Οι Ενώσεις Συντακτών καλούντους δημοσιογράφους να συμμετάσχουν στην Απεργία της 27ης Νοεμβρίου – που αφορά μόνον στους ανθρώπους του Τύπου – και τη μεγάλη Γενική Απεργία της 12ης Δεκεμβρίου.
Οφείλουμε να συμμετέχουμε και να δώσουμε το παρών σε κάθε σχετική κινητοποίηση, καθώς, πέρα από όσα ήδη έχουν χαθεί, σήμερα απειλούνται και τα θεμελιωδέστερα των δικαιωμάτων μας από ένα κράτος που παρανομεί. Ένα κράτος που κακοποιεί και ληστεύει τους ίδιους του τους πολίτες.
Στις απεργίες του Τύπου οι Ενώσεις Συντακτών δεν καλούν σε συμμετοχή μόνον τα μέλη τους αλλά και όλους όσοι δημοσιο/γραφουν.Στις απεργίες του Τύπου είθισται να υπάρχει ενημέρωση μόνον για θέματα που αφορούν τις απεργίες αυτές καθ’ αυτές. Καμμία άλλη ενημέρωση δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή. Κάθε άλλη “ενημέρωση” αποτελεί ξεκάθαρη απεργοσπαστική κίνηση.
Το πλαίσιο αυτό παραμένει το ίδιο και σήμερα. Μόνο που τώρα οφείλει να περιλαμβάνει και όλα τα νέα Μέσα που έχουν και ενημερωτικό χαρακτήρα ή μπορούν να αποκτήσουν τέτοιο χαρακτήρα.
Για αυτούς τους λόγους, η προσωπική μου άποψη είναι ότι κατά τις ημέρες των απεργιών – γενικών και του Τύπου- οφείλει να υπάρξει αντίστοιχη ευαισθητοποίηση και κινητοποίηση των μπλογκς.
Να μην ανέβει σε κανένα μπλογκ κείμενο με ενημερωτικό χαρακτήρα, πλην των κειμένων που θα ενημερώνουν για τις ίδιες τις απεργιακές κινητοποιήσεις, τα δρώμενα και τα αποτελέσματα.
Το θέμα δεν αφορά γενικόλογα ζητήματα και θεωρητικές συζητήσεις περί του αν οι μπλόγγερς δημοσιογραφουν ή οι δημοσιογραφοι μπλογγαρουν. Το ζήτημα αφορά την εργατική αλληλεγγύη και την κοινή άμυνα όλων μας απέναντι σε όσα μας ετοιμάζουν.
ma h apergia ginetai gia kladika zhthmata – asfalish klp. Den mporw na katalabw o aytasfalizomenos sto tebe ti koino symferon exei me ton asfalizomeno me aggelioshmo – ektos an dexteite na moirasteite ta esoda tou aggelioshmou.
καλό είναι πριν ακουμπήσουμε το πληκτρολογιακι μας (κατα το “ανοιξουμε το στοματακι μας”) να ξερουμε και τι λεμε. Μεταξύ αυτών, σημείωσε ότι αρκετοί εξ ημών, που κανουν δυο και τρεις δουλειες για να τα βγαλουν πέρα, εχουν ασφάλιση απο την μισθωτή εργασία (όταν υπάρχει τετοια) και πληρώνουν και ΟΕΕΕ (πρωην ΤΕΒΕ), αν δε θελουν να ζουν σε καθεστως φόβου ή σε αναξιοπρεπείς συνθήκες (της εφορίας και του λαδώματος, αντιστοίχως).
Παρεμπιπτόντως, η ασφαλιση και το ασφαλιστικό δεν ειναι κλαδικα ζητήματα. Όσο για τα “εσοδα του αγγελιοσημου”, καλο ειναι πριν μιλήσεις να ρίξεις μια ματια στα περί τουτου (ποιοι το αποδιδουν, αν το αποδίδουν κλπ). Ομοίως και στις εισφορές.
Αγαπητή Locandiera τιμείστε την πλούσια εμπειρία σας στη δημοσιογραφία και στα ΜΜΕ, υπερασπιστείτε αυτό που εσείς νομίζετε ότι σας ανήκει και αφήστε τους ιστολόγους να κανονίσουν μόνοι τους τα του οίκου τους. Τα καταφέρνουμε μια χαρά. Εσείς ιστολογείτε και σήμερα απεργείτε για το επάγγελμα σας. Εμείς ιστολογούμε για το κέφι μας, για τα παιδιά μας, για την πατρίδα μας , για το περιβάλλον και όχι για το χρήμα.
Ναστε σίγουροι ότι αν κρίνουμε ότι πρέπει να στηρίξουμε μια προσπάθεια θα το κάνουμε καλά με τη φωνή μας και όχι με τη σιωπή μας.
Τι ακριβώς σημαίνει “ιστολογείτε και απεργείτε για το επάγγελμά σας”? Εχετε την εντυπωση ότι πληρώνομαι για να ιστολογώ; ότι βγαζω κατι οικονομικό/ υλικό απο αυτο; ότι έχω βγαλει έστω και μία δραχμή; τι ειν αυτά που λέτε;
Το ότι ιστολογώ πως συνδέεται με τη δουλειά μου; γιατί το γεγονός ότι ιστολογώ όντας δημοσιογραφος δεν μου δίνει το δικαίωμα να κανω οποιαδήποτε πρόταση προς τους συνιστολόγους; Δηλαδή, οι ιστολόγοι ποιές προϋποθέσεις πρεπει να πληρουν, κατα τη γνωμη σας;
@mirandolina
Δεν ξέρω, ούτε με ενδιαφέρει αν πληρώνεστε για να ιστολογείτε. Δικαίωμα σας σε τελική ανάλυση. Το έκαναν άλλοι, δεν τους είπε κανείς τίποτα.
Το αν το ιστολογείν έχει σχέση με το επαγγελμά σας, και αυτό εσείς το ξέρετε.
