αφού κατασπατάλησαν το δημόσιο χρήμα, μοίρασαν μίζες και δωράκια, έδωσαν σε κάθε “ημέτερο” και διαμοίρασαν τα ιμάτιά μας, τώρα έρχονται να μας στερήσουν το δικαίωμα σε αξιοπρεπή γηρατειά. Κυρίως σε μας τις γυναίκες. Και σημειώνω την χαρακτηριστική (και όχι εκ των χειροτέρων) περίπτωσή μου

Εργάζομαι από 18 ετών

Σπούδασα εργαζόμενη, χωρίς το Κράτος και η παιδεία του να ενδιαφερθούν για τις συνθήκες σπουδών μου (με την εξαίρεση του κυρίου Σμοκοβίτη, κανένας άλλος δεν ενδιαφέρθηκε σε ολόκληρο πανεπιστήμιο για όσους δεν είχαμε φοιτητικό ωράριο αλλά ωράριο εργαζομένου – και σε μια σχολή με πολλά, πάρα πολλά εργαστήρια).

Από τα 18 μου εργάζομαι, από τα 20 μου έχω ένσημα. Το Κράτος με έκλεβε όταν δούλευα στην ΕΡΤ (τότε δεν είχε ιδιωτικά μέσα) και μου κολλούσε μισά ένσημα. Εικοσιπέντε μέρες εργασίας, 12 ή 13 ένσημα το μήνα.

Το Κράτος δε μου αναγνώρισε ποτέ το δικαίωμα στα διπλά ή και τριπλά κάποτε ένσημά μου. Δούλευα δύο και τρεις δουλειές αλλά τα χρόνια ως συντάξιμα μετρούν “μονά”.

Έγινα μητέρα και υπολόγιζα ότι θα βρω στα 55 μου στη σύνταξη, μετά από Τριανταεπτά (37) χρόνια δουλειάς, εκ των οποίων τα δεκα (10) με τουλάχιστον διπλά ένσημα και τα τέσσερα (4) με κλεμμένα τα μισά μου ένσημα από το Κράτος.

Τα νέα: Δε θα βγω. Οι Κλέφτες και οι λωποδύτες αποφάσισαν ότι δικαιούμαι σύνταξη στα 47 χρόνια δουλειάς. Γιατί έτσι τους αρέσει.

Ε, αν αυτά ισχύσουν, θα τα πούμε συνταγματικώς. Κι ας μην είμαι από τις χειρότερες περιπτώσεις – ας υπάρχουν και μεγαλύτερες αδικίες.

Για όποια γυναίκα έχει πρόβλημα οικονομικό να προσφύγει κατά του Κράτους στο συγκεκριμένο θέμα, ας πω ότι μετά χαράς θα αναλάβω τα σχετικά. Όσες περισσότερες, όσο πιο πολλοί οι εργασιακοί τομείς, τόσο το καλύτερο.

Να δουν οι Ανυπόφοροι Ανάλγητοι Κωλοπαιδαράδες της Εξουσίας ότι δεν θα τους περάσει αμαχητί.