Δεν είναι η στημένη πόζα και ο τρόπος που τη νικά ο σεβασμός.  Δεν είναι καν η σεμνότητα του Δανιήλ Ορτέγα, που κατόρθωσε τις φωτογραφίες,  ο πρώτος λόγος της συγκίνησης. Δεν είναι καν που πάλι το θυμήθηκα πως, ο πατριώτης μου Φιδέλ, το γιό του με τη Ντάλια τον ονομάτισε Αλέξανδρο. Είναι που από όταν είδα το σαλονάκι του, χαμογελάω στον κόσμο με μωβ πλεκτό χαμόγελο, σαν το φόρεμα της κουνιστής του πολυθρόνας.