έχω παλαιόθεν δηλώσει το σεβασμό μου για τον Σταύρο Λυγερό (και στον ίδιο). Για άλλη μια φορά, λοιπόν, με κάνει να χαμογελάω πικρά, περιγράφοντας αυτό που θα όφειλε να ήταν προφανές σε όλους.

υγ Ναι εχει σηκουελ το πραγμα – το δεύτερο μέρος νομίζω το έχει αναλάβει η Αννούλα (Hello, Ms Diamantopoulou darling!)