Comments on: La suppression du Principe d’ isomérie et sa restauration

By: ellinida

ellinida — Fri, 03 Nov 2006 07:16:00 +0000

Υπέροχη . Οπως πάντα . Τι υπέροχες που είναι οι παλιές σου φωτογραφίες .
Τις μαζεύω κι΄εγώ μετά μανίας . Κάθε μιά τους και μιά ιστορία .
Καλή σου μέρα .

By: aeipote

aeipote — Wed, 01 Nov 2006 18:17:00 +0000

Όμορφη, ευγενική εγγραφή. Να είσαι καλά να αναθυμάσαι και να γράφεις. Καλό σου μήνα!

By: Pan

Pan — Wed, 01 Nov 2006 15:12:00 +0000

Έχεις απόλυτο δίκαιο. Υπάρχουν, δυστυχώς, και κάποιοι άλλοι που νιώθουν ότι δεν έχουν μία άμεση ρίζα. Και με το “άμεση” εννοώ ακριβώς αυτή της οικογενειακής συνέχειας, και οι οποίοι περιπλανούνται χωρίς κάποιο οδηγό, μία πυξίδα, ένα σημείο αναφοράς, που θα τους βοηθήσει να προχωρήσουν. Γι’αυτούς, νομίζω, εντέλει επινοήθηκε η λέξη “άπατρις”.

By: Anonymous

Anonymous — Wed, 01 Nov 2006 13:31:00 +0000

Στις αθιβολές των άλλων, είτε πραγματικές είτε φανταστικές, περιηγούμαστε στα σοκάκια, τις λεωφόρους και τις ατραπούς των κόσμων των διαφορετικών.
Και (όταν μας αρέσουν και γίνονται όλα πιο ζωντανά) συνήθως, βρίσκουμε στους κόσμους αυτούς κάποια σημεία που αναγνωρίζουμε από τους κόσμους τους δικούς.
Καθόμαστε τότε, φορές χωρίς καλά καλά να καταλαβαίνουμε το γιατί, σ’ αυτές τις άκρες λίγο παραπάνω με το νου μας, ωσάν να βρήκαμε πατρίδα στην ξένη γη (πατρίδα είτε πραγματική, είτε φανταστική), να ξαποστάσουμε, ν’ αναπαυτούμε.
“Ωραία!” αναστενάζουμε με ικανοποίηση.

By: Mirandolina

Mirandolina — Wed, 01 Nov 2006 12:02:00 +0000

Νύφε, γενναιόδωρε Κάπταιν Κουκ, σας ευχαριστώ.

Παν, δε θυμάμαι αν στο έχω ξαναπεί, στο ένα σπίτι μας, στην Ήπειρο, είναι χαραγμένη στην πέτρα μια εννιάρα στην οποία μαθαίνουμε γενιές το παιγνίδι. Στα αληθινά λυπάμαι όσα πληγωμένα, κουτσουρεμένα πλάσματα ντρέπονται για τη ρίζα τους και ή κρύβονται πίσω από μιαν (ουτε καν…) νεωτερικότητα ή πίσω από κατασκευασμένες ιστορίες, που κοντεύουν να τις πιστέψουν…

Χαίρομαι Ροϊδη. Είναι ζωντανοί, όμως, δεν είναι σκιές…

By: roidis

roidis — Tue, 31 Oct 2006 15:15:00 +0000

με γύρισες και μένα πίσω, στις σκιές των δικών μου, στο σκονισμένο πατάρι.

By: Pan

Pan — Tue, 31 Oct 2006 09:20:00 +0000

Η ρίζα, Μιραντολίνα μου, πάνω απ'όλα η ρίζα. Όταν υπάρχει δίνει στον άνθρωπο την δυνατότητα να δημιουργήσει και να μεγαλουργήσει. Αλλιώς...

"Είμαι δέντρο κι'εγώ, και λυγάω στον αέρα,
Έχω ρίζα κι'εγώ και την κάνω τραγούδι."

Στίχοι από τις Ρόδες που πραγματικά λεν τα πάντα.

By: kukuzelis

kukuzelis — Tue, 31 Oct 2006 06:19:00 +0000

Πολύ ωραίο.

By: Η νύφη με τσ΄ αρχίδες

Η νύφη με τσ΄ αρχίδες — Tue, 31 Oct 2006 05:23:00 +0000

ωραιο!
το μυρισα αυτο το κειμενο.
να ζησεις να τους θυμασαι.