Γράφει ο μεγάλος Αλέξανδρος

“Χθες βράδυ ήμουν σε μια κινηματογραφική προβολή ενός πολύ πρόσφατου ντοκυμαντερ με τον τίτλο “Gaza – Time is not important”. Είχε γυριστεί από το κέντρο μελέτης και Αντιπληροφόρησης για την Μέση Ανατολή MA.D.I.S.A. και περιείχε και συνεντευξεις του επικεφαλής της Χαμάς, Μαχμούντ Ζαχάρ (που έχασε τον γιό του σε μάχη με τους Ισραηλινούς εισβολείς τρεις μέρες μετά τη συνέντευξη) και του εκλεγμένου πρωθυπουργού της Παλαιστινιακής Αρχής Ισμαηλ Χανίγιε, που ανετράπη με το αμερικανοϊσραηλινής έμπνευσης πραξικόπημα του Αμπάς, όπως επαναβεβαιώθηκε και πρόσφατα με το αποκαλυπτικό άρθρο του Vanity Fair.
 
Ενταξει, οι άνθρωποι είναι ισλαμιστές, όμως είναι απόλυτα λογικοί και ρεαλιστές, έντιμοι μαχητές, ενωτικοί δίπλα και μέσα στο λαό τους, στον πόνο του, στην αγωνία του, στην δυστυχία του αλλά και στην πίστη του για μια ελεύθερη Παλαιστίνη, είδα και στοιχεία εξισωτισμού που με συγκίνησαν.

 Από σκηνές απίστευτης φρίκης αλλο τίποτα, από τον στρατιωτικό επικεφαλής της Τζιχάντ που κτύπησε πύραυλος από ελικόπτερο Απάτσι στο αυτοκίνητο του, κηδέψανε μια χούφτα σάρκες.. Μωρά, παιδία, έφηβοι κομμάτια στα νοσοκομεία που καταρρέουν, οι γειτονιές, άμορφοι όγκοι από μπάζα και σκουπίδια, παιδιά ξυπόλητα, βρωμικα να παιζουν μεσ την σκόνη και τα λύματα, είναι απίστευτο το πως έχουν καταντήσει την ζωή (;) αυτών των ανθρώπων, καταλαβαίνεις γιατί κάποιοι απο αυτούς φοράνε τα εκρηκτικά και ανατινάζονται στις ισραηλινές αγορές ή στα τσεκπόιντς..
 
Χθες, την ωρα που εμείς βλέπαμε την ταινία, μερικές εκατοντάδες χιλιομετρά νοτιότερα στην Δυτική Όχθη, ο Ριάντ – ο μικρότερος αδελφός του παλαιστίνιου φίλου μου, πατέρας τεσσάρων παιδιών, στο επάγγελμα αγρότης – εχασε πρόσφατα και το καμάρι χωράφι του με τις απίστευτες ροδακινιές, του το’φαγε το τείχος του αίσχους- αλλά και σιδεράς και υδραυλικός και ηλεκτρολόγος και κτίστης, είχε πάει επίσκεψη σε φιλικό σπίτι μερικά τετράγωνα πιο πάνω από το σπίτι του. Η πόλη τους πριν δυό μέρες είχε καταληφθεί πλήρως από ισραηλινούς στρατιώτες σε μια απο τις τακτικές μηνιαίες καταλήψεις των παλαιστινιακών πόλεων από τον ισραηλινό στρατό για λόγους ειδικού ή γενικού τσαμπουκα – ειδικού τσαμπουκά, όταν με καρφωτή περικυκλωνουν τα σπίτια κάποιων αγωνιστών, τους κυνηγούν και τους σκοτώνουν και μετά ανατινάζουν και τα σπίτια τους και γενικου τσαμπουκά, έτσι “για να θυμώνται ποιοι είμαστε και ποιοι είναι”..
 
Για κάποιο λόγο όμως ή και χωρίς κανένα λόγο, οι Ισραηλινοί κύρηξαν ξαφνικά απαγόρευση κυκλοφορίας το  απόγευμα μέχρι την άλλη μέρα το πρωϊ (το ανακοινώνουν συνήθως γυρίζοντας σ όλη την πόλη με θωρακισμένα τζίπ με μεγάφωνα που ουρλιάζουν στα αραβικά και στα ..εβραϊκα). Τον πήρε λοιπόν η γυναίκα του, που τον ξέρει, και του είπε να κοιμηθεί εκεί και να μην προσπαθήσει να γυρίσει στο σπίτι. Αυτός συμφώνησε. Έλα ομως που το παιδάκι της διπλανής οικογένειας, έπαθε μια φοβερή κρίση επιληψίας εκει που βρισκόταν και έπρεπε να το πάνε στο νοσοκομείο. Μαζεύτηκε λοιπόν όλη η γειτονιά έξω από το σπίτι του παιδιού και ψάχνανε για αυτοκίνητο. Ηταν καμμια 15αρια άτομα, για κακή τους τύχη όμως εκείνη την ώρα περνούσε ισραηλινή περίπολος, τους είπαν να μπούν αμέσως στα σπίτια τους, οι άλλοι τους έδειχναν το παιδί που ήταν αναισθητο, οι ισραηλινοί δεν καταλάβαιναν τίποτα, κατέβηκαν από τα οχήματα και παρατάχτηκαν, η γειτονιά τα πήρε στο κρανίο και άρχιζε να φωνάζει και να βρίζει, οι ισραηλινοί πέταξαν δακρυγόνα, η γειτονιά πέταξε πέτρες και οι Ισραηλινοί τους πυροβολήσαν στα κεφάλια με πλαστικές σφαίρες από τα 30 μέτρα, αποτέλεσμα 5 στο νοσοκομείο ό ένας πολύ σοβαρά. Ο Ριάντ στάθηκε τυχερός, η σφαίρα απλώς μπήκε από το κάτω χείλος και του ξεκόλλησε 6 δόντια. Ξύπνησε στο νοσοκομείο, συνολικά μέσα και έξω απ το στόμα 10 ράμματα.”