Δικαίωμα να κάνετε εσείς προτάσεις σαφώς και έχετε, όπως και εμείς (εγώ στην προκειμένη περίπτωση, χωρίς να αντιπροσωπεύω απολύτως κανέναν αλλον πλην του εαυτού μου) να σας απαντάμε όπως εμείς νομίζουμε.
Εκείνο που με ενόχλησε είναι να απαιτείτε να απεργήσουμε ,αλλιώς θα είμαστε “απεργοσπάστες”. Και επιπροσθέτως ότι (όντας και ιστολόγος) δεν είδα ποτέ στα γραφόμενα σας στο ιστολόγιο να επικρίνετε συναδέρφους σας δημοσιογράφους που επιτίθενται συστηματικά και άδικα στους bloggers.
Η κριτική μου προφανώς και δεν είναι προσωπική και δεν αφορά την επαγγελματική σας δραστηριότητα. Μιλω σαν ιστολόγος προς ιστολόγο.
Αυτά και ευχαριστώ για τον χρόνο σας.
Με προβλημάτισες. Να απεργήσουμε σε στήριξη των δημοσιογράφων για πιο λόγο ακριβώς; Νομίζω ότι και η δική τους απεργία όσο περνάνε τα χρόνια και αλλάζει ο τρόπος που ενημερώνεται ο καταναλωτής ΜΜΕ έχει πολύ λιγότερο αποτέλεσμα. Άλλωστε αισθάνομαι τους καταναλωτές ΜΜΕ εξαιρετικά απογοητευμένους όχι μόνο από την πολιτική αλλά αυξημένα και από την δημοσιογραφία. Τους ενδιαφέρει ιδιαιτέρως που δε θα δουν ειδήσεις/ διαβάσουν εφημερίδα;
Σημεία των καιρών.
Αφου “δεν ξερετε και δεν σας ενδιαφερει”, κυριε, μην αφήνετε υπονοούμενα και πάρτε πίσω κάθε σχετική αναφορά.
Για να ξεκαθαρίσουμε: Το περί απεργοσπαστών είναι πριν την αναφορά μου στα νεα Μεσα. Προσπάθησα να εξηγησω με λιγα λόγια ποιός είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούν οι Ενώσεις μας ως τώρα και γιατί στις μερες των απεργιών ορισμένες ειδήσεις βγαίνουν και άλλες δε βγαίνουν.
Η αναφορα στα νέα Μέσα ειναι μεταγενεστερη. Λέω ότι κατα τη γνωμη μου το πλαίσιο αυτό – της ενημέρωσης – πρεπει να περιλαβει τα νεα Μεσα. Δεν λεω κανεναν απεργοσπάστη. Αν αυτό φανηκε, παρανόηση και ζητώ συγγνώμη.
Τωρα, εαν θελετε να βγειτε να κανετε ρεπορταζ υπουργείου παιδείας ή στις λαϊκές για την ακρίβεια και να το δημοσιεύσετε την ημέρα της απεργίας μας, με γειά σας με χαρά σας. Δεν θα πάψει όμως, αν αυτό γίνει, να αποτελεί προβοκάτσια ενάντια στην κινητοποίηση μιας ομάδας εργαζομένων, των οποίων θίγονται άμεσα τα κατοχυρωμένα δικαιώματα.
Όταν φερνανε με τα φορτηγα τους ανειδίκευτους στα εργοστασια, δεν το κανανε γιατί θα εβγαζαν καλή δουλειά. Το κάνανε γιατί έσπαγαν το ηθικό των εργαζομένων-απεργών.
Εγω ρεπορτάζ σε λαϊκές δεν κάνω. Δεν κάνω ρεπορτάζ γενικώς.
Το αν τα γραφόμενα σας παρανοήθηκαν, εσείς φταίτε, όχι εγώ και αποδεκτή η συγνώμη σας.
Αλλά μια γραμμή παρακάτω στο τελευταίο σχόλιο σας, μόνη σας πάλι, τροφοδοτείτε την παρανόηση. Εγώ φταίω τώρα?
Τελικά τι φοβάστε κυρία μου? Μην φέρουν οι εκδότες φορτηγά με bloggers απεργοσπάστες και βγάλουν εφημεριδα? Με μας δείτε στα παράθυρα να λέμε ειδήσεις?
Μην ανησυχείτε ! Δεν θα το κάνουν γιατί δεν τους συμφέρει. Αλλά και να το έκαναν , δεν θα πηγαίναμε.
Καλο Αγώνα
Ποιά είναι τα αιτήματά σας φίλοι δημοσιογράφοι γιατί μόνο κάτι γενικολογίες τυποποιημένες διάβασα.. αλλά έτσι δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι; Λένε μόνο αυτά που πουλάνε… γενικά αόριστα και τυποποιημένα…
Σας εύχομαι κάθε επιτυχία στον “δίκαιο αγώνα” σας.
τι αλλο θα ακούσουμε…
να κάνω απεργία μόνο όταν δουλεύω και δε με πληρώνουν κτλ κτλ ναι……και επίσης…δεν είμαι δημοσιογράφος ούτε σκοπεύω να γίνω..αν κάνω ποστ στο blog με απόσπασμα του Bob Σφουγγαράκη αυτό δεν είναι πληροφόρηση και ούτε απεργοσπάστης είμαι γιατι δεν έχω καμία σχέση με τα του τύπου…..μου φαίνεται λίγο αταίριαστο και παράλογο.Επίσης…αν ζητούσαν κάτι αντίστοιχο οι bloggers από τους δημοσιογράφους και συντάκτες δε νομίζω να γινόταν..
