Στο Σραόσα και στο Χοιροβοσκό

Εκείνη την εποχή τραβούσα χοντρό κόλλημα με το Skin. Όμως ο Χρήστος τραβούσε από την πρώτη νότα ακόμη πολύ μεγαλύτερο κόλλημα με οτιδήποτε ποτέ είχε κάνει ο Πέτρος που έγινε η πέτρα όπου στήριξε την αγάπη του για τη μουσική. Δεν θα ήλπιζα, δε θα φανταζόμουν καν, ότι θα μου παραχωρούσε το δικαίωμά του σε μια συνάντηση με ένα από τα ινδάλματά του – το μεγαλύτερο από τα ινδάλματά του.

Δεν υπήρχαν τότε ιδιωτικοί σταθμοί. Υπήρχαν μόνο τα κρατικά κι οι πειρατές. Είχαμε μια περίεργη συχνότητα στα βραχέα. Στους 1044. Με κυνηγούσε αυτός ο αριθμός πάντα – άλλη ιστορία αυτή, άλλη φορά. Κάναμε περίεργες εκπομπές. Κάτω απ το φως του φεγγαριού, σε μια παλιά έρημη αποθήκη… Μιλούσαμε για τους ήρωές μας. Κι ο Χάμμιλλ ήταν ένας απ αυτούς. Όμως, όσο κι αν μου άρεσε, το δικαίωμα στη συνέντευξη που μας προσφέρθηκε το ’χε ο Χρήστος. Εδώ επρόκειτο περί λατρείας. Ο βαρύς κι ολιγόλογος φίλος μου, βαθύτατος γνώστης της μουσικής, ανατρίχιαζε κάθε φορά που έλεγε το όνειρο της ζωής του: να ακούσει ζωντανά το Betrayed. Ουτοπικός. Δεν το έλεγε αυτό το τραγούδι ο Χαμμιλλ. Ποτέ. Δεν υπήρχε περίπτωση. Ήταν το δικό του τραγούδι, δεν μπορούσε να το ξαναμοιραστεί. Κι ήταν και το τραγούδι του Χρήστου που ονειρευόταν το αδύνατο.

When I began I was full of altruistic dreams,
Believed in princes and princesses, kings and queens -
Now I find they’re all human inside,
All bitterness and pride,
So why shouldn’t I be like that too?
It seems that I’ve forgotten all I tried so hard to learn;
It seems there’s not an ounce of love or trust
anywhere in the world.

Ακριβώς γι αυτό, ο Χρήστος δεν άντεχε να πάρει τη συνέντευξη. Ούτε να τον πλησιάσει. Λατρεία. «Θα μου κοπούν τα γόνατα, θα μου κοπεί η μιλιά, μαλάκα». Και μου έλαχε ο κλήρος. «Μια ώρα με τον Πήτερ Χάμμιλλ». Το μόνο που μου ’δωσε ο Χρήστος ήταν μια στοίβα δισκάκια για υπογραφή.

Πήγα στο ραντεβού, μεσημέρι Σαββάτου. Ηλέκτρα Παλλάς, το πιο όμορφο ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης. Τον ειδοποίησαν ότι είχα φτάσει. Περίμενα ελάχιστα λεπτά, και φάνηκε από τη σκάλα. Ο αδύνατος άνδρας που κατέβαινε δυό δυό τα σκαλιά. Σπίντα σκέτη, νεύρο ολόκληρος! Χαρά Θεού, ουδεμία σχέση με τη μουσική του, όλο πλάκες. Μες σε μισή ώρα, είχε κατέβει κι ο ηχολήπτης, είχαμε αφήσει στην άκρη τη συνέντευξη, παίζουμε κυνηγητό στις σκάλες και γελούσαμε τα παιδιά. Ο Πέτρος που έχωνε παγάκια στην πλάτη μου για χαβαλέ δεν είχε καμμία σχέση με τη μουσική του. Ε, δεν άντεξα. Το είπα στο τέλος. Πήτερ, πως και με τέτοια μαύρη μαυρίλα στη μουσική, είσαι όλο χαρούλες στη ζωή; Ή κάτι πήρες σήμερα; Όχι, μου λέει, έτσι είμαι, γιατί έχω τη δυνατότητα να “βγάζω”, να αποβάλω τη σκοτεινιά στη μουσική. Αν δεν είχα τη μουσική, δεν ξέρω πως θα ήμουν, δεν ξέρω αν θα άντεχα.

