Οι Ενώσεις Συντακτών καλούντους δημοσιογράφους να συμμετάσχουν στην Απεργία της 27ης Νοεμβρίου – που αφορά μόνον στους ανθρώπους του Τύπου – και τη μεγάλη Γενική Απεργία της 12ης Δεκεμβρίου.
Οφείλουμε να συμμετέχουμε και να δώσουμε το παρών σε κάθε σχετική κινητοποίηση, καθώς, πέρα από όσα ήδη έχουν χαθεί, σήμερα απειλούνται και τα θεμελιωδέστερα των δικαιωμάτων μας από ένα κράτος που παρανομεί. Ένα κράτος που κακοποιεί και ληστεύει τους ίδιους του τους πολίτες.
Στις απεργίες του Τύπου οι Ενώσεις Συντακτών δεν καλούν σε συμμετοχή μόνον τα μέλη τους αλλά και όλους όσοι δημοσιο/γραφουν.Στις απεργίες του Τύπου είθισται να υπάρχει ενημέρωση μόνον για θέματα που αφορούν τις απεργίες αυτές καθ’ αυτές. Καμμία άλλη ενημέρωση δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή. Κάθε άλλη “ενημέρωση” αποτελεί ξεκάθαρη απεργοσπαστική κίνηση.
Το πλαίσιο αυτό παραμένει το ίδιο και σήμερα. Μόνο που τώρα οφείλει να περιλαμβάνει και όλα τα νέα Μέσα που έχουν και ενημερωτικό χαρακτήρα ή μπορούν να αποκτήσουν τέτοιο χαρακτήρα.
Για αυτούς τους λόγους, η προσωπική μου άποψη είναι ότι κατά τις ημέρες των απεργιών – γενικών και του Τύπου- οφείλει να υπάρξει αντίστοιχη ευαισθητοποίηση και κινητοποίηση των μπλογκς.
Να μην ανέβει σε κανένα μπλογκ κείμενο με ενημερωτικό χαρακτήρα, πλην των κειμένων που θα ενημερώνουν για τις ίδιες τις απεργιακές κινητοποιήσεις, τα δρώμενα και τα αποτελέσματα.
Το θέμα δεν αφορά γενικόλογα ζητήματα και θεωρητικές συζητήσεις περί του αν οι μπλόγγερς δημοσιογραφουν ή οι δημοσιογραφοι μπλογγαρουν. Το ζήτημα αφορά την εργατική αλληλεγγύη και την κοινή άμυνα όλων μας απέναντι σε όσα μας ετοιμάζουν.
Pingback: Το μεγάλο κόλπο του ασφαλιστικού… « A8lios Weblog
Pingback: ΩΡΑ ΕΛΛΑΔΑΣ » Blogger’s Union Strike
μία και μοναδική συμβουλή θα σου δώσω : να πας να γαμηθείς μήπως και ξελαμπικάρεις, παλιοτσουλίτσα. Άντε στον αρχισυντάκτη σου τώρα για καμιά πίπα.
Pingback: arkoudos.com » “Βόηθα με φτωχέ, να μην σου μοιάσω” (ή αλλιώς: Να μην κάνουν απεργία οι ηλεκτρονικοί συντάκτες)
Pingback: metablogging.gr » Blog Archive » Τι δεν πρόλαβα να γράψω
Pingback: Ένιωσε κανείς απεργοσπάστης χθες; « Στέφανος Ν. Παπανώτας
Ελατέ μαζί να αλλάξουμε την Ευρώπη . Πάρτε την σπίθα και βαλτε φωτιά
blue event Σκεπτικοί για την Ευρώπη.
Είμαι από εκείνους που απεργήσανε, πήγαν στην πορεία και δεν είμαι δημοσιογράφος. Εργάζομαι όμως στα ηλεκτρονικά μέσα με την «εκπληκτική» ασφάλιση ΙΚΑ εδώ και κοντά μία δεκαετία. Συμμετείχα και θα συμμετέχω στις απεργιακές κινητοποιήσεις από συμπαράσταση και μόνο. Ξέρω πως θα μου κοστίσει μισθολογικά διότι ανήκω στη γενιά των 1000 ευρώ όμως απεργώ μπας και εμείς οι εργαζόμενοι στον ηλεκτρονικό τύπο αποκτήσουμε καλύτερη ασφάλιση.