Απο την ΕΣΗΕΑ, οι λόγοι για τους οποίους εκλήθημεν σε απεργία
http://www.esiea.gr/gr/2arxeio/2007/11/23.htm
Λοιπόν εξέφρασε κάποιος άλλος πιο εύγλωττα τον προβληματισμό μου εδώ χάμου
Δε θα διαφωνήσω, Σοφία. Και τωρα, πες μου ένα επάγγελμα ή λειτούργημα ή σχετικόν, και μετα χαρας να σου γραψω το αντίστοιχο λογύδριο, να εκφραστούν και άλλοι προβληματισμοί σου.
Σε μια διεφθαρμένη κοινωνία, το ευκολότερο είναι να το παίζεις τιμητής των πάντων. Το δύσκολο είναι να έχεις ο ίδιος ήθος – να μην είσαι ύαινα, ύπουλος και έτοιμος να πεις όλα τα μεγαλα ναι για να εξασφαλίσεις καμμια θεσούλα.
divaynne, ασχετως αν πολλοί δε θελησαν να το δουν, όντως αυτό γραφω – μιλώ αποκλειστικά για ενημέρωση η οποία μαλιστα δε σχετίζεται με τις απεργίες.
“Καμμία άλλη ενημέρωση δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή. Κάθε άλλη “ενημέρωση” αποτελεί ξεκάθαρη απεργοσπαστική κίνηση.”
“Να μην ανέβει σε κανένα μπλογκ κείμενο με ενημερωτικό χαρακτήρα, πλην των κειμένων που θα ενημερώνουν για τις ίδιες τις απεργιακές κινητοποιήσεις, τα δρώμενα και τα αποτελέσματα.”
“Το θέμα δεν αφορά γενικόλογα ζητήματα και θεωρητικές συζητήσεις περί του αν οι μπλόγγερς δημοσιογραφουν ή οι δημοσιογραφοι μπλογγαρουν. Το ζήτημα αφορά την εργατική αλληλεγγύη και την κοινή άμυνα όλων μας απέναντι σε όσα μας ετοιμάζουν.”
Συγγνώμη, είμαστε σοβαροί; Ένα μπλογκ είναι δικαίωμα του γράφοντος σε αυτό, τρόπος έκφρασης, επικοινωνίας, εκπομπής δεδομένων και πληροφορίας, πάνω και πρώτα απ’ όλα. Η διακίνηση των πληροφοριών σε καμία περίπτωση δεν μπορεί και δεν πρέπει να εμποδίζεται – είναι εντελώς σκοταδιστικό, αντιδημοκρατικό και αγενές.
Και από πού εώς πού θεωρούμαστε οι bloggers ως όργανα απεργοσπαστικής κίνησης; Έστω ότι εγώ θέλω να γράψω μία ενημερωτική καταχώρηση σήμερα στο blog μου περί κάποιου συμβάντος, θα θεωρηθώ απεργοσπάστης; Σε ποια απεργία του κλάδου μου; Δεν είμαι επαγγελματίας δημοσιογράφος, δεν αποτελεί το blog μου μέσον άσκησης του (ανύπαρκτου) δημοσιογραφικού μου επαγγέλματος, δεν είμαι μέλος κάποιου σχετικού εργασιακού κλάδου. Το τι κάνω εγώ και οι άλλοι μη (επαγγελματίες) δημοσιογράφοι bloggers με τα blogs μας είναι αποκλειστικά δική μας υπόθεση και κανείς – ΚΑΝΕΙΣ – δεν έχει το δικαίωμα να ζητάει με τέτοιον τρόπο στήριξη και “εργατική αλληλεγγύη” μέσω της φιμώσεως των άλλων. Από πού εώς πού κοινή άμυνα, τι κοινό έχει ο μη δημοσιογράφος blogger εργασιακά με την ΕΣΗΕΑ από συντεχνιακής απόψεως για να αμυνθούν από κοινού;
Τα διάβασα τα συμπληρωματικά σχόλια στα comments που προηγήθηκαν, αλλά όσον αφορά στην κριτική μου επί του αρχικού κειμένου έχω να πω μόνο ένα: ντροπή. Το λιγότερο παράλογες οι απαιτήσεις, το ευγενικότερο που μπορούν να χαρακτηριστούν είναι ασόβαρες και αστείες. Η συμβουλή μου; Με τέτοιες κινήσεις χάνετε το κύρος σας οι δημοσιογράφοι και ζημιά κάνετε στη δημόσια εικόνα και τα αιτήματά σας.
Και έχω και μια άλλη απορία: αυτά τα περί απεργοσπαστικών κινήσεων και νέων μέσων και εργατικής αλληλεγγύης και κοινής άμυνας με τον τρόπο και την φρασεολογία που τα γράφεις, είναι η επίσημη θέση της ΕΣΗΕΑ ή προσωπική σου άποψη;
Και εγώ έχω μια άλλη απορία: διάβασες το κείμενο το οποίο κρίνεις; Αν ναι, έχεις μεινει ακόμη με την “άλλη απορία”;Γιατι στο κείμενο που υποτίθεται ότι διαβασες και που κρίνεις, λεει ξεκαθαρα
“Για αυτούς τους λόγους, η προσωπική μου άποψη είναι”.
Κοπυ πέιστ το έκανα. Δεν χρειαστηκε καν διευκρίνηση.
Επίσης, δε ζητησα συμβουλές. Διάλογο ζήτησα. Από ό τι φαίνεται, αυτό δεν είναι δυνατό. Το βασικότερο ελληναραδικο χαρακτηριστικο: λες, χωρίς να ακους. Ακομη και όταν υποτίθεται ότι απαντάς.
Κυρία Θωμά, λέτε να γράφω τα σχόλια που γράφω χωρίς να διαβάζω; Διαβάστε προσεκτικότερα παρακαλώ, και το τι έχετε γράψει, και το τι έχω ρωτήσει. Λέτε κατά λέξη, χωρίς να κόβω ούτε κενό:
“Για αυτούς τους λόγους, η προσωπική μου άποψη είναι ότι κατά τις ημέρες των απεργιών – γενικών και του Τύπου- οφείλει να υπάρξει αντίστοιχη ευαισθητοποίηση και κινητοποίηση των μπλογκς.
