Το φίλο μου τον Τσούμπα, τον αγαπώ έτσι, γιατί είναι φίλος μου, μα τον εκτιμώ κιόλας για πολλά (όπως η συνέπειά του, η ευφυία του, το χιούμορ του, η αντοχή του στα τσίπουρα, οι ποδοσφαιρικές του προτιμήσεις και η σπουδαία δεσποσύνη του που για να τον διάλεξε ξέρει κάτι παραπάνω). Σήμερα με συγκίνησε, γράφοντας για τον παλιό του δάσκαλο, τον δάσκαλο που τον ενέπνευσε και τον φώτισε στα εφηβικά του χρόνια. Το Χρήστο Ζαχόπουλο. Είναι σπουδαίο να καταθέτεις το προσωπικό βίωμα στην κοινή τράπεζα. Έτσι αληθινά προχωράει ο κόσμος. Και όχι με τις θεωρίες. Έτσι θυμόμαστε πόσο πολύπλοκο πλάσμα είναι ο άνθρωπος και ξεπερνάμε τις υπεραπλουστεύσεις των Μάκηδων και των άλλων τηλεοπτικών κατσαπλιάδων.
Μερσί για τα (υπερβολικά) καλά λόγια, φιλενάδα
Ο κόσμος όμως προχωράει και μαθαίνοντας μέσα από την ιστορία, η οποία μόνο θεωρία δεν είναι. Η υπεραπλούστευση πηγάζει από την (απευκταία) απλοϊκότητα, σε αντίθεση με την απλότητα που είναι ο τελικός στόχος. Παραθέτω απόσπασμα από απάντησή μου στο post του cchumba:
“Άθελά σου, σαφώς, εμμπίπτεις (ή μάλλον δεν εμπίπτεις ο ίδιος, καθότι ιδιαίτερα προσεκτικός αλλά σπρώχνεις τους άλλους να εμπέσουν-πάλι άθελά σου) στην παγίδα της γενίκευσης, που αποτελεί μια από τις 7 αρχές της προπαγάνδας : κάποιος είναι σωστός σε κάτι, άρα είναι σωστός σε όλα (επί το ιστορικότερον: ο τάδε εβραίος είναι κακός, άρα όλοι οι εβραίοι είναι κακοί…). Δες στα απαντητικά posts πόσοι φτάνουν να θεωρούν το Ζαχόπουλο θύμα…”
Αυτό το τελευταίο νομίζω οτι αποτελεί εξίσου επικίνδυνη υπεραπλούστευση όσο και η προφανής των “μάκηδων”.
Εξάλλου, πιστεύω πως δασκάλου έπαινο αποτελεί η αφοσίωση, του δε πολιτικού η τιμιότης. Το ένα ΔΕ συνεπάγεται το άλλο…
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΕΥΤΥΧΙΑ
Δεν σας χάλασαν κυρίες μου τα DVD-ακια με τον αγαπημένο σας Δάσκαλο!
Μην χέσω…!!!
Δημοσιογράφε της πλάκας!!!