Friends – they’re all harbouring knives
To embed in your back our of revenge, or spite,
Or indifference, or lack of other things to do -
In the end who’s going to be a friend for you
When they kick you in the guts as your hand
holds out the pearl?
It seem that there is nothing left but
hatred and lust in the world.

Κάποτε αρχίσαμε να συζητάμε για την ελληνική μουσική. Κάποιος του είχε πει για το Ρεμπέτικο, κι είχε πάει και το είχε αγοράσει. Βινύλιο, ε; Το είχε ακούσει κι είχε πάθει πλάκα. Και με ρωτάει τη γνώμη μου. Του λέω πως, για μένα, μαζί με το Μεγάλο Ερωτικό είναι τα δύο τοπ ελληνικά αλμπουμ. Είπε ότι θ’ αγόραζε και το Χατζιδάκειο αριστούργημα – του το σημείωσα σε ένα κομμάτι χαρτί.

Στο τέλος με ρώτησε αν μπορώ να του μεταφράσω τους στίχους απο το Ρεμπέτικο και να τους στείλω. Είπα ναι, η άσχετη. Κονόμησα ένα ιδιαιτέρας αξίας αυτόγραφο, βεβαίως, και με το μονόγραμμα στο τέλος, αλλά ιδέα δεν είχα σε τι έμπλεκα. Τιμή και Δόξα στους μεταφραστές.

I don’t give a damn anymore –
I’ve only wound up betrayed.
It’s all been absolutely worthless -
All the efforts I’ve made to be gentle and kind
Are repaid with contempt,
Degraded by sympathy, and worthless kindness
And love that isn’t meant.

Ιλαροτραγωδίας το ανάγνωσμα. Όπου η μικρή κτηνίατρος αγωνίζεται να μεταφράσει στίχους του Νίκου Γκάτσου. Που πας, κορτσούδιμ; Τι νομίζεις ότι είναι η ποίηση του Γκάτσου; Εξετάσεις του προφίσιενσυ; Ανακαλύπτω πως δεν μπορώ να μεταφράσω σχεδόν τίποτε. Ούτε μπορεί να με βοηθήσει κανείς από τους φίλους διότι άλλο πεζός κι άλλο ποιητικός λόγος, βεβαια, κι ακόμη πιο άλλο να κάνεις τέτοιες λέξεις αγγλικά – ακόμη τον καϋμό σε γλώσσα δυτική δε μπορώ να τον μεταφράσω. Μικρό θρασύ παιδί από τότε…Παρέδωσα. Παρεδόθην. Περίπου ένα μήνα μετά – μετά από ξενύχτια και δυσκολίες και πείσμα που δεν οδήγησε πουθενά – στέλνω στον Πέτρο ένα απολογητικό γράμμα, τσάτρα πάτρα μεταφρασμένους δυο τρεις στίχους, ένας σωρός μισές εξηγήσεις, συμπληρώνω παραμύθια και ιστορίες ρεμπέτικες. Ήμουν πολύ μικρή για να σκεφτώ να κρατήσω αντίγραφο… Άσε που το έγραψα στο χέρι κι όχι στη γραφομηχανή. Το χα σκεφτεί, είχα και καρμπόν, αλλά μου φάνηκε αγένεια. Θα γελούσαμε πολύ αν το είχα κρατήσει. Στο “καϋμός” και στο “αμάν” είχα γράψει σωρό -το θυμάμαι. Και μιαν αναφορά σε μια χούφτα δικούς του στίχους. Δικούς του και του Χρήστου.

Η δεσποινίς Μαρία δεν μιλούσε όλη αυτή ώρα. Μια φορά μπήκε, ίσα να δει πως όλα είναι καλά, καρφώνοντας βλέμμα τρυφερό στον αδελφό της κι αποχωρώντας αθόρυβη. Κι άλλη μία φορά ήρθε ενώ η κουβέντα γυρνούσε γύρω από το μύθο.

Ενα πατριωτικό, λαϊκιστικό παραλήρημα

Στα τρία και στα τέσσερα ξανθά σας χρόνια

Μη γράψετε τίποτε για το κείμενο, παρακαλώ σας. Αν θέλετε γράψτε ένα Αντίο του παλληκαριού, θα κοιτάξω να βρούμε τρόπο να το στείλουμε στα παιδιά του, να μη νοιώσουν κάποτε πως κανείς δεν νοιάστηκε που ο πατέρας τους σκοτώθηκε.

