Μέσα ἀπὸ τὴν παράνοια τοῦ δυτικοῦ κόσμου (βλέπε ταινίες ὅπως «Fight Club» ἤ τὶς ἀκόμη παρανοϊκότερες τῶν ἀκόμη παρανοϊκότερων ἰαπώνων (οἱ ἰάπωνες ἀνταγωνιστικοὶ μάνατζερ, ἔχουν ἕνα τέταρτο τῆς ὥρας διάλειμμα τὸ μεσημέρι, κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ὁποίου, ἔναντι πολὺ ἀκριβοῦ, βεβαίως, εἰσιτηρίου, πηγαίνουν σὲ εἰδικὰ πλήρως ἐπιπλωμένα και πολυτελῶς ἐξοπλισμένα διαμερίσματα, τὰ κάνουν γυαλιά-καρφιά (κυριολεκτικῶς), γιὰ νὰ ξεσπάσουν, καὶ μετὰ γυρίζουν στὸ γραφεῖο καὶ συνεχίζουν τὴν ἀνταγωνιστικὴ δουλειά. Ὅσοι δὲν ἔχουν τὰ χρήματα γιὰ κάτι τέτοιο, στὶς σπάνιες βεβαίως περιπτώσεις στὶς ὁποῖες ξεφεύγουν ἀπὸ τὴν παραδοσιακὴ ἰαπωνικὴ πειθαρχία, παρα-ξεφεύγουν καὶ κάνουν αὐτὰ ποὺ βλέπουμε στὶς ταινίες) (κλείνει ἡ παρένθεσις· μέσα ἀπὸ αὐτὴν τὴν παράνοια, λοιπόν) ὁ δυτικὸς ἄνθρωπος ἀνακαλύπτει τὴν ἀξία τῆς ἤττας.

Βλέπε τὶς καταπληκτικές ἀφίσσες τῆς σειρᾶς «demotivation», τὸ βιβλίο «The art of demotivation» καὶ τὸ despair.com.

Ἴσως ὁ καλύτερος τρόπος νὰ ἀντιμετωπίσεις τὸ ὅτι εἶσαι λούζερ, εἶναι νὰ τὸ παραδεχθεῖς!

Τὶ εἶναι τώρα τὰ παραπάνω; Ἐμπορευματοποίησαν οἱ δυτικοὶ και τὴν ἤττα; Προσπαθοῦν νὰ τὴν ξορκίσουν (μὲ ἔξυπνο καὶ εὔστοχο, ἀπὸ ψυχολογικῆς ἀπόψεως, τρόπο); Δὲν ξέρω. Ἁπλῶς γέλασα, ἤ, μᾶλλον, ἐμειδίασα (ὁλίγον γλυκόπικρα) μὲ τὶς ἀφίσσες αὐτὲς, καὶ εἶπα νὰ τὶς στείλω.

(Ἄ, ναί, τό διάβασα αὐτὸ μὲ τὶς Θερμοπύλες, καί ἔπαθα κάτι τί…)

αυτός ο τρόπος να βλέπεις τον κόσμο είναι βάρβαρος και προϊόν εκείνων που είναι νέοι στον κόσμο και ακόμη στις απαρχές της δημιουργίας κάποιου πολιτισμού (και για να παρουσιάσουν πολιτισμό κατακλέβουν τα θύματά τους, αλλά αυτό είναι από άλλη ιστορία).

Είναι προϊόν όσων έχουν ανάγκη το μανιχαϊσμό, όσων χωρίζουν τον κόσμο με βάση το «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας» κι όσων θεωρούν ότι ένας ή δύο αιώνες είναι πολύς χρόνος, οι καϋμένοι.

