Σύρματα στα e-λιβάδια

 –

Το Κράτος, με τη λυσσαλέα προσπάθειά του να ελέγξει το Διαδίκτυο, και να κρυφακούει σ’ αυτό, αποτελεί το πιο μεγάλο πρόβλημα, και σίγουρα όχι ελπίδα λύσης. Και όταν λέω Κράτος εννοώ σε πρώτο πλάνο και τις ΗΠΑ και την ΕΕ“.
Χρήστος Παπαδημητρίου, καθηγητής πληροφορικής, Μπέρκλεϊ

Ο έλεγχος του διαδικτύου – όχι των ιστολογίων, ειδικώς- αποτελεί διακαή πόθο των κυβερνήσεων προηγμένων και μη κρατών την τελευταία 15ετία, αμέσως μόλις διεφάνη ότι η χρήση του ίντερνετ θα διευρύνονταν και ήταν θέμα χρόνου να βρουν εκεί καταφύγιο όλοι οι “αντιφρονούντες”. Στο διάστημα αυτό, οι κυβερνώντες αναζήτησαν κάθε είδους ευκαιρία και δημιούργησαν κάθε είδους πρόσχημα, στην προσπάθεια τους να περιορίσουν την άναρχη φύση του μέσου.

Συνεχίζεται στη στήλη ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΑ του SKAI.gr

Καταχωρημένο ως: Ελληνικά, Επιλογές, Πολιτικά.



5 σχόλια/σχολιανά στο Σύρματα στα e-λιβάδια

  1. gregykapogeorge έφα:

    Δεν άφησες να πούμε και τίποτα! Τα είπες όλα και τα είπες καλά… :-D

  2. Λοκαντιέρα μου, το πρώτο απόσπασμα που παραθέτεις είναι κάπως αστείο εκεί που λέει για τον μπαμπούλα των ΗΠΑ που απειλεί την ελευθερία του Διαδικτύου- τουλάχιστον αν λάβει κανείς υπ’ όψιν του την παρακάτω απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ.

    Αντιγράφω από τον Πάσχο Μανδραβέλη(που μεταφράζει από το Wired)

    Τρεις ομοσπονδιακοί δικαστές αποφάσισαν ομόφωνα πως το λεγόμενο “Communication Decency Act” (“Διάταγμα περί Eυπρέπειας στις Eπικοινωνίες”) — ένα νομοθέτημα στο οποίο η μελάνη της υπογραφής του κ. Kλίντον δεν έχει στεγνώσει ακόμη — είναι εξώφθαλμα αντισυνταγματικό και δεν πρέπει να εφαρμοστεί. Kλείνει έτσι ο πρώτος γύρος μιας μεγάλης δικαστικής διαμάχης που θα ορίσει το μέλλον της ηλεκτρονικής πληροφόρησης όχι μόνο στις HΠA, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο.

    H εξέλιξη βέβαια αυτή ήταν αναμενόμενη ακόμη και από τους συντάκτες του νόμου. Kανείς δεν πίστεψε ούτε για μία στιγμή πως ένα τέτοιο νομοθετικό ανοσιούργημα (που προέβλεπε ποινές φυλάκισης μέχρι 2 χρόνια και πρόστιμα 100.000 $ σε όποιο μετέδιδε “απρεπείς πληροφορίες” μέσω των δικτύων) μπορούσε να σταθεί σε οποιοδήποτε δικαστήριο. H διάταξη αυτή μπορεί να χαρακτηριστεί ως το δεύτερο ανόητο νομοθέτημα στην ιστορία των HΠA. Tο πρώτο ήταν όταν η Bουλή της Πολιτείας Indiana καθόρισε με νόμο του 1897 ότι η μαθηματική σταθερά “π” θα ισούται με 3 κι όχι 3,14…

    H απόφαση λοιπόν δεν θα είχε μεγάλη σημασία (παρά το γεγονός ότι και τυπικά πλέον τα δίκτυα υπολογιστών μπαίνουν στην χορεία των Mέσων που προστατεύονται νομοθετικά όπως οι εφημερίδες) αν δεν πυροδοτούσε μια νέα συλλογιστική στην κοινότητα του Internet.

    “Ωραία! Πήγαμε αυτούς τους γαμ… στο δικαστήριο, και κερδίσαμε αυτή την μάχη. Tι μάθαμε από όλη αυτή την ιστορία;” αναρωτιέται ο διευθυντής του περιοδικού Wired, Louis Rosseto.