Τωρα που κάπως ηρέμησαν τα πράγματα:
Κώστα (Σπηλιώτη), εκείνο που πολλοί ηθελημένα ή αθέλητα αγνοησαν, ήταν το γεγονός ότι μιλάω για τα *ενημερωτικά* ποστς. Αυτά δεν περιλαμβάνουν κανένα προσωπικό ποστ, δεν περιλαμβάνουν τα σχετικά με τις κινητοποιήσεις ποστ, δεν περιλαμβάνουν ότι δεν άπτεται της εργασίας μας. Αν την ημέρα της απεργίας των εκπαιδευτικών είχαν μάθημα στο στεκι των μεταναστών, αμφιβάλεις ότι θα το άφηναν για να κατεβουν να συμπαρασταθούν; εγώ όχι.
Η αλληλεγγύη είναι αρετή απαραίτητη σε μας τους εργαζόμενους. Η πολυδιάσπαση και οι συντεχνιακές λογικές είναι καταστροφικές – γι αυτό και τρεφονται από το κρατος. Η αλληλεγγύη θα έπρεπε να είναι αυτονόητη.
Σάιμπερελα, καλως ηρθες. Υπάρχουν συνάδελφοι με 25 και 30 (αξιοπρεπή) χρόνια δουλειάς στην πλάτη τους, που παρακαλάνε για τα χίλια ευρώ… Υπάρχουν κάποιοι από μας που κανουν τρεις και τεσσερις δουλειές για να έχουν ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης. Έχουμε για πολλά να αγωνιστούμε.
ερε μιζερια! κριμα στο παιδι σου
Αποκωδικοποίηση….: ψυχής, σιωπής, θρησκειών, μυθολογιών,…..
Σχηματοποίηση λόγου, κοσμογονία, θεογονία,…..
URL : http://www.siopi.gr
Γεια…..
Στους παλαιότερους είναι γνωστό ότι ο «θείος» καραμανλής είχε συχνά στη γλώσσα του τη φράση: «ανήκομεν εις την Δύσιν» και ότι αυτή η πίστη του καθόριζε την πολιτική του.
Πάμε λοιπόν:
ΑΝΗΚΟΜΕΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΥΣΙΝ
Copyright PAu 2-024-743
Καθώς,στην Κόλαση που βρίσκομαι,τριγυρνώ ανάμεσα σε πεθαμένους,συναντώ διάφορους γνωστούς. Γιατί οι πεθαμένοι,μη έχοντας σπίτι και μέρος να κάτσουν, τριγυρίζουν ολοένα. Και βρίσκει κανείς πολλούς μαζί ή έναν έναν να βολτάρουνε ή να έχουν ανοίξει πηγαδάκια και να αναμασάνε τα ίδια και τα ίδια τους. Είδα λοιπόν μια παρεούλα που είχε για θέμα της τον Καραμανλή-το «θείο». Ανάμεσα στους ίσκιους η μητέρα και ένας από τους δασκάλους του Kαραμανλή.
Πλησίασα και αφού μπήκα στην συζήτηση, ρώτησα τη μητέρα του Καραμανλή:
-Κυρα Φωτεινούλα,για πες μου,τι θυμάσαι πιο πολύ από τον Κώστα;
-Πιο πολύ θυμάμαι παιδάκι μου την ημέρα που τονε γέννησα; γιατί η γέννα του με παίδεψε.
-Γιατί σε παίδεψε κυρα-Φωτεινή;
-Παιδάκι μου δεν έβγαινε. Δεν έβγαινε με τίποτα. Και δεν έβγαινε γιατί ο σατανάς με είχε καβαλλημένηνε-γι αυτό! Το είπε και η μαμμή που ήρθε να με ξεγεννήσει.