Ο Παν είπε δυό κουβέντες που δίνουν στίγμα. Είναι εκβαρβαρισμός κι αποτέλεσμα μιας στείρας εξατομίκευσης όλα αυτά που μετρούν σε νέες χώρες ως ενδείξεις νίκης, επιτυχίας. Είναι ακόμη προϊόν μιας κοινωνίας που μισεί κι απεχθάνεται ακόμη και το ζωοποιό πόνο, που επιδιώκει την απονία και την κατάργηση της θυσίας και της θυσιαστικής στάσης (ως προσφορά και προϊόν μιας άλλης κοινωνικής παιδείας).

Από την άλλη, κι αυτό είναι καταπληκτικό, βλέπεις πως οι αρχαίοι λαοί δεν έχουν τέτοιου είδους λέξεις – συζητώντας με την κινέζα δασκάλα μας, ανακάλυψα ότι χρησιμοποιούν τις λέξεις νίκη και ήττα όπως κι εμείς κι επίσης ότι πολλοί μεγάλοι τους ήρωες είναι «λουζερς» με τα ουάσπικα (βαρβαρικά) μέτρα.

Στους μη βαρβαρικούς λαούς, νίκες κι οι ήττες που γίνονται κοινό βίωμα, όταν υφίστανται, υφίστανται ως κοινωνικές υποθέσεις. Ειδικά μάλιστα για έναν αρχαίο λαό φαίνεται ότι οι ήττες μπορεί να αποδειχθούν πολυτιμότερες από τις νίκες, ως συλλογική καταγραφή. Σα να λέμε, οι ήττες καταλήγουν να «εορτάζονται». Βεβαίως, όταν ο εκβαρβαρισμός επελαύνει, θα δει τον ηττημένο ήρωα ως λούζερ διότι ο τόπος που κάποτε τον γέννησε έχει απωλέσει τις αξίες κι αρχές που ερμηνεύουν κι έχει υιοθετήσει τις «αξίες» που γκρεμίζουν.

Κατά τύχην αγαθή, και το πρώτο και το δεύτερο κείμενο λένε αυτά που νομίζω. (Επιπροσθέτως, μια κορυφαία ταινία που δείχνει τι ακριβώς σημαίνει η λέξη ουίννερ στην ουάσπικη ορολογία, είναι το Αμέρικαν Σάικο).

Ροϊδη καλώς όρισες κι ευχαριστώ.

Δημήτρη, τι σημαίνει «μοιραίος άνθρωπος»; Και, επίσης, ξέρεις κανέναν που να μην τον έχει σφραγίσει η ζωή, το κοινωνικό σύνολο, ο αγώνας για επιβίωση; Που ζει αυτός; Σε γυάλα;

Στα περί θυματοποίησης δεν έχεις άδικο – απλώς είναι άσχετα με το συγκεκριμένο ποστ.

Τα κοινωνικά κριτήρια «επιτυχίας» μιας εκβαρβαριζόμενης κοινωνίας δεν είναι και τα μόνα, κι η συνειδητή επιλογή μιας άλλης στάσης δεν αποτελεί απόδειξη αποτυχίας. Το περί λουζερ εδώ είναι ειρωνικό. Είναι άλλα τα μέτρα, δηλαδή. (και το ροκ εν ρολ κρίνει και αγωνίζεται να ανατρέψει αυτά τα κριτήρια όταν τραγουδα τους λουζερς).

Ελέφα, να μάθεις πρέφα! (ο πρώτος στίχος από το τραγούδι που σου γράφω, τζιβαέρι μου, που σαι καλόκαρδος και τους αφήνεις…)

Μάιντ μου, δε νομίζω ότι μου έχουν κάνει μεγαλύτερο κομπλιμέντο.

Κοπίτο κι Ημίαιμε, καλημέρα (Ημίαιμε, οι φωτογραφίες σου κλέψαν την παράσταση – τι να κανουν οι “ζωγραφιές” μου;)

Εβελίνα καλως όρισες.

The ugly who have the music.

δε θα καταλάβουν ποτέ οτι τους αφήνω (όπως επίσης δε θα καταλάβω και εγώ ποτε γιατι στο διάολο τους αφήνω…σγκρουμφ)