(φωνη Μπακογιαννόπουλου στα αυτιά μας)
Είναι/ η ωραιότερη ελληνική παραγωγή / των τελευταίων ετών.// Ένα μεγαλειώδες έργο/ μεσα από το οποίο/ αναγεννάται / το πνεύμα του Λευκάδιου Χερν και/ οι δύο λαοί/ ελληνικός και ιαπωνικός/ συναντώνται/ στο χώρο του υποσυνείδητου/ πέρα από αγκυλώσεις και μετριότητες./ Όμως/ είναι η ώρα να απολαύσετε/ το κρασάκι του Τσου/ Στην υγεία σας.
Πρέπει να βρούμε οπωσδήποτε ένα μπουκάλι κρασάκι του Τσου.
http://www.omhroi.gr/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=3162&mode=nested&order=0&thold=-1
Στείλε κανένα μπουκαλάκι στα βόρεια…
Νὰ πάρει ἡ ὁργή, νὰ πάρει, τόσον καιρό ἀναρωτιέμαι ποῦ στὸ καλὸ εἶναι τὸ ἀστεῖο καὶ γιατί γελᾷ ὅλη ἡ Ἑλλάδα μὲ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα! Νόμιζα ὅτι τραγουδᾷ ἑλληνικὰ ὁ Ἕλλην δημιουργὸς μὲ γιαπωνέζικη προφορά· δὲν ἤξερα ὅτι εἶναι αὐθεντικὸ γιαπωνέζικο τραγούδι (ἀπὸ τὸ soundtrack τοῦ «Kill Bill» (Meiko Kaji, «The Flower of Carnage») – σπανίως θυμοῦμαι τὴν μουσικὴ τῶν ταινιῶν), «μεταφρασμένο» α-λα Πορτόκαλος πατήρ! :-D Βάλτε κανὰ χιντ! :-D (Ἄλλο ἕνα.)