Να μην ανέβει σε κανένα μπλογκ κείμενο με ενημερωτικό χαρακτήρα, πλην των κειμένων που θα ενημερώνουν για τις ίδιες τις απεργιακές κινητοποιήσεις, τα δρώμενα και τα αποτελέσματα.”
Πριν από αυτό το κομμάτι και μετά το τέλος του ποστ δε γράφετε κάτι περί προσωπικής σας άποψης ή όχι. Τα περί προβοκάτσιας και απεργοσπαστών δε διευκρινίζετε αν είναι δική σας άποψη ή όχι, και γι’ αυτά ρώτησα, καθαρά και σαφέστατα. Αν δυσκολεύεστε στο να εκφράζετε με σαφήνεια και ακρίβεια, ίσως έχετε επιλέξει λάθος επάγγελμα. Α, και κάτι ακόμα, ερίζετε χωρίς λόγο. Αντί να συμβάλλετε στον διάλογο που λέτε ότι ζητάτε συμπεριφέρεστε με τρόπο επιθετικό και αρνείστε να παραδεχτείτε πως η πρότασή σας είναι το λιγότερο άκομψη και πως θίγει έναν blogger που δε λειτουργεί επαγγελματικά ως δημοσιογράφος. Μετά αναρωτιόμαστε γιατί δεν πάει μπροστά το blogging στην Ελλάδα.
Διάλογος όπως βλέπετε μια χαρά μπορεί να γίνει. Αλλά ο διάλογος απαιτεί δύο συνομιλητές. Ο ένας εδώ είμαι. Εσείς δυστυχώς αρνείστε τη συμμετοχή με τον τρόπο σας. Και κάτι τελευταίο, γιατί δεν θα ασχοληθώ άλλο με το κείμενό σας, νομίζω τα επιχείρηματά μου είναι καταφανή πλέον: συμβουλές έχουμε όλοι δικαίωμα να δίνουμε, όπως και εσείς προτείνετε αυτά που προτείνετε στους bloggers. Η διαφορά είναι πως η συμβουλή δίνεται με καλή προαίρεση, με ευγένεια και με σκοπό την καλυτέρευση του άλλου – και το σημαντικότερο, με ωραίο τρόπο. Το απρόσωπο του Internet δε σημαίνει πως δικαιολογείστε να φέρεστε ως “ελληνάρας”, πάντα κατά τη δική σας φρασεολογία (“Το βασικότερο ελληναραδικο χαρακτηριστικο: λες, χωρίς να ακους”).
Την καλησπέρα μου, λυπάμαι ειλικρινά για τη στάση σας.
Εάν έχετε όλοι το δικαίωμα να δίνετε συμβουλές, να το χαίρεστε. Προσωπικώς δεν δίνω συμβουλές παρα μόνον στο γιό μου και σε όσους μου τις ζητάνε. Από ότι φαίνεται, τα νέα ήθη τοποθετούν εις τα υψηλά όποιον νομίζει ότι η συμβουλή προς ενήλικα που δεν τη ζήτησε αποτελεί το απαύγασμα της ευγένειας.
Διάλογος με όρους “είμαι ο από πάνω που δικαιούμαι να δίνω συμβουλές”, όχι, δεν μπορεί να γίνει.
Δεν ήξερα ότι, για να καταλαβετε ότι είναι η προσωπική μου άποψη όφειλα να αρχίζω κάθε πρόταση σε όλο το κείμενο με το “αυτά οπου γραφω είναι η προσωπική μου άποψη”. Βλεπετε, είθισται όταν γραφουμε να γραφουμε τη δικη μας άποψη. Για όσους δεν γνωρίζουν (;) ότι όταν γραφουμε γραφουμε τις δικες μας απόψεις, μπορεί να το αναφέρουμε και μια φορά (ότι λεμε τη δική μας άποψη κι όχι καποιου άλλου, δηλαδη). Είθισται επίσης όταν μεταφερουμε ξενη άποψη να λέμε ότι μεταφέρουμε ξένη άποψη και να την αποδίδουμε του Καίσαρος. Τοσο απλά. Λοιπόν, απο που προκύπτει και πως το ερώτημα σας περί ΕΣΗΕΑ, παλι δεν το καταλαβαίνω. Εκείνο που βλεπω είναι προσπάθεια να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα.
Αναγνωρίζω ότι είμαι ευέξαπτη – έχουν μειωθεί ιδιαιτέρως οι αντοχές μου έναντι συγκεκριμένου είδους ανθρώπου, ομολογώ. Όμως βλαξ δεν είμαι ούτε υπήρξα ποτέ.
Ελπίζω η λύπη σας να σας περάσει σύντομα.
Flareman έφα: “Από πού εώς πού κοινή άμυνα, τι κοινό έχει ο μη δημοσιογράφος blogger εργασιακά με την ΕΣΗΕΑ από συντεχνιακής απόψεως για να αμυνθούν από κοινού;”
Εμμ, παραδοσιακά θεωρείται μεγάλη οπισθοχώρηση του εργατικού κινήματος το να βλέπει τις απεργίες συντεχνιακά. Εσύ πραγματικά θεωρείς ότι θα μόνο αν έχεις κοινά εργασιακά “απο συντεχνιακής απόψεως” πρέπει να στηρίξεις μια απεργία;
Πέρα από τον μη-δημοσιογράφο blogger άλλωστε, υπάρχει ο δημοσιογράφος τέτοιος. Πχ. οι press-gr. Πχ. άλλοι. Σε αυτούς φαντάζομαι απευθύνεται πρώτιστα η πρόταση.
