Ο Γέρος ήτανε πρωθυπουργός,
με μισή δραχμή έπαιρνες τοστ,
Η Λεμονίτσα ήταν η ζωή μου όλη,
την νύχτα που ήρθε ο Καζαντζίδης στην πόλη.

Ο Λαμπίρης πρωτοηκούσθη στα ερτζιανά,
δεν τ’ ακούσαμε την πρώτη αυτή φορά,
αφού είχαν βγεί απ’ τα σπίτια όλοι,
την νύχτα που ήρθε ο Καζαντζίδης στην πόλη.

Η μάνα μού σιδέρωσε και ο γέρος μου έδωσε την κούρσα,
για να πάρω τη Λεμονιά ως το Πανωχώρι οδηγούσα,
και βγήκαμε για τσάρκα στ’ Αργοστόλι,
την νύχτα που ήρθε ο Καζαντζίδης στην πόλη.

Εκατοντάδες κόσμος στριμώχθηκε στο στέκι του Θανάση,
Μέχρι που κάποιος ψιθύρισε δίπλα μου “Έχει φθάσει!”,
και τότε το τσούρμο ενώθηκε σε μια κραυγή όλη κι όλη,
την νύχτα που ο Καζαντζίδης ήρθε στην πόλη!

Τραγούδαγε ως το πρωί ολοένα κι’ άλλα,
“Ζιγκουάλα”, “Φαρίντα”, αλλά και “Μαντουμπάλα”,
Που ψήθηκε η Κυρία Ανθή να χορεύει με το Μανώλη,
την νύχτα που ήρθε ο Καζαντζίδης στην πόλη.

Η Λεμονιά έβγαλε φωτό με τον Στέλιο στα σκαλιά,
είπε “Είναι πολύ σεμνός γι’ αστέρι της Κολούμπια”,
έπειτα είπε “δεν πάμε μια βόλτα όλοι;
δεν έρχεται συχνά ο Καζαντζίδης στην πόλη.”

Και ενώ ο Στέλιος υπέγραφε τους δίσκους του Ανανία,
η Λεμονιά χαριεντίζονταν με όλη την κομπανία,
η ζωή μας άλλαξε άρδην όλη,
την νύχτα που ήρθε ο Καζαντζίδης στην πόλη.

Ευγενής χορηγία του γνωμοδότη, πάνω σε ένα τραγούδι του Τζώννυ που αγάπησα πιο πολύ από όλους τους Τζώννυδες, που μιλάει για το Χανκ του λυγμού – το μόνο φαλτσέτο που βρήκε κατευθείαν στην καρδιά μου – του Why don’t you love me like you used to do και της Αλητείας (Rrrrumblin’ man)