-Μπορείς να μου πεις τα πράγματα με πιο λεπτομέρειες σε παρακαλώ κυρα-Φωτεινή;
-Να στα πω παιδάκι μου. Εμείς εμέναμε δίπλα στην εκκλησία του χωριού. Και εγώ απάνου στο κρεββάτι μου εκοιμόμουνα με το κεφάλι μου κατά το ιερό της εκκλησίας για να με φυλάει ο Κύριος που έτσι θα τον είχα πιο κοντά μου. Αμ δε μου λες, που να το ’ξερα εγώ η κακομοίρα πως δεν έπρεπε να κοιμάμαι με το κεφάλι κατά κει και πως γι αυτό δεν έβγαινε το παιδί… αγράμματη γυναίκα ήμουνα, έλεγα πως ήτανε καλλίτερα να έχω το ιερό της εκκλησίας κοντά μου να σκέπει την κεφαλή μου. Ε, ήρθε η ώρα να γεννήσω κι έπεσα στο κρεββάτι να γεννήσω μόνη μου, γιατί η μαμμή ξεγένναγε αλλού και θ’ αργούσε να ’ρθει. Τότες μαθές δεν είχαμε κλινικές και νοσοκομεία. Εσφίχτηκα λοιπόν, είχα και τα πανιά κοντά μου να σκουπιστώ κι εγώ και να ντύσω και το παιδί, πού παιδί…εκείνο όχι δεν έβγαινε, αλλά ανέβαινε αντί να κατεβαίνει, λες και ήθελε να βγει από το στόμα μου-κύττα, ανατριχιάζω που το λέω… Χριστός και Παναγιά, κάνω. Ξανασφίγγομαι, ξεφούσκωσε πάλι η κοιλιά μου και φούσκωσε το στήθος μου, γιατί το παιδί επήγαινε πάλι προς τα πάνω, προς το λαιμό μου. Τρόμαξα αλλά δεν τα ’χασα. Ζούπηξα το στήθος μου, ξαναγέμισε η κοιλιά μου και φούσκωσε το στήθος μου,γιατί δεν μπορούσα ούτε αναπνοή να πάρω και η καρδιά μου επήγαινε να σταματήσει από το παιδί που δεν την άφηνε να δουλέψει. Βάζω τις φωνές έρχεται μια γειτόνισσα της λέω πήγαινε να φωνάξεις το Γιώργη από το μαγαζί γιατί το και το, το παιδί πάει να βγει από το στόμα. Ώσου να ’ρθει ο Γιώργης ο άντρας μου-Γιώργη τονε λέγανε, εγώ όλο και εσφιγγόμουνα, αλλά όχι και δυνατά για να μη με πνίξει το παιδί. Όμως όταν έβλεπα σε κάθε σφίξιμο να τραβάει προς τα πάνω, σταμάταγα. Το τι τράβηξα εκείνη την ημέρα δε λέγεται.
Έρχονται και οι γειτόνισσες, βλέπουνε τι εγινόντανε κι άρχισαν να σταυροκοπιούνται. Και κει απάνου ευτυχώς, μπήκε η μαμμή, θάνατο να ’χει, και με λεφτέρωσε.
-Πώς;
-Μπαίνει κι όταν έμαθε τι έγινε, άρχισε να φωνάζει: Μωρή ζουρλές τι σταυροκοπιούσαστε; Τη γυναίκα την έχει καβαλλικέψει ο σατανάς και,ο τρισκατάρατος,δε φεύγει με σταυροκοπήματα. Την έχει καβαλλικέψει γιατί εξάπλωσε με το κεφάλι κατά το ιερό,κατά τη Δύση-οι Καραμανλούδες γεννάνε πάντοτε με το κεφάλι κατά την Ανατολή-ζουρλές είσαστε; Γύρνα μωρή Φώτω»,μού κάνει. Και με πιάνει παιδάκι μου και με γυρίζει ανάποδα, με το κεφάλι στο μέρος που είχα τα πόδια μου και με τα πόδια εκεί που ήτανε πρώτα το κεφάλι μου. Ε παιδάκι μου, αυτό ήτανε. Ο τρισκαταραμένος εβγήκε αμέσως από μέσα μου και από κοντά εβγήκε και το παιδί από τον κανονικό δρόμο του. «Είσαι πρωτάρα»,μου λέει η μαμμή, «στις άλλες τις γέννες σου να ξέρεις να ξαπλώνεις με το κεφάλι κατά την Ανατολή,έτσι που το παιδί να μπορεί να βγει γιατί θα τραβάει κατά τη Δύση. Αφού ο τρισκατάρατος έχει βάλει βουλή να χαλάσει τους ανθρώπους, εμείς, φτωχές γυναίκες θα τονε σταματήσουμε;»
Και παιδάκι μου όλα μου τα κατοπινά παιδιά τα εγέννησα με ευκολία γιατί έκανα εκείνο που είπε η μαμμή. Και τον Αχιλλέα μου έτσι τονε γέννησα.
