Ούτε ξέρω πόσες φορές διαφώνησα. Η προσωπική απογοήτευση, όμως, ήταν πάντα η μεγαλύτερη, ακόμη και μασκαρεμένη. Ο εγωισμός ο άτιμος…
Όλα τα έβαλαν στην άκρη οι τελευταίοι μήνες, αυτοί του θανάτου και της ζωής. Αιωνία η μνήμη. Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχούλα του.
Πρίν λίγες μέρες, που ήταν εδώ οι φίλοι του αυτοκράτορα, άρχισαν να συζητούν σαν κλασσικά 11χρονα που είναι, με ολη τη σκληρότητα της ηλικίας, πόσο άρρωστος είναι ο αρχιεπίσκοπος και πως “αν πεθάνει, δεν πρέπει να πεθάνει Παρασκευή” γιατί, ε, θα χαναν τις αργίες. Και γελούσαν. Σκέφτομαι πως τους έκανε το χατήρι. Τα αγαπούσε πολύ τα παιδιά.
εγώ πάντως δεν ντρέπομαι να είπω πως χαλάστηκα (για να το θέσω εφηβιστί)
Ο νεκρός δεδικαίωται – δυστυχώς ή ευτυχώς.