Όταν είχε σκάσει η ιστορία με τους Κουμπάρους, την είχαμε πέσει όλοι στον (ανεκδιήγητο) νομάρχη Θεσσαλονίκης, που είχε δηλώσει ότι, ειδικά εκείνη την περίοδο που ο φίλος του κουμπάρος είχε ανάγκη, όφειλε να σταθεί στο πλευρό του. Έλεγε, στις καλές μέρες όλοι είναι δίπλα σου, στις κακές φαίνονται οι φίλοι. Λοιπόν, ξαφνικά ο ανεκδιήγητος μου φαίνεται πολύ άνδρας – τουλάχιστον σε σχέση με κάτι εργοδότες (και όχι δημοσιογράφους) που το παίζουν τιμητές των πάντων και που έχουν θολώσει την όραση και ανθρώπων που θεωρώ σοβαρούς. Αυτοί οι σκανδαλοπαραγωγοί που ποτέ (πο-τέ) δεν έχουν θίξει την ελληνική  αστυνομία είναι “μάγκες”, λέει. Ντροπή. Αιδώς, δηλαδή. Αλλά, ξέχασα. Εις την νεογιαπικήν οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Από τη “φιλία” ως τους “μάγκες”. Και τώρα, κατα πως έλεγε ο γλυκός μου ο Ναστραδίν, χωρίς κοστούμι πως θα φας ρύζι μοναχέ, ολομόναχε;