@mirandolina: Κανείς δε σας χαρακτήρισε βλάκα. Σίγουρα όχι εγώ. Συμβουλές δίνει όποιος ενδιαφέρεται για το καλό του άλλου, και ο άλλος αν θέλει τις υιοθετεί, αν όχι δικαίωμά του. Δεν είπε κανείς ότι είναι από πάνω, σε Δημοκρατία ζούμε. Και πάλι, σίγουρα όχι εγώ. Στον γιο σας, που καλά να είναι το παληκάρι, κάνετε νουθεσία ως γονιός, έχει τεράστια διαφορά. Για τα νέα ήθη δεν ξέρω, τα ήδη υπάρχοντα με εξυπηρετούν μια χαρά μέχρι τώρα.
@bfo: Μία φράση μόνο, δεν καθυστερώ, αν και υποσχέθηκα να μην ξαναεμπλακώ: Αν είναι να στηρίξω μία απεργία που δεν είναι του επαγγέλματός μου θα τη στηρίξω απεργώντας κι εγώ – μη συμμετέχοντας δηλαδή στην **εργασία** μου, στο επάγγελμά μου. Τα blogs στη συντριπτική τους πλειοψηφία στην Ελλάδα δεν είναι επάγγελμα αλλά ερασιτεχνική ασχολία και η προτεινόμενη κινητοποίηση για αυτά είναι ανούσια. Αν η κ. Θωμά μιλάει για τα επαγγελματικά δημοσιογραφικά blogs δεν το διευκρίνησε – αλλά είναι μετρημένα στα δάχτυλα των χεριών έτσι κι αλλιώς, τι διαφορά κάνουν πέραν της ιδεολογικής; (ρητορική η ερώτηση – δεν κάνουν, δεν απαιτώ απάντηση:)
@flareman
@bfo: Μία φράση μόνο, δεν καθυστερώ, αν και υποσχέθηκα να μην ξαναεμπλακώ: Αν είναι να στηρίξω μία απεργία που δεν είναι του επαγγέλματός μου θα τη στηρίξω απεργώντας κι εγώ – μη συμμετέχοντας δηλαδή στην **εργασία** μου, στο επάγγελμά μου.
Υπάρχουν και άλλοι τρόποι. Μπορείς πχ. να κατέβεις και εσύ στις διαδηλώσεις των απεργών. Αν είσαι πχ. δημοσιογράφος μπορείς να γράψεις γι’ αυτήν θετικώς. Αν είσαι φούρναρης μπορείς να στείλεις ψωμιά στους απεργούς που έχουν καταλάβει το εργοστάσιο, κ.ο.κ.
Ε, έναν τρόπο πρότεινε και η καταχώρηση εδώ.
Τα blogs στη συντριπτική τους πλειοψηφία στην Ελλάδα δεν είναι επάγγελμα αλλά ερασιτεχνική ασχολία και η προτεινόμενη κινητοποίηση για αυτά είναι ανούσια.
Ας το θέσουμε έτσι: έστω ότι στο προσεχές μέλλον (5-10 χρόνια) τα παραδοσιακά μέσα έχουν ξεπέσει τελείως και τα διαβάζουμε πλέον όλα στο διαδίκτυο -είτε από σελίδες μέσων είτε από ιδιωτικές σελίδες / ιστολόγια. Ήδη χιλιάδες κόσμος το κάνει.
Καλούν λοιπόν οι δημοσιογράφοι σε απεργία. Πως θα χαρακτήριζες ιστολόγια, ιδιωτικά και χομπίστικα, που αναλαμβάνουν να δημοσιεύουν ειδησεογραφικό περιεχόμενο;
Προφανώς ο καθένας μπορεί να δημοσιεύει ό,τι θέλει, και ούτε νομικώς, ούτε συνδικαλιστικός στοιχειοθετείται συγκεκριμένο αδίκημα αν ποστάρει ένας ιστολόγος ειδήσεις σε περίοδο απεργείας. Ένα ηθικό όμως ζήτημα δεν θα έλεγες ότι διακρίνεται;
Αν η κ. Θωμά μιλάει για τα επαγγελματικά δημοσιογραφικά blogs δεν το διευκρίνησε – αλλά είναι μετρημένα στα δάχτυλα των χεριών έτσι κι αλλιώς, τι διαφορά κάνουν πέραν της ιδεολογικής; (ρητορική η ερώτηση – δεν κάνουν, δεν απαιτώ απάντηση:)
Δηλαδή αν ένας ή δυο δημοσιογράφοι μόνο, επαγγελματίες και σε παλαιού τύπου μέσο, σπάσουν την απεργία, τι διαφορά κάνει πέραν της ιδεολογικής; Είναι ή όχι σημαντική η ιδεολογική διαφορά;
Η θέση μου είναι απλούστατη, από τη στιγμή που κάποιος δεν εργάζεται ως δημοσιογράφος δεν οφείλει να κάνει τίποτα σε σχέση με την οποιαδήποτε απεργία. Αν θέλει να συμμετάσχει με κάποιον τρόπο δικαίωμά του, αν όχι ούτε προβοκάτορας είναι ούτε απεργοσπάστης και δεν τίθεται κανένα θέμα νομικό ή συνδικαλιστικό ή ηθικό ή εργασιακό ή άλλο, ούτε δικαιούται κάποιος να τον χαρακτηρίσει με αυτόν τον τρόπο. Τα blogs που θα ανέβαζαν ενημερωτικά ποστ πώς θα τα χαρακτήριζα; Μορφή έκφρασης και επικοινωνίας πολιτών, ελευθερία έκφρασης του λόγου, δημοκρατική διακίνηση πληροφορίας, ιδεών και ούτω καθ’ εξής.
Η ιδεολογική διαφορά σαφώς είναι σημαντική αλλά είναι ακριβώς αυτό, ιδεολογική. Σε κάθε περίπτωση, δε διευκρινήστηκε επί της αρχής αν η αναφορά γίνεται στους επαγγελματίες των εναλλακτικών μήντια οπότε απλώς εικάζουμε τώρα.