Γιατί εγώ πού να ήξερα τότες από Ανατολή και από Δύση, αργότερα τα ‘μαθα, όταν ο Κώστας μου έγινε πρωθυπουργός. Τότε όλο αυτή τη λέξη έλεγε. Όλο Δύση και Δύση το πήγαινε. Και το μυαλό του γεμάτο από αυτή τη λέξη ήτανε μόνο. Αφού όταν ερχότανε καμμιά φορά να με δει στο χωριό, όταν τον αφήνανε οι δουλειές του,» «γεια σου μάννα» δε μου ’πε ποτές. «Ανήκομεν εις την Δύσιν».έτσι με χαιρέταγε. Και μου είχε μάθει να του απαντάω «αληθώς ανήκομεν»,όπως καλή ώρα λέγαμε «αληθώς ανέστη» για τον Κύριο που αναστήθηκε.
Και τόσο την αγάπαγε αυτή τη λέξη παιδάκι μου, που και μέσα στο δωμάτιό του την είχε. Και μάλιστα την είχε γραμμένη όπως τη λένε στα αμερικάνικα. Είχε ένα μεγάλο πανί με υφασμένα πάνω του τέσσερα γράμματα. Το πρώτο ήτανε ένα ανάποδο μου. Τα άλλα τρία ήτανε ελληνικά-τα ήξερα κι εγώ. Ήτανε ένα Ε, μετά ένα σου που το βάνουνε στο τέλος και ύστερα το του. Και μού έλεγε να τη μάθω κι εγώ αυτή τη λέξη την ξένη, γιατί μ’ αυτήν, έλεγε,λύνεις όλα σου τα προβλήματα σαν να ήτανε μαγική. Μου ’λεγε «πες το και συ μάννα-Γοέστ! Γοέστ!» Και τον άκουγε ο Αχιλλέας μου και του ’λεγε: «Γουέστ μωρέ Κώστα,Γουέστ…» και του απάνταγε ο Κώστας μου «Ε, κι εγώ τι λέω; Γοέστ…»
Αλλά εγώ παιδάκι μου δεν μπόρεσα ποτέ να μάθω αυτή τη λέξη όσο ζούσα. Εδώ την έμαθα, γιατί αυτό είναι το Γουέστ, εδώ που είμαστε τώρα. Κι αφού είναι η παντοτινή μας πατρίδα αυτή, έμαθα να λέω το όνομά της στη γλώσσα τους, τα αμερικάνικα.
Δεν είχε τελειώσει καλά καλά τα λόγια της η κυρα-Φωτεινή, πετιέται η Κλωθώ.
-Εμείς να ’βλεπες τι τραβήξαμε ώστε να βρούμε πού ήτανε το παιδί για να το μοιράνουμε…Περιμέναμε να το βρούμε στην κούνια του όπως όλα τα μωράκια, αλλά πού…Αυτό είχε πάρει δρόμο δυτικά και το προφτάσαμε στις στήλες του Ηρακλή αν έχεις το Δία σου…
Ύστερα το λόγο πήρε ο δάσκαλος που είχε τον Καραμανλή μαθητή στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού.
-Αγαπητέ μοι, θα επεθύμουν να είπω καγώ λέξεις τινάς σχετικάς προς την δυτικοφιλίαν του μεγάλου αυτού τέκνου της Αμερικής…
-Της Ελλάδος δάσκαλε, του λέω.
