Μία προσπάθεια προσέγγισης του φαινομένου της ανδρικής γκατζετολαγνείας, λίγες ώρες μετά την παρουσίαση, στην Καλιφόρνια, του “απόλυτου τρεντ” των λίγων ερχόμενων εβδομάδων, από τον μέγα προφήτη Στηβ Τζομπς.

Η αφορμή για αυτές τις γραμμές παρουσιάστηκε δευτεριάρικα στην Καλιφόρνια, στην Μεγάλη Λατρευτική Συγκέντρωση της αίρεσης που λέγεται “Παγκόσμια Διάσκεψη Προγραμματιστών” – προφήτης αυτής ο Στηβ Τζομπς. Λέγεται, η αφορμή, “νέο iPhone”. Είναι ο ολόφρεσκος Βασιλιάς για μια μέρα —κανένα γκάτζετ δεν κρατάει για πολύ τα σκήπτρα. Ένας βασιλιάς που συντόμως παίρνει το δρόμο για τη χώρα μας, για να λατρευτεί όπως του αρμόζει: πάρα πολύ για πολύ λίγο. Μέχρι το επόμενο καταναλωτικό θαύμα.

Στις παλιές, ευτυχισμένες, εποχές, όταν οι άντρες ήταν άντρες, οι γυναίκες γυναίκες και η Τήλος ένα γραφικό νησάκι της άγονης γραμμής, τα μόνα γκάτζετς (αμετάφραστον) που κυκλοφορούσαν στα τραπέζια των καφενείων ήταν το κομπολόι, ο σουγιάς, άντε, με λίγη καλή θέληση, και το καρυοφύλλι. Όπως θα προσέξατε, όλα τους είναι αγορίστικα παιγνίδια. Διότι, όπως και να το κάνουμε, από τον Ήφαιστο και μετά μια περιέργεια για τις καινοτομίες της τεχνολογίας την είχαν τ’ αγόρια. Εκείνο που δεν είχαν στο παρελθόν, για να μπορέσουν να απελευθερώσουν όλα τους τα άγρια γκατζετικά ένστικτα, ήταν η μικροηλεκτρονική. Η πρόοδος χιλιετιών, όμως, δεν μπορούσε να πάει χαμένη. Ήρθε επιτέλους η αγία ώρα που έκανε το τραπέζι της ανδροπαρέας, στον όποιο μεταμοντέρνο καφενέ αυτή καθίσει για να απολαύσει το Euro 2008 της, να μοιάζει με πραμάτεια πλανόδιου ταϊβανέζου από τα αραδιασμένα κινητά, Άη-ποντ (μεγάλη η χάρη του), πι-ντι-έι, τζι-πι-ες και άλλα αγγλικά αρχικά.

Κατά τρόπο αποκαλυπτικό στα μάτια του τυχαίου μη άρρενος παρατηρητή, το αυθεντικό γκάτζετ απασχολεί αποκλειστικά άρρενες. Είναι γι’ αυτούς ότι τα Μανόλος για την Κάρι Μπράντσοου. Καθορίζουν τη λοιπή τους εμφάνιση, εξ’ ου και οι τσαντούλες ώμου (μεσέντζερ μπάγκς, ελληνιστί) στις οποίες στοιβάζουν τα αποκτήματα τους.

Ότι είναι τα Ολ Αμπάουτ Σουζ για μας είναι για εκείνους ο Γερμανός, τα Μουλτιράμα και το Πλαίσιο. Αν για μας η πέμπτη λεωφόρος της Νέας Υόρκης σημαίνει μπρέκφαστ, μεσημεριανό και βραδυνό κάπου γύρω από τα Τίφαννυ’ς, για τα άρρενα σημαίνει επίσκεψη στο Aπλστορ — εκεί λατρεύεται ο Αη-ποντ, που λέγαμε.

Ο δρόμος για την κατανόηση της αρσενικής μανίας με τα γκάτζετς περνά από τον εντοπισμό της βασικής ιδιότητας των συσκευών αυτών. Δύο λέξεις: Καινοτόμα Αχρηστία. Καλό γκάτζετ είναι το άχρηστο γκάτζετ —ή, έστω, το επουσιώδες. Γι΄αυτό και το κινητό έχει πάψει προ πολλού να είναι αληθινό γκάτζετ – έγινε γιούνισεξ, τι χρείαν έχομεν άλλων μαρτύρων;

Εντάξει, μερικά κινητά παίζουν ακόμα στο παιχνίδι των γκάτζετς. Όχι όμως λόγω της χρησιμότητός τους. Μάλλον λόγω της δυνατότητάς τους να ενσωματώνουν κάθε λογής άχρηστες λειτουργίες, από ψηφιακή κάμερα εως πασιέντζες. Ίσως ούτε καν λόγω αυτής, όσο λόγω της ικανότητάς τους να μετατρέπονται σε ένα ακόμη εργαλείο του αγορίστικου ανταγωνισμού των διαστάσεων. Μόνο που, με μια φροϋδική αντιστροφή, στις συσκευές κερδίζει όποιος την έχει μικρότερη και με λιγότερο βάρος. Είναι ελαφρά τα γκάτζετ του τσολιά…

Αν κάποιος τολμήσει να χαρακτηρίσει έμπροσθεν ανδροπαρέας “άχρηστα” τα γκάτζετ, θα του πέσει ο ουρανός της νουθεσίας στο κεφάλι. Άχρηστο το νέο και βελτιωμένο Μπλιμπλίκιτρον; με όλα αυτά τα φωτάκια και τα κουμπάκια; που σου δίνει τη δυνατότητα να ξέρεις με ακρίβεια πέντε μέτρων σε ποιό ακριβώς σημείο της Μεσογείων μποτιλιαρίστηκες; Που βοηθά τα στελέχη των 800 ευρώ, που μένουