Είναι αυτό το κορίτσι, στο ημπέη, ένα κορίτσι τρυφερό, παλιομοδίτικο, που’ναι κεντίστρα. Τη βρήκα ψάχνοντας δώρα για κάποιους απαιτητικούς αγαπημένους. Είναι κεντίστρα, και κεντά κάθε φθινόπωρο στολίδια για το δέντρο. Καμβάς, κεντίδι, ύστερα παίρνει ταπεινά καπάκια από κονσέρβες, κάμει μοναχή της κορνίζες από αυτά, ύστερα στρίβει κορδελίτσες, φτιάχνει κορδόνια, φτιάχνει φιόγκους και να τα. Τα στολίδια της. Τα στολίδια μου. Σαν αυτό.

Την ανακάλυψα και νοστάλγησα. Είμαι τόσο μεγάλη που έχω προλάβει τον καιρό χωρίς τηλεόραση. Ο γιός μου λέει: Ουάου! που να τον φανταστεί εκείνον τον καιρό. Ασε που ζουσα και τον καιρό του Πολυτεχνείου, η αρχαιολογία…

Η μαμά μου κεντούσε. Της άρεσε να κεντά, να πλέκει. Μου έμαθε να κεντώ, προσπάθησε και το πλέξιμο, μα δε μου ταίριαζε ποτέ. Πολύ μικρή ακόμη κεντούσα σταυροβελονιά χοντρό καμβά, μαξιλαρακια με πεταλούδες. Πριν τελειώσω το δημοτικό ήξερα μετρητό, γκομπλέν, απ’ όλα. Αλλά τότε πια είχαμε τηλεόραση.

Μου ξανάρθε στο πανεπιστήμιο. Πέρασα ένα καιρό που κεντούσα. Η Γιωργία έφτιαχνε παζλ και τα φύλασσε κάτω απο το κρεβάτι, εγώ κεντούσα μα δεν καρύκωνα και δεν κορνίζαρα ποτέ. Ηταν το ηρεμιστικό μου. Αυτοσυγκέντρωση. Ζεν. Πεταμένα στα σκουπίδια στην πρώτη μετακόμιση, ώρες κεντήματα.

Στις επισκέψεις σε σπίτια μικροαστικά, κάποτε αστικά, πρόσεχα με άλλο μάτι τους Ρενουάρ – μα, πόσοι ρενουάρ έχουν ριγήσει κάτω από βελόνες με πεταλούδες ντεμισέ σε αυτή τη χώρα; – λίγο περιφρονητικά μα και με μια διεστραμμένη προσοχή στη λεπτομέρεια, εκεί που της είχε ξεφύγει το λάθος. Αν ο δάσκαλος Κεσσανλής θυμόταν κάθε πινελιά έργου που έχει αγαπήσει, εγώ μετρούσα κάθε λαθάκι του υπέροχου κακόγουστου παρόντος στα σπίτια των φίλων μου.

Ύστερα, μπήκα στο ημπέη να βρω δώρα για τους φίλους μου τους απαιτητικούς. Και συνάντησα το κορίτσι που κεντά. Τα φετινά μας, τα καινούρια στολίδια, έρχονται με το ταχυδρομείο. Δυο φωτογραφίες έσωσα, να τα μοιραστώ μαζί σας. Είναι στο δρόμο. Και από μιαν εμπόρισσα σε άλλον τόπο μακρινό, έρχεται ένα κέντημα ακόμη -ακέντητο, νοσταλγικό, μετρητό, που λέει Welcome και έχει δύο χιονάνθρωπους με κόκκινα κασκώλ και καροτένιες μύτες αγκαλιά και το κρεμάς έξω από την πόρτα γι αυτό είναι σε πλαστικόν καμβά. Πρώτη φορά θα κεντήσω σε πλαστικόν καμβά.

Και μια γραμμή πιο κάτω θέλω να σου πω: Ω, ναι, στολίσαμε το δέντρο, φτιάξαμε κουραμπιέδες με τη συνταγή του χάνγκρι από την Καρβάλη και μελομακάρονα με τη συνταγη της μητέρας της Αγλαιας Κρεμεζη, όπως την έσωσε στο βιβλίο της “Το μεσογειακό κελλάρι”. Ο τζουνιορ δουλεψε το μίξερ, χτύπησε καρύδια και κανελογαρύφαλλα στο γουδί, έπλασε αστεράκια μελομακάρονα και μπαστουνάκια κουραμπιέδες. Ήρθαν οι φίλοι, στολίσαμε όλοι μαζί το δεντρο – καθε φίλος ένα στολίδι. Τωρα μαζεύονται τα δώρα από κατω, ένα ένα διαλεγμένα απ την αγάπη.

Ακούω τα Χριστούγεννα του Φοίβου Δεληβοριά (αχ πόσο σε αγαπάμε όλοι Φοίβο, όλο το σπίτι που μοσκοβολάει κανελογαρύφαλλα και δίνει σάρκα στη μνήμη σε αγαπάει), ακούμε τα Χριστούγεννα του Φοίβου μα εγώ ακούω λίγο αλλοιώς – ξέρεις, Φοίβο, κάποτε όλα θα ξαναέχουν νόημα γιατί, ο αη-Βασίλης θα αφήσει κάτω από το δέντρο ένα παιδάκι αληθινό, τοσοδα νοηματοδότη. Και όλα θα φωτίσουν ξανά, γιατί, Φοίβο μου αγαπημένε, γιατί θα πρέπει να μικρύνεις, να κατέβεις έκει κάτω πάλι, για να του δείξεις τον κόσμο. Εκεί κάτω απ΄όπου λάμπουν λαμπιονια και το μινιμαλ ειναι μια αηδία και μισή και όλα είναι ολόχρυσα και κόκκινα και πράσσινα και φυσητό γυαλί και ο Ντίκενς ολοκαίνουριος και η Υπέροχη Ζωή του Καπρα μας μαγική πιο πάνω κι απ’ την πρώτη φορά, γιατί το δεύτερο ζευγαρι ματια εδώ δίπλα είναι δικό του.

Καλά Χριστούγεννα. Ευτυχισμένος ο Καινούριος Χρόνος.