“…δεδομένου ότι η διαμόρφωση των εθνών είναι, πριν απ’ όλα, η ρήξη με τον εγγύτερο «άλλο» και η σταδιακή διαφοροποίηση από αυτόν.”

Σωστό είναι αυτό. Η διαμόρφωση όμως των εθνών, έγινε σε δύο άξονες. Ο πρώτος είναι η ρήξη με τον άλλο , με το “έξω”.
Ο άλλος άξονας αφορά το “μέσα” και συνίσταται στην ομογενοποίηση , με τη χρήση ιδεολογημάτων, αλλά και μηχανισμών καταπίεσης .

“Στη συνέχεια, οι δύο κόσμοι θα αρχίσουν να πλησιάζουν και πάλι, αλλά πλέον με όρους σχεδόν απόλυτης ανισοτιμίας. Η Δύση συνιστά το παγκόσμιο «κέντρο», ενώ ο ελληνικός και «ανατολικός» κόσμος, άλλοτε επίκεντρο του ευρωπαϊκού πολιτισμού, έχει μετεβληθεί σε ημιπεριφέρεια και «παρασιτική απόφυση» του δυτικού παραδείγματος.”

Η ανισοτιμία υπήρχε ήδη από το 1204, απόδειξη η κατάληψη του κέντρου της παρακμάζουσας πάλαι ποτέ Αυτοκρατορίας.Σε ημιπεριφέρεια μετατράπηκε μετά και την Οθωμανική κατάκτηση που την απέκοψε από τις εξελίξεις της υπόλοιπης Ευρώπης.

“Σήμερα, όμως, η απλή προσκόλληση στη Δύση δεν είναι αρκετή, ακόμα και για την επιβίωση: επειδή ζούμε στο σύνορο μιας πάνοπλης Δύσης που υποχωρεί, και μιας Ανατολής που «έρχεται», απειλούμεθα, όπως και το «1204», με σύνθλιψη.”

Η Δύση, η Αυτοκρατορία , πολύ απέχει από το να υποχωρεί. Αν ως “Ανατολή που έρχεται” υπονοείται η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, μάλλον το αντίθετο συμβαίνει.Η ένταξη της Τουρκίας και η πλήρης προσαρμογή των δομών της στο δυτικό σύστημα παραγωγής στον οικονομικό τομέα, οδηγεί στη μετατόπιση των Αυτοκρατορικών συνόρων ανατολικότερα.
Η διαφορά του νεωτερικού ιμπεριαλισμού με τη μετανεωτερική Αυτοκρατορία , είναι πως η δεύτερη πορεύεται όχι με την κατάκτηση αλλά με την ενσωμάτωση. Αυτή τουλάχιστον είναι η αντίλληψή μου.

“Διότι, η «ρωμαϊκή», δυναμοκεντρική και κατακτητική εκδοχή της Ευρώπης, ηγεμονική από τότε που ανατράπηκε η ισορροπία σε βάρος της «Ανατολής», αδυνατεί να απαντήσει στις ίδιες τις απαιτήσεις της εποχής·…”

Εξίσου κατακτητική ήταν και η Ανατολική Ρωμαϊκή εκδοχή της τουλάχιστον μέχρι το 1071, όταν τα ανατολικά Θέματα, πλούσια σε παραγωγή και ανθρώπινο -στρατιωτικό- δυναμικό άρχισαν ένα ένα να πέφτουν στα χέρια των Οθωμανών.
Μετά το 1204, η μετατροπή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε ελληνικό κράτος, την οδήγησε σε αγώνα επιβίωσης και ύπαρξης. Μήπως δεν ήταν ζήτημα ιδεολογίας, αλλά δύναμης;

“Αν, αντίθετα, το κυρίαρχο πρότυπο υποχωρήσει μπροστά στα γεωπολιτικά, οικονομικά, οικολογικά και οντολογικά αδιέξοδά του, όχι μόνο μπορούμε να αποφύγουμε τη συρρίκνωση αλλά ίσως και να κατορθώσουμε πάλι να ψηλώσουμε για να συναντήσουμε αυτά που αφήσαμε ημιτελή μετά το 1204. Αυτή η αλλαγή προτύπου, μεσοπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα, είμαι βέβαιος ότι θα συμβεί, το ερώτημα είναι αν εμείς θα έχουμε ανθέξει έως τότε.”