    “Tο πρώτο πράγμα που μάθαμε” συνεχίζει “είναι ότι αντισυνταγματικοί νόμοι σαν το “Διάταγμα περί Eυπρέπειας στα Δίκτυα” δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας στην Oυάσιγκτον (…)

    Δεύτερον οι υπεύθυνοι γι’ αυτό το νομοθέτημα είναι σεβάσμιοι Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί, Φιλελεύθεροι και Συντηρητικοί. Aυτό πρέπει να το θυμάστε όταν κάποιος σας ζητήσει να ψηφίσετε Kλίντον ή Nτόουλ. Eίναι σαν να σας δίνουν την ευκαιρία να επιλέξετε μεταξύ καρκίνου και καρδιακού επεισοδίου (…)

    Tρίτο. Έχοντας υπ’ όψη τα προηγούμενα χρειάζεται να εμπλακούμε ενεργά στην πολιτική διαδικασία, γιατί είναι πιο αποδοτικό να προλαβαίνεις την αρρώστια παρά να την θεραπεύεις.

    Tέταρτον, είναι καιρός να επικεντρώσουμε την προσοχή μας στον αληθινό διάλογο που πρέπει να αρχίσει σε αυτή η χώρα — για την ακρίβεια πρέπει να χτίσουμε μια νέα Kοινωνία των Πολιτών που θα αντικαταστήσει την παρηκμασμένη πολιτική κουλτούρα της οποίας ο καιρός έχει παρέλθει. Mετά την παθητική γενιά του B’ Παγκοσμίου Πολέμου, την κυνική γενιά του Bιετνάμ είναι η μοίρα της “ψηφιακής γενιάς” να ξαναδώσει στην οικογένεια και την κοινωνία τις δυνατότητες εκείνες που χρειάζονται ώστε να αναπτυχθούν με αυθόρμητη τάξη. Πρέπει η γενιά μας να δημιουργήσει και να μοιράσει τον πλούτο, να προωθήσει την ειρήνη και την ασφάλεια, να εξασφαλίσει δικαιοσύνη και να αυξήσει την ευτυχία όλων (…)

    Tέλος ελευθερία είναι εξ’ ορισμού πάλη. H ελευθερία δεν είναι ένα δώρο που μας δίνεται από το κράτος, είναι ο χώρος που κατακτάμε από τους εξουσιομανείς (…) που έχουν την γενετική προδιάθεση να μας τον κλέβουν…

  3. mirandolina έφα:

    Μπορείς, Μίλτο μου, να μου πεις που ακριβως υπάρχει το αστείο, όταν εσύ μιλάς για κατι που εγινε δεκα χρονια και βαλε πριν (σωστα τα λεει ο Πασχος) κι εγω για μια διαρκη κατασταση ετων, την οποία τυγχανει να επιβεβαιώνουν το eff κι αλλοι σοβαροι οργανισμοί; Τι ξερεις για οσα εγιναν μετα απο αυτο? για κατασχεσεις υπολογιστων, φυλακισεις και διωξεις απλων πολιτών που εκαναν το λαθος να εχουν λινκ προς τη λαθος σελιδα στο σάιτ τους (συμβαινουν και ες ΗΠΑ), για ομοφυλόφιλους που ειδαν το ΕφΜπιΑι σπιτι τους επειδή εκαναν τσατ με τον λαθος άνθρωπο (αυτα περισυ, προπερσι και οχι το 199+). Η μια δικαστικη αποφαση και οι πεντε αναλυσεις δε σημαινουν ότι το πρόβλημα δεν υφίσταται. Γι αυτο ανθρωποι σαν τον Παπαδημητριου ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ συνεχως και σε καθε συνεντευξη τους να το υπενθυμίζουν.

    Το τι ειναι αστείο και τι όχι καλό θα ηταν να το γραφεις αφου ενημερωθεις πλευρικά. Ούτε ο Πασχος ούτε εγώ στοχεύαμε στην πλευρική σου ενημέρωση. Όπως επιασες το ένα νημα πιάσε και το άλλο και πηγαινε εκει που σε οδηγεί.

  4. Εγώ δεν ισχυρίστηκα ότι κατέχω το θέμα, τις πληροφορίες που μού έδωσες όντως δεν τις ήξερα, και σ ευχαριστώ. Όμως αυτό δεν αλλάξει το γεγονός ότι ο “Δάιμονας ΉΠΑ” έχει πολύ πιό φιλελεύθερη νομοθεσία σχετικά με την ελευθερία του λόγου απ ό,τι εμείς οι “δημοκρατικοί”. Επίσης, άλλο είναι το “ελέγξει” και άλλο το “κρυφακούει”. Και πάλι θα διακινδυνέψω να υποθέσω ότι οι περισσότερες από τις περιπτώσεις που αναφέρεις αφορούν την εμμονή των Αμερικανών με την “τρομοκρατία”, και όχι την ελευθερία του λόγου. Μπορεί φυσικά να κάνω λάθος, σε φιλώ.

  5. Αυτή, παιδάκια, είναι μια πελώρια συζήτηση–πολεμική, μάλλον. Δείτε, π.χ., όσα καταγγέλλει ο Γκρίνγουολντ.

Εσείς τι λέτε;

Tο ημέηλ σας δεν θα δημοσιευτεί. Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά.


Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία HTML: <b> <blockquote> <cite> <code> <em> <i> <strong>