Ο τίτλος του Ελύτη. Οι ειδήσεις από το in.gr. Το “Τραγούδι του Χελιδονιού” έγραψε η Χαρούλα Αλεξίου, να νανουρίσει τη μέλλουσα θλίψη της μικρούλας Αναστασίας Ισαάκ. Οι εικόνες από εδώ

Ήταν η περίοδος του πρώτου πολέμου στον Κόλπο, που η μοίρα μας έφερε, με τον αδελφό, στα προσκυνήματα.

Ξεκινήσαμε από την Αλεξάνδρεια για Κάιρο, με ταξί. Ζητήσαμε από τον ταξίαρχο να μας περάσει από το Ουάντι εν-Νατρούν, την έρημο της Νιτρίας και των αγίων. Δεν είχε ξαναπάει αλλά με υπομονή και μπόλικες ερωτήσεις φτάσαμε στο Ουάντι, αφού διασχίσαμε τον ξερό κι άγονο τόπο και κάτι χωριουδάκια χτισμένα με τσιμεντόλιθους και πανιά.

Τα τέσσερα μοναστήρια. Η μονή των δύο ρωμαίων αγίων- Ντέιρ Μπαραμούς. Η μονή του Αββά Μακαρίου- Ντέιρ Αμπού Μακάρ – και του Ματθαίου του Φτωχού, του Μάττα Ελ Μεσκίν, την ευχούλα του να έχουμε. Η μονή Αμπού Μπισόι, του Αββά Σισώη. Η μονή Αλ-Σιριγιάνι, των Σύριων, για σεργιάνι. Πανω από χίλια κελιά ερείπια λίγο πιο βαθιά στην έρημο.

Έχω μια φωτογραφία στην έρημο. Η άμμος και εγώ. Πρώτη φορά στη ζωή μου ένοιωσα την ομιλία αμαρτία. Διατάρασσε την αλήθεια του τόπου που δεν επιτρέπει σε τίποτε να κρυφτεί.

Η καρδιά μου έμεινε στη μονή του Αγίου Μακαρίου. 12 μοναχοί πήγαν να ξαναδώσουν ζωή στον τόπο των πατέρων που ΄χε ερημώσει. Οι απόστολοι της αγάπης. Ο ένας, ο ξεχωριστός, ο Μάττα, ο Ματθαίος ο πτωχός. Τόσα είχα ακούσει, μα δεν τον γνώρισα. Ασθενούσε. Μαζί του απ την αρχή ήταν ο αρχοντάρης, ο Ιερεμίας, ο Τζερεμάια μου. Ανέλαβε εμάς τους ασθενείς.

Η πρώτη εικόνα. Ερείπια περιβόλι. Πανω από 100 μοναχοί όταν πήγαμε. Ανθίσανε κήποι μες στην έρημο. Εργάτες απ τα γύρω χωριά τρώνε ψωμί, ανθίσανε και τα χωριά της ερήμου.

Στο μοναστήρι, διακόσια κελλάκια γύρω από την αυλή. Όλα στο χρώμα της άμμου – μπας και περάσουν οι αγαρηνοί χωρίς να σφάξουν, χωρίς να ποτίσουν την έρημο αίμα κι άλλο αίμα. «Πόσες φορές μας σφάξανε δε θυμόμαστε». «Μας σφάξανε», λένε, θανάτω θάνατον πατήσαντες.

Ο Τζερεμάια. Το άνθος της ερήμου. Μεσήλικας. Χαμογελαστός. Μόλις τον ειδοποίησαν πως ήρθαν ορθόδοξοι, έτρεξε να μας δεχθεί ο ίδιος. Άνοιγαν δρόμο οι αδελφοί καθώς ερχόταν προς το μέρος μας, με το περισσευόμενο ύφασμα απ το ρασάκι του να μένει πίσω, νικημένο απ’ τη χαρά. Μας αγκάλιασε, μας φίλησε, μας κάθησε να μας τρατάρουν. Οι αδελφοί, χαρούμενοι, είχαν μαζευτεί ένα γύρο, να τον ακούν διψασμένοι να μεταφράζει κάθε κουβέντα μας.