Εγώ πάντως πάντα ήμουν με τους “απεργοσπάστες”. Μου την έσπαγε η self-righteous attitude των απεργών και η σωματική και ψυχολογική βία που ασκούσαν σε όσους δεν συμφωνούσαν μαζί τους ή δεν δέχονταν να απεργήσουν. Έχεις δικαίωμα να μην δουλέψεις όχι να εμποδίσεις τον άλλο να δουλέψει με την άσκηση βίας. Το πρώτο είναι απεργία το δεύτερο είναι τραμπουκισμός.
Εγώ λοιπόν θα συνεχίσω να ασκώ το δικαίωμα μου να μεταδίδω πληροφορίες και οι απεργοί δεν θα μπορείτε να με προπηλακίσετε :Ρ
ΥΓ: είμαι απεργοσπάστης blogger, όχι δημοσιογράφος.
libertarian said:
Εγώ πάντως πάντα ήμουν με τους “απεργοσπάστες”.
Όλοι κάνουμε τις μαλακίες μας.
Πάντα υπήρχαν κάποιοι που προσπαθούσαν να υπερασπιστούν τα κεκτημένα των δυνατών έναντι των αδυνάτων. Ε, είσαι και εσύ ένας από αυτούς.
Εγώ λοιπόν θα συνεχίσω να ασκώ το δικαίωμα μου να μεταδίδω πληροφορίες και οι απεργοί δεν θα μπορείτε να με προπηλακίσετε :Ρ
Κοίτα, αν είναι να γράφεις βλακείες σαν αυτές, μάλλον θα καταδείξεις την ανάγκη για δημοσιογράφους, παρά θα σπάσεις την απεργία τους. Προτείνω εσένα ειδικά να μην σε χαρακτηρίσει κανείς απεργοσπάστη, ό,τι και να γράψεις στο μπλογκ σου. Ευεργέτη ίσως
Ο χριστός κι η παναγία τί επιθετικότητα και αυτή. Τί υποννούμενα βαρύγδουπα. Τί όρεξη!
http://mikroanalogo.blogspot.com/2007/11/blog-post_23.html
Είδες βρε Σοφία! Ενώ εσύ, καλή μου, τι έκανες; Απλώς με παρέπεμψες στο σάιτ του Βράιπαν, του φίλου μου που μόνο καλό έχω δει από αυτόν. Αλλα ετσι ειναι η ζωή, έχω δει τετοιο καλό και δε θελω να τον βλέπω στα μάτια μου… Τι να πεις και για μενα…
Μαρία καλως ήρθες και ευχαριστώ για τη διευκρίνηση.
Εγώ πάντως πάντα ήμουν με τους “απεργοσπάστες”. Μου την έσπαγε η self-righteous attitude των απεργών και η σωματική και ψυχολογική βία που ασκούσαν σε όσους δεν συμφωνούσαν μαζί τους ή δεν δέχονταν να απεργήσουν. Έχεις δικαίωμα να μην δουλέψεις όχι να εμποδίσεις τον άλλο να δουλέψει με την άσκηση βίας. Το πρώτο είναι απεργία το δεύτερο είναι τραμπουκισμός.
Και με βάση αυτή την λογική είσαι πάντα με τους “απεργοσπάστες”; Να την χαίρεσαι (την λογική).
Τι θα πεί “δεν συμφωνούσαν”; Δεν συμφωνούσαν προσωπικώς; Και δεν είχαν υποχρέωση να αφήσουν τις προσωπικές διαφωνίες και να ακολουθήσουν την απόφαση της πλειοψηφίας;
Έ, ρε, επαγγελματικός μεσαίωνας που έχει πέσει. Ε, ρε, αμερικανάκια που γίναμε.
Εγώ λοιπόν θα συνεχίσω να ασκώ το δικαίωμα μου να μεταδίδω πληροφορίες και οι απεργοί δεν θα μπορείτε να με προπηλακίσετε :Ρ
Το οποίο δικαίωμα σου, το απέκτησες χάρη σε κάποιους απεργούς και σε κάποιους αγωνιστές… όχι πάντως χάρη στους εαυτούληδες απεργοσπάστες.
“καλό είναι πριν ακουμπήσουμε το πληκτρολογιακι μας (κατα το “ανοιξουμε το στοματακι μας”) να ξερουμε και τι λεμε.”: to idio isxyei kai gia esas. an nomizete oti mporeite na me intimidate me ayto ton tropo les kai milate ston gio sas gelieste.
Pingback: Η τελευταία απεργία δημοσιογράφων « x-ßerliner
Αχ παίρνεις τα πάντα πολύ προσωπικά. Δεν γίνεσαι πτώμα με όλη αυτή τη διαδικασία;
Ούτε καν χρειάζεται να εξηγήσω ότι δεν σε παρέπεμψα στου vrypan αλλά σε μία άποψη που με έβρισκε σύμφωνη.
Μυστικά σαφώς και όλοι έχουμε συνεννοηθεί και είμαστε εναντίον σου προσωπικά και προσπαθούμε να σε καταστρέψουμε. Ποτέ δεν ξέρεις.
“Πάντα υπήρχαν κάποιοι που προσπαθούσαν να υπερασπιστούν τα κεκτημένα των δυνατών έναντι των αδυνάτων”
Σε περίπτωση που δεν το έχεις προσέξει σε τέτοιες περιπτώσεις είναι οι “απεργοσπάστες” οι αδύνατοι. Αυτοί τρώνε ξύλο από τους τραμπούκους “απεργούς” και δέχονται ψυχολογική βία. Ακόμα θυμάμαι μια κοπελιά που πήγε να δώσει εξετάσεις και ένας καραγκίοζος “απεργός” καθηγητής την ξεγύμνωσε εμπρός στον κόσμο σκίζοντας την φούστα της.