-Συγχωρήσατε την παραδρομήν της γλώσσης μου, της Ελλάδος ήθελον να είπω. Μοι δίδετε την άδειαν προς τούτο;
-Πες κάτι κι εσύ δάσκαλε, όμως στα γρήγορα,
-Εγώ θα τα είπω εις υμάς και ουχί εις τα γρήγορα. Και σας υπισχνούμαι ότι δεν θα μακρηγορήσω. Ενθυμούμαι ουκούν τας περιπτώσεις καθ’ ας ηναγκαζόμεθα, ελλείψει δευτέρου διδασκάλου εις την Πρώτην, να απασχολούμεν τα παιδία και κατά τας εσπερινάς ώρας της ημέρας. Κατά τας ημέρας ταύτας και ότε, ενώ ο ήλιος έδυεν,
ευρισκόμεθα εντός της αιθούσης διδασκαλίας, ο Γκας ηγείρετο του αναλογίου του…
-Ο Κώστας δάσκαλε, τον διόρθωσα.
-Μάλιστα, ο Κώστας. Συγχωρήσατέ μοι και την παραδρομήν ταύτην. Ο Κώστας ουκούν εγκαλέλειπεν το αναλόγιόν του και κατυθύνετο προς το παράθυρον το προς Εσπερίαν, εκεί δε ίστατο ακίνητος, προσβλέπων περιδεής την δύσιν του ηλίου, ήτις επλήρωνε τον ουρανόν της Πρώτης πέπλων ερυθρών ως αιματοβάπτων και ήτις υπέβαλεν εις τον νουν του ανθρώπου την ιδέαν των τελευταίων στιγμών της Δημιουργίας, την εν μέσω φλογών αίτινες κατά τας Γραφάς θα την καταφάγωσιν ώσπερ άχυρον φλοξ πυρκαϊάς αγροτικής καλύβης. Και ήτο τόσον απορροφημένος εκ του θεάματος εκείνου, ώστε δεν ηδύνατο να ακούσει τας προτροπάς μου περί επανόδου του εις το αναλόγιόν του. Ήτο ως να μη υπήρχε τας στιγμάς εκείνας.
Ίνα δώσω εν πέρας εις την απαράδεκτον δια σχολείον κατάστασιν ταύτην, απεφάσισα να μεταβάλω την θέσιν του αναλογίου του Γκας…
-Του Κώστα δάσκαλε.
-Του Κώστα, συγχωρήσατέ μοι και την παραδρομήν ταύτην. Ηλαγκάσθην ουκούν να μεταβάλω την θέσιν του αναλογίου του Κώστα. Το ετοποθέτησα παραπλεύρως του παραθύρου, ώστε μα μη απαιτείται η εγκατάλειψις του αναλογίου του υπ’ αυτού κατά τας ώρας εκείνας. Τοιουτοτρόπως τουλάχιστον δεν ίστατο αλλά εκάθητο. Εκεί ήτο μονίμως πλέον «εις τα νερά του»,καθώς λέγει ο χύδην όχλος.
-Δάσκαλε,δεν προσπάθησες να του κόψεις τη συνήθειά του αυτή;
-Να σας είπω…Ενθυμούμαι ότι άπαξ ηγέρθην της έδρας μου και τον επέπληξα δριμέως. Πριν ή δυνηθώ όμως να αρθρώσω τας πρώτας λέξεις της επιπλήξεως, ούτος, οργίλως προσβλέπων με, μοι αντέλεξε με σταντορείαν φωνήν: «Κάτσε κάτου ρε!». Ήτο τόσον επιτακτική η εντολή του ώστε εκάθησα και έκτοτε δεν απετόλμησα πλέον να τον παρατηρήσω πάλιν δια την συνήθειάν του αυτήν. Και εκ των υστέρων απεδείχθη ότι καλώς εποίησα. Καθόσον απώλεσε μεν ο Γκας ολίγας…
-Ο Κώστας δάσκαλε
-Ο Κώστας, μάλιστα. Συγχωρήσατέ μοι και την νέαν ταύτην παραδρομήν. Απώλεσεν μεν ο Κώστας ολίγας ώρας παραδόσεως, όμως η Αμερική εκέρδισεν ένα μεγάλον άνδρα.
Δεν τον διόρθωσα πάλι. Γιατί να μας πειράζει η αλήθεια;
Γιώργης Χολιαστός
Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το παραπάνω κείμενο, αρκεί να αναφερθείτε και στην πατρότητά του.