| Ο Χρίστος Παπαδημητρίου για τα μπλογκς |
11/03/2008 |
|
“Το να συζητάμε για το “νομικό καθεστώς των blogs” είναι και εξωφρενικό και βλακώδες και επιπλέον εξοργιστικό, γιατί δείχνει μια κυβέρνηση και ένα κοινοβούλιο που ασχολούνται με οτιδήποτε εκτός από τα προβλήματα του τόπου. Αλλά βέβαια, μετά την περίφημη απαγόρευση των παιγνίων που μας έκανε περίγελο της οικουμένης, τίποτε δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Τι άλλο θα δούνε τα μάτια μας; Το νομικό καθεστώς των ραβασακίων και των πλακάτ; Το νομικό καθεστώς των ψιθύρων στο αυτί;” Ολόκληρη η εξαιρετική του παρέμβαση στο SKAI.gr
Λαμπρινή Χ. Θωμά
|
|
Να μια σοβαρή συνέντευξη για το θέμα!
Ο δάσκαλος τα λέγει άριστα. Είναι καίρια η υπενθύμισή του της βαθύτατα διαμάχης που είχε περάσει απαρατήρητη από τους πολλούς, καθώς έγινε σε χρόνο ανύποπτο και στο τεχνικό πεδίο, για την αρχιτεκτονική φιλοσοφία του δικτύου. Έκτοτε οι κριτικές δεν λείπουν (και όχι σπάνια, πέφτουν έξω)
Ωστόσο, νομίζω οτι κάτι μένει απέξω από το πέρα για πέρα δικαιολογημένο râler του Χ.Π.
Νομίζω κάτι σαν αυτό (βλ. στο bfo): στο σάπιο σύστημα που ζούμε, γνωρίζουμε το κοκταίηλ ωμής καταστολής και ηγεμονίας, που μανουβράρει το δημόσιο λόγο – πρακτικές πλευρές της δεύτερης έχουν αναπτύξει πχ οι Herman και Chomsky
Με το ίντερνετ, πάμε παραπέρα και το κοκταίηλ εξελίσσεται κι αυτό: αρκεί να μελετήσουμε τους εμπόρους, με τα βάιραλ μάρκετινγκ, τις “τοπολογικές τακτικές” στις μπλογκοκαμπάνιες και τις τεχνικές ακρόασης του γουέμπ…
|
| |
“Τα πάντα είναι δυνατά, το ερώτημα είναι το κόστος. Οι βασικές τεχνικές αρχές πάνω στις οποίες στηρίζεται το ίντερνετ – η “αρχιτεκτονική” του- είναι έτσι σχεδιασμένες που να κάνουν τον έλεγχο πολύ δύσκολο. Μία από αυτές τις αρχές είναι αυτό που λέμε “end-to-end”, ότι δηλαδή μόνο στα σημεία προέλευσης και στον προορισμό της επικοινωνίας μπορεί να γίνει οποιαδήποτε ουσιαστική παρέμβαση σε αυτήν. Όλοι οι ενδιάμεσοι σταθμοί περνάνε ο ένας στον άλλο βουλωμένα γράμματα.
Ή θα μπορούσαν και να περνάνε βουλωμένα γράμματα, αλλά τα περισσότερα είναι αβούλωτα: plain text.
Μπορεί λοιπόν να είναι δύσκολη η παρέμβαση (με την έννοια της αλλαγής) στην πληροφορία, αλλά είναι εύκολη η παραβίαση -με την έννοια της λαθρανάγνωσης- της πληροφορίας.
Συστήματα όπως το Κάρνιβορ αυτό κάνουν.
|
| |
bfo, αυτό ακριβώς θίγει αμέσως μετά ο ΧΠ:
Πολλοί θα ήθελαν να την καταργήσουν την αρχή αυτή – και είμαι βέβαιος ότι αυτό έχει γίνει, σίγουρα από μυστικές υπηρεσίες.
Το προηγούμενο δεν αναφέρεται στη δυνατότητα, αλλά στις “συμφωνημένες” προδιαγραφές του δικτύου: τα “γράμματα” είναι “σαν” βουλωμένα, υπό την έννοια οτι το πρωτόκολο δεν κινεί διαδικασίες “ανάγνωσης” του περιεχομένου – μόνο των διευθύνσεων. Εδώ μπαίνει βέβαια άλλο ζήτημα, όχι αυτό της παρακολούθησης τύπου κοριού που πάντα είναι δυνατή (και σε ατομικό και σε μαζικό επίπεδο) αλλά αυτό της “πολιτικής διακίνησης” των μηνυμάτων ώστε πχ να χειροτερεύει η απόδοση μη επιθυμητών εφαρμογών (p2p,…) και υπονομεύει εμμέσως πλην σαφώς την αρχή end-to-end…
|
| |
και υπονομεύει = πράγμα που υπονομεύει
|
| |
Κάποιος το έγραψε.Ο Μανδραβέλης, μου φαίνεται: Ο νόμος θυμίζει την προσπάθεια του Ξέρξη να αλυσοδέσει και να μαστιγώσει τη θάλασσα.
|
| |
Κάποιος το έγραψε.Ο Μανδραβέλης, μου φαίνεται: Ο νόμος θυμίζει την προσπάθεια του Ξέρξη να αλυσοδέσει και να μαστιγώσει τη θάλασσα.
Αυτό είναι νομίζω αφελές.
Δηλαδή η επανάπαυση ότι το διαδίκτυο δεν περιορίζεται, γιατί έχει κάτι φοβερό ή μοναδικό στην τεχνολογία του και τον τρόπο λειτουργίας του.
Να πούμε μόνο ότι η ίδια η ύπαρξη αυτής της τεχνολογίας στηρίζεται σε επενδύσεις δισεκατομυρίων σε κομβικές συνδέσεις και υποδομές. Φυσικά, όποιος ελέγχει αυτές, ελέγχει και τις λεπτομέρειες.
Έπειτα, η γενικευμένη παρακολούθηση τύπου κοριού είναι αρκετή για να πλήξη και να ελέγξει την έκφραση στο διαδίκτυο –ακόμα και αν δεν είναι 100% τέλεια, ακόμα και αν είναι δειγματοληπτική, όπως στην Κίνα.
Εδώ μπαίνει βέβαια άλλο ζήτημα, όχι αυτό της παρακολούθησης τύπου κοριού που πάντα είναι δυνατή (και σε ατομικό και σε μαζικό επίπεδο) αλλά αυτό της “πολιτικής διακίνησης” των μηνυμάτων ώστε πχ να χειροτερεύει η απόδοση μη επιθυμητών εφαρμογών (p2p,…) και υπονομεύει εμμέσως πλην σαφώς την αρχή end-to-end…
Αυτό έχει να κάνει κυρίως με τις “ανάγκες” της δυτικοθρεμμένων για πειρατικό υλικό, ταινίες, μουσική και προγράμματα. Θέλω να πω η μειωμένη αποδοση εφαρμογών p2p π.χ ελάχιστες επιπτώσεις έχει στο πολιτικό κομμάτι της χρήσης του διαδικτύου –στην δυνατότητα χρήσης του για ευρεία, παγκόσμια επικοινωνία και οργάνωση.
(Άλλωστε πρόκειται για μια χρήση που ήρθε καθυστερημένα και πρόσφατα. Το αρχικό όραμα του δημοκρατικού, παγκόσμιου κλπ διαδικτύου, από τον V. Bush ως τον κ. Berners-Lee πx. δεν συμπεριλάμβανε την διακίνηση peer to peer).
|
| |