Η υποχώρηση του κυρίαρχου προτύπου, είναι πιθανόν να επέλθει τόσο από τα αδιέξοδά και τις αντιφάσεις του , οσο και από την απελευθερωτική διάθεση του πλήθους. Για μένα όμως το ερώτημα δεν είναι αν θα έχουμε αντέξει- ως τι αλήθεια , ως έθνος;- αλλά αν η κατάρευση οδηγήσει στην απελευθέρωση και το τέλος όλων των μορφών εκμετάλευσης.

Αλλα ειπαμε αν μπορουσατε να αντιληφθειτε την γελοιοτητα του πραγματος…

http://en.wikipedia.org/wiki/Christian_Anarchism

Όσο για την αναγκαιότητα μελέτης της ιστορίας και την εξαγωγή συμπερασμάτων απ αυτήν, από τον Κροπότκιν ως το Μπουχτσιν έχουν πολλοί πολλά να σου πουν.

Μια κι υπάρχει το έρμο το ίντερνετ, πριν μιλήσεις δε βλάφτει να κανεις κι ένα σερτσακι, ε?

Αλλα ετσι ειναι.
Οταν οι Καστοριαδηδες μιλουν για τη χιλιοχρονη θεοκρατικης ετερονομια που ηταν το Βυζαντιο οι
Καραμπελιαδες ονειρευονται “βυζαντινες πνευματικοτητες ως αντιδοτο στον συγχρονο καταναλωτισμο”

Κατι τετοια ακουν και ηδονιζονται κι οι βυζαντινοληγουρηδες
“αναρχοχριστιανοι” (που ουτε καν την γελοια αντιφαση του ορου δεν μπορουν να αντιληφθουν).

Αν μπορούσα θα ρωτούσα αυτό τον Γ.Καραμπελιά.
Γιατί θεωρεί την αναγέννησι σαν ένα υποχρεωτικό στάδιο της ιστορίας μας; Επίσης, τι σημαίνει η μετάθεση ενός ιστορικού γεγονότος, – η δική μας αναγέννησι γράφει θα μετατεθεί μερικούς αιώνες. Ειναι μία υποχρέωση της ιστορίας να περάση από μία «αναγέννηση» που αν δεν έρθει σήμερα θα έρθει αύριο υποχρεωτικά;

Το βιβλίο όμως δεν το έχω διαβάσει ακόμα. Θα το διαβάσω οπωσδήποτε,

αφ

(άσχετο, οι εφημερίδες δεν αντιπροσωπεύουν τον Τύπο και οι “μεγάλες” εφημερίδες δεν είναι “όλες” οι εφημερίδες)

Λέω: οι χρόνοι, των χρόνων (γκρρρ).

Και το λέτε λάθος. Το “γκρρρ” λοιπόν περισσεύει.

Ναι μεν: “οι χρόνοι, των χρόνων” αλλά και “δεκαπέντε χρονών”.

Δεν είναι λάθος, είναι εκφραστική επιλογή η οποία αποδίδει μια διαδεδομένη εκφορά της καθημερινότητας.

Γλαφυρή και πλέρια έκφραση, που θα έλεγαν το ’70.

κήρυξ
κήρυξη
προκήρυξη

αυτα.

Αυτό με τις δικές μας πράξεις δεν το κατάλαβα – θα ήταν ωραία αν το εξηγούσες λίγο (να είμαστε κι εντός θέματος).

Γρηγόρη καλημέρα. Τταλού ναι, Μπάκσι είναι αλλά λόγω της διασημότητας του συγκεκριμένου, μου φάνηκε πως δεν υπάρχει λόγος να το γραψω. Επανορθώνω.