|
“Μοιάζει αλαζονικό να πεις πως τα ουαλικά είναι πιο μουσικά από κάθε άλλη γλώσσα, όμως οι ήχοι της ουαλικής ποίησης ήταν πάντα πολύ συνδεδεμένοι με το νόημα. Όταν γεννήθηκε η ουαλική ποίηση, υπήρχε η αντίληψη πως η δύναμη της λέξης ήταν κυρίως προφορική“.
Η Μένα είναι ουαλλή, ποιήτρια, γυναίκα, αναρχοχριστιανή, κόρη της γάτας. Λόγω των πολιτικών της πιστεύω συναντηθήκαμε, η ποίηση με έκανε να τη βάλω στη ζωή μου. Η ελεύθερη ποίησή της, που είναι το τώρα και είναι η αρχή. Ποίηση γεννημένη μες από το Cynghanedd – το αυστηρό μέτρο της παραδοσιακής Ουαλικής ποίησης. Η Μένα Έλφυν με δίδαξε και με διδάσκει όπως οι ποιητές. Όπως και άλλοι Ουαλλοί ποιητές που αγάπησα.
Η δουλειά της έχει μεταφραστεί σε εννιά γλώσσες. Η ταπεινότης μου προσπαθώ εδώ να μεταφράσω στην ελληνική – τη δέκατη μούσα. Δυστυχώς από την αγγλική, καθώς δε γνωρίζω τα ουαλλικά. Τα Ουαλλικά της Μένας που λέει:
“Όταν με ρωτούν οι άνθρωποι γιατί γράφω σε αυτή τη μικρή γλώσσα, τα ουαλικά, επιμένω να λέω πως ο τρόπος που βλέπω τον κόσμο και το λεξιλόγιό μου δεν είναι μικρότερα από κείνα κανενός άλλου. Το πιθανότερο είναι πως διευρύνονται, γιατί έχω συνείδηση όλων των μικρών χωριών, όλων των μικρών κοινοτήτων ανά τον κόσμο.”
Τα Ουαλλικά της Μένας, που λέει:
“Απ την άλλη, στους ανθρώπους που με ρωτούν “Γιατί δε γράφεις στην αγγλική;”, απαντώ πως, οφείλω να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου. Η προσωπική μου ακεραιότητα μου είναι πολύτιμη. Αν γράψω στην αγγλική, δε θα είμαι ο εαυτός μου, γιατί ο τρόπος που βλέπω τη ζωή περνά από την ουαλική μου γλώσσα. Δηλαδή, δεν είναι θέμα επιλογής μιας γλώσσας. Πιστεύω πως η γλώσσα είναι που σε επιλέγει και οφείλω να μείνω πιστή σε αυτό“.
Τα μουσικά ουαλλικά της Μένας και τα αμήχανα ελληνικά μου, που συναντώνται εδώ:
Όρθροι Matins
Κάθε πρωί Rwy’n ymolch
Λούζομαι bob bore
τα δάκρυα της ευγνωμοσύνης yn nagrau diolch,
κάθε παραξενιά κάθε πληγή pob nam a’i chlwyf
που ελλοχεύει sy’n llechu
στην πιο ψηλή κορφή μου ar esgair yr hyn ydwyf.
ο χρόνος μου περνάει Nid o gam i gam
ποτέ βήμα το βήμα y rhedaf yr yrfa -
πάντα άχθος το άχθος ond o nam i nam,
από το βάθος της πληγής di-gri yw’r graith
σημάδι yn grachen
να ιριδίζει τόσο sydd mor berffaith,
εύκολο να κλωσσάς ψεγάδια: magu meflau sy’n rhwydd
η ατέλεια sad o syml
ευκολονόητη, σταθερή yw amherffeithrwydd.
και αυτή είν’ η μοιραία αστοχία – A dyma fan gwan -
τον ποιητή παραμονεύει αυτή η κόλαση: y pry sy’n y prydydd:
πετά, ύστερα πέφτει, esgyn cyn disgyn,
η λέξη, χαλί παλλόμενο. a’r gair yn fflwcsyn.
Έτσι λέει η Μένα. Και, επειδή δεν τόλμησα ως το τέλος, να παλι τα λόγια της, ουαλικά και αγγλικά: “Το τραγούδι του άφωνου προς τις Βρετανικές Τηλεπικοινωνίες”
Song of a voiceless person to British Telecom
Ga’ i rif yng Nghaerdydd , os gwelwch…’
‘Speak up!’
‘GA I RIF YNG NGHAER-‘
‘Speak up- you’ll have to speak up’.
‘Speak up’ is, of course
The command to speak English.
I sentence myself to a lifetime
Of sentences that make no sense.
No pronunciation ,no annunciation,
Inflection. I am infected
With dumbness. I can neither lampoon,
Sing in tune; much less can I
Intone. My grace-notes
Are neither music nor mumble.
I am not heard at Evening Prayer
Nor at triumphal Matins,
Nor am I that voice in the dusk
That is husky but vibrant.
An impediment, then? No. No thick tongue,
No chip on my shoulder, a compulsion to please.
And if I am without speech
What of the fluency of my people?
We are mutes, Trappists,
Conspirators in a corner.
The usurper’s language pierces
To the very centre of our being,
A minister of darkness before whose tread
Our civility must give ground.
From the safety of my television
I see nations forced into a hole,
Possessors of nothing but their dispossession,
Mufflers over their mouths,
Their captive craft under curfew.
There is an injunction against their speech,
And I perceive it is Y GYMMRAEG that we share.
So the next time I am commanded
To ‘speak up’
Deferring to the courtesy
That is our convention,
With like courtesy I will require the operator
To ‘pipe down’;
And like ‘sounding bras’
I will suggest the superfluousness of barbed wire,
Since our language has berylled wares.
I will sing and make contact
In cynghanedd,as the small nations do,
A people in counterpoint
To the leit-motif, dominant
Though its pitch be,
Ending each time on the same
Obstinate monotone
With the same passionate concern
Though mortally muted our metrics.
‘A nawr a ga i-
y rhif yna yng Nghaerdydd’.
Μετάφραση από τα ουαλικά στα αγγλικά υπό R.S Thomasy.
Ο τίτλος της ανάρτησης/ποστ, αναφορά σε τούτο εδώ το ποστ/ανάρτηση.
Όλη η ανάρτηση, απάντηση στην ευγενέστατη πρόσκληση του Φύλαρχου, ένα ακόμη διαδικτυακό παιγνίδι. Με τη σειρά μου καλώ γνωμοδότη, Μαντσούριο, Αμβρόσιο, Λεμονάκι, Μαύρο πρόβατο. Σύντροφοι, ένα ποίημα που αγαπάτε, παρακαλώ σας!
|
