Με χαρά και περηφάνεια και δε σας λέω πόση συγκίνηση, το κοιτάω (γιατί μου χαρίστηκε, μαζί με την αγάπη) και δε χορταίνω, και εντός μου τον ακούω ξανά και ξανά, τον πατρο-Γιάννη.

Ιδού ο Τζόννυς που αγάπησα πάνω από όλους τους Τζόννυδες όπως μου τον ζωγράφισε ο Γιάννης που αγάπησα πάνω απ όλους τους Γιάννηδες.

Και αφού ήρθες ως εδώ, δες και τον Καμίλλο!

έχω παλαιόθεν δηλώσει το σεβασμό μου για τον Σταύρο Λυγερό (και στον ίδιο). Για άλλη μια φορά, λοιπόν, με κάνει να χαμογελάω πικρά, περιγράφοντας αυτό που θα όφειλε να ήταν προφανές σε όλους.

υγ Ναι εχει σηκουελ το πραγμα – το δεύτερο μέρος νομίζω το έχει αναλάβει η Αννούλα (Hello, Ms Diamantopoulou darling!)