Ο αδελφός είχε μαζί μια εικονίτσα πλαστική, όση δα, τον Αρχάγγελο του Μανταμάδου. Την έβγαλε από την τσέπη του στήθους, τη φίλησε κι άρχισε να τους λέει πως ο Αρχάγγελος παρήγγειλε τούτο το «πορτραίτο», το χτισμένο με αίμα και σώμα και χώμα. Κι ο Τζερεμάια μετάφραζε κι οι αδελφοί σταυροκοπιούνταν κι ο Τζερεμάια μετάφραζε κι οι αδελφοί δακρύζαν, τόσες φορές το αίμα τους και το σώμα και το χώμα αυτό ζυμώθηκαν στη λάσπη που χτίζει Αρχαγγέλους, κι ο Τζερεμάια μετάφραζε και δάκρυζε και πήρε την εικονίτσα και την καταφιλούσε κι ύστερα πέρασε στους άλλους αδελφούς, ένα κομμάτι πλαστικό, τόσο δα, ποτισμένο δάκρυα, γεμισμένο φιλιά. Κι όταν ο αδελφός τους το χάρισε είδα τι πάει να πει πανηγύρι στον ουρανό…

Ο Τζερεμάια μας πήρε από το χέρι.

Να πάμε να ασπαστούμε τους αγίους. Να αφήσουμε σημείωμα στον Άγιο, να μας προσέχει, να προσέχει όσους αγαπάμε.

Να προσκυνήσουμε στην εκκλησία. Να μας δείξει τις νωπογραφίες στο ιερό. Μπήκαν εκείνος κι ο αδελφός μες στο ιερό. Έμεινα απ έξω και κοιτούσα ένα υπέροχο ευαγγέλιο, με τα γράμματα ζωγραφιές. Δεν κάνει να μπω στο ιερό ήξερα.

- Έλα, έλα, τι κάθεσαι εκεί; Έλα να δεις!Ο Τζερεμάια γελαστός με προσκαλούσε μα ντράπηκα, δεν μπήκα. Είπα:

–Όχι, πάτερ, δεν πειράζει, αφού δεν επιτρέπεται.

Και συννέφιασε ο Τζερεμάια ο ήλιος μου, και με κοίταξε αυστηρά και μου ΄πε:

-Ξέρεις ποια είσαι; Ξέρεις ποιος είναι ο πατέρας σου;

Τον κοίταξα σα χάχας – δεν πήγε ο νους μου. Συνέχισε, πάντα αυστηρά:

–Ο πατέρας σου είναι ο Βασιλεύς των Βασιλέων. Και μια πριγκίπισσα πάει παντού!

Αντιγράφω από το σχετικό μέηλ των καλλιτεχνών που οργανώνουν συγκέντρωση- φόρο τιμής στο Μποτερό, δηλαδή διαμαρτυρία κατά των αμερικάνικων εγκλημάτων στο Αμπου Γκραϊμπ.

“Σήμερα, Δευτέρα, 22 Μαίου, στις 20.00, εγκαινιάζεται στην Εθνική Πινακοθήκη Αναδρομική Έκθεση του Μεγάλου Κολομβιανού Ζωγράφου Φερνάντο Μποτερό.

Ο ζωγράφος παρουσιάζει με αυτή τη ευκαιρία και την ενότητα έργων του – διαμαρτυρία για τους βασανισμούς κρατουμένων στις φυλακές του Αμπού Γκράιμπ, από τους βορειοαμερικάνους δεσμοφύλακές τους, αλλά και σε όλα τα μαύρα κελιά της υπερδύναμης ανά τον κόσμο.

Η ομάδα Καρατρανσαβαγκάρντια καλεί τους επισκέπτες της έκθεσης σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τους βασανισμούς κρατουμένων, στις 21.00, στον έξω χώρο της Πινακοθήκης, και σε πορεία μέχρι την πρεσβεία των ΗΠΑ στις 21.30. Η πορεία δεν θα έχει συνθήματα και θα διαλυθεί αφού οι μετέχοντες κρεμάσουν πανώ με αντίγραφα έργων του Μποτερό στα κάγκελά της.

Ομάδα Καρατρανσαβανγκάρντια“

Παρακαλώ, όσοι μπορείτε, διαδώστε το.
Μιραντολίνα