“Και δεν είχαν υποχρέωση να αφήσουν τις προσωπικές διαφωνίες και να ακολουθήσουν την απόφαση της πλειοψηφίας;”
ε… όχι; Γιατί θα έπρεπε να ακολουθήσουν την απόφαση της πλειοψηφίας; Από πότε η εργατική τους δύναμη είναι ιδιοκτησία της πλειοψηφίας ώστε να μπορεί να αποφασίζει την χρήση και την διάθεση της; Τα άτομα είναι κυρίαρχοι του εαυτού τους και μονάχα αυτοί έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν σε ποιόν και πότε θα διαθέσουν την εργατική τους δύναμη. Δεν είναι δούλοι κανενός και καμίας συλλογικότητας (έθνος, τάξη κλπ)
“Και με βάση αυτή την λογική είσαι πάντα με τους “απεργοσπάστες”; Να την χαίρεσαι (την λογική).”
Ευχαριστώ :) Δεν είμαι ποτέ με αυτούς που ασκούν βία, ως libertarian πιστεύω στην ZAP (Zero Aggression Principle). Μεταξύ των απεργών και των “απεργοσπαστών” είμαι πάντα με τους δεύτερους, πάντα με αυτόν που του ασκείται βία, όχι με αυτόν που την ασκεί. Όπως είπε και ο παραπάνω πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα υπερασπίζονται τα κεκτημένα των δυνατών έναντι των αδυνάτων και σε αυτήν την περίπτωση εσείς υπερασπίζεστε το κεκτημένο να ασκούν βια στους συναδέλφους τους ατιμώρητα. (αν σε χτυπήσω στο άσχετο θα τιμωρηθώ κανονικά, αν το κάνω γιατί θέλω να σε εμποδίσω να εργασθείς μένω ατιμώρητος.)
Pingback: Error.gr » Απεργία στον Τύπο και bloggers…
Σοφία, αν ήταν σύμπτωση λυπάμαι πολύ – αλλά και ως συμπτωση παραήταν ατυχής, ειδικα μετα το προτελευταίο μου ποστ.
Δεν καταστρέφομαι εύκολα και δεν πιστεύω σε συνομωσίες. Στις κακές συμπτώσεις μπορεί.
Ωραία…
Μετατρέπω το blog μου αποκλειστικά σε ενημερωτικό.
Ζητάω μεταφραστές/μεταφράστριες που να γνωρίζουν καλά αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, και ιταλικά για την μετάφραση των ξένων ειδησιογραφικών site.
H ενημέρωση είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στα χέρια των δημοσιογράφων.
Φανταζομαι ότι ο τρομερός αυτός συλλογισμός θεωρεί πως όσοι εργάζονται στα “ξενα ειδησεογραφικά σάιτ” είναι οτιδήποτε αλλο εκτός από δημοσιογραφοι.
Κι αν κανένας τα κουτσοκαταφέρνει σε ρωσικά, κινέζικα, γιαπωνέζικα, τούρκικα, φλαμανδικά, ισπανικά, πορτογαλικά και σουαχίλι, είναι ευπρόσδεκτος να συμμετέχει στην “Φωνή της Μπλογκοσλοβακίας”…
Δεν είμαι ποτέ με αυτούς που ασκούν βία, ως libertarian πιστεύω στην ZAP (Zero Aggression Principle).
Σε ό,τι μαλακία ανακαλύψει το “αμερικάνικο κίνημα” δέκα βαρεμένων νεουορκέζων μετροσέξουαλ επαναστατούληδων του κόφη σοπ, δηλαδή;
Μεταξύ των απεργών και των “απεργοσπαστών” είμαι πάντα με τους δεύτερους, πάντα με αυτόν που του ασκείται βία, όχι με αυτόν που την ασκεί.
Βέεεεβαια…. Ενάντια στην βια του συστήματος και τον αφεντικών με τους οποίους συντάσσονται οι απεργοσπάστες ξέχασες να αντιταχθείς μονάχα.
Όπως είπε και ο παραπάνω πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα υπερασπίζονται τα κεκτημένα των δυνατών έναντι των αδυνάτων και σε αυτήν την περίπτωση εσείς υπερασπίζεστε το κεκτημένο να ασκούν βια στους συναδέλφους τους ατιμώρητα. (αν σε χτυπήσω στο άσχετο θα τιμωρηθώ κανονικά, αν το κάνω γιατί θέλω να σε εμποδίσω να εργασθείς μένω ατιμώρητος.)
Αυτό το “κεκτημένο” προκύπτει από ποιό σημείο των λεγομένων μας;
Επίσης που ακριβώς εφαρμόζεται;
Μετατρέπω το blog μου αποκλειστικά σε ενημερωτικό.
Και τους ανθρώπους του Espresso δεν τους σκέφτεσαι που θα μείνουν χωρίς δουλειά;
H ενημέρωση είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στα χέρια των δημοσιογράφων.
Ευτυχώς την ανέλαβε ο ακτιβιστής ιστολόγος ΑΦΜ.
Το blogging bfo είναι χόμπι.
Όπως και η συλλογή γραμματοσήμων και το 5χ5 τα Σαββατοκύριακα.
Μήπως θέλεις να σταματήσει ο κόσμος να μαζεύει γραμματόσημα για να σου συμπαρασταθεί; Να σταματήσει να παίζει ποδόσφαιρο;
Κι αν πραγματικά σε ενδιέφεραν οι δημοσιογράφοι δεν θα αναφερόσουν τόσο υποτιμητικά για την Εσπρέσο. Πού ξέρεις; Αύριο μπορεί να δουλεύεις κι εσύ εκεί και να γράφεις για το στριγκ της Βέρας Λάμπρου.
Η καλύτερή σου, εδώ που τα λέμε
Το σχόλιο σας θα εμφανιστεί μετά από λίγο (αν δεν μπινελικώνει αναιτίως).
