«Γίνεται κανείς ρασιοναλιστής όταν η εσωτερική όραση κι ακοή και όσφρηση
και γεύση τής ιερότητας τής ζωής, αυτά που χαρακτήριζαν την ανυποκατάστατη ζύμη κάθε αυθεντικής παράδοσης πολιτισμού και Τέχνης, έχουν ολότελα χαθεί απ’ την ψυχή του. Σ’ αυτή την περίπτωση ο ρασιοναλισμός δεν είναι πια παρά ο δρόμος όπου για να τον ακολουθήσει κανείς δεν χρειάζεται τίποτα να θυσιάσει.

Εις τις ψυχές λοιπόν οπού δεν έχουν τίποτα να θυσιάσουν, γιατί δεν έχουν
τίποτα να λατρέψουν, δεν απομένει παρά τούτη η διέξοδος, ως φυγή από τη
στυγνή πραγματικότητα τού είναι των. Μη έχοντας οι ίδιοι ιερά, ποδοπατούν
τα ιερά τών άλλων, και τούτο κάνοντας κομπάζουν ‘ως εις ένδειξιν ρώμης’».

Δημήτρης Πικιώνης, 1961.