—————————————-
Kαι γιατί δεν εμφανίστηκε το σχόλιο;
Δεν μπινελίκωνα κανένα
εεεετσιιιι εεεεετσιιι… όταν μικρά αλητήρια ρουφιανάκια ξεπουλάγατε τη ψυχή σας για 5 δραχμές και βάλατε το λιθαράκι σας για να ξεπουληθεί και να διασπασθεί ο συνδικαλισμός και όταν απεργούν οι οικοδόμοι, να απεργούν μόνο αυτοί, όταν απεργούν οι ταρίφες, να απεργούν μόνο αυτοί, όταν απεργούν οι χψζ, να απεργούν μόνο αυτοί, τότε ήταν καλά….
εεετσιιιι εεεετσιιιι… το βουλώσατε τόσα χρόνια φερέφωνα της εξουσίας που μας ξεσκίζαν τα ταμία, πάρτε τώρα μια γεύση από δημοκρατία. Όλοι ίσοι μαντάμ. Όλοι ίσοι. Σκατά θα πάρουμε εμείς? Σκατά θα πάρετε κι εσείς!
πονάει το ασάλιωτο, ε? :-)
φιλούσκες! λολ!
Γιατι ρε ΑΦΜ δεν ξέραμε να ξεροσταλιάζουμε πάνω από την κομπιούτα περιμένοντας πότε θα σου έρθει να σχολιάσεις. Το “εντός ολίγου” δεν το πρόσεξες;
Μη φοβασαι, δεν πηγες ακόμη εκει που σου αξίζει. Όσο ανεπιθύμητος και να είσαι, έχει κι ένα ενδιαφέρον να παρακολουθώ ως που θα φτασει το θρασσος σου.
Συγνώμη κυρία Λ.Χ.Θωμά, ξέχασα ότι Παρασκευή βράδυ είχατε μέγα εσπερινό στην εκκλησία.
Και μια και μίλησες για θράσος ( και μάλιστα μεγάλο, αφού το γράφεις με 2 σίγμα), θράσος είναι να ζητάς ειδικά εσύ συμπαράσταση από τους άλλους μπλόγκερ.
Κι αφού είμαι ανεπιθύμητος εδώ, τα γράφω στο δικό μου μπλογκ τα υπόλοιπα.Θα τα διαβάσουν και περισσότεροι.
Υ.Γ Ο φουκαράς που τον καρφώνεις χωρίς λόγο στο ποστ “η ερώτηση του μήνα” σε τι ακριβώς σε παρενόχλησε;
Pingback: My Big Fat Opinion σχετικά με την Λαμπρινή απεργία, τύπου Hollywood « Allu Fun Marx : βόλτες στην Blogoslovakia
Το blogging bfo είναι χόμπι.
Όπως και η συλλογή γραμματοσήμων και το 5χ5 τα Σαββατοκύριακα.
Μήπως θέλεις να σταματήσει ο κόσμος να μαζεύει γραμματόσημα για να σου συμπαρασταθεί; Να σταματήσει να παίζει ποδόσφαιρο;
Όχι βρε αδερφέ. Να χαλάσει την βολή του και το χόμπι του για κάτι τόσο ασήμαντο όπως το ασφαλιστικό και τα εργατικά;
Να μην κάνει τίποτα. Να κάτσει στον καναπέ του και να ασχοληθεί με το αγαπημένο του χόμπι. Ή έστω, το δεύτερο αγαπημένο του χόμπι. Ενδεχομένως και με τα δυο ταυτόχρονα (ένα χέρι για το καθένα αρκεί).
Κι αν πραγματικά σε ενδιέφεραν οι δημοσιογράφοι δεν θα αναφερόσουν τόσο υποτιμητικά για την Εσπρέσο.
Σαφώς, γιατί όποιον τον ενδιαφέρει η δημοσιογραφία πρέπει να έχει σε εκτίμηση και να μην υποτιμά την Εσπρέσο, όπως και όποιον τον ενδιαφέρει η μουσική πρέπει να μην γράφει υποτιμητικά για τον Καρβέλα…
Ά, κακόμοιρη λογική, τι έχεις τραβήξει στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας…
Πού ξέρεις; Αύριο μπορεί να δουλεύεις κι εσύ εκεί και να γράφεις για το στριγκ της Βέρας Λάμπρου. Η καλύτερή σου, εδώ που τα λέμε
Ναι. Σωστά.
Pingback: Η απεργία της Τρίτης « Teenage Ιdol
Το όνομά μου στον έξω κόσμο είναι Κώστας Σπηλιώτης και είμαι εκπαιδευτικός. Όπως πιθανότατα γνωρίζετε τη Δευτέρα οι συνάδελφοί μου που εργάζονται στο δημόσιο απεργούν, με δίκαια αιτήματα κατά τη γνώμη μου. Θα είχε οποιδήποτε νόημα να ζητήσω από τους γνωστούς μου στο Στέκι Μεταναστών στα Εξάρχεια να μην μην κάνουν δωρεάν μαθήματα τη Δευτέρα σε ένδειξη συμπαράστασης;
Ελπίζω να μην παραμορφώνω το σκεπτικό σας (και δε θέλω να παρανοηθώ ότι σας ειρωνεύομαι, δε μου αρέσει να συζητώ με αυτούς τους όρους). Όπως εγώ καταλαβαίνω την πρακτική μου στην μπλογκόσφαιρα, είναι εθελοντική και με διασκεδάζει ή με αυοπραγματώνει, σε καμία περίπτωση πάντως δεν είναι επαγγελματική. Αν δεν αλλοτριώνομαι ως επαγγελματίας σε ένα πεδίο (γενικότερα σαφώς και δεν υπάρχει μέρος να σταθείς και να το αποφύγεις) με ποιους όρους συμπαραστέκομαι, παύοντας την ενασχόλησή μου με αυτό το πεδίο;
Αυτά, με κάθε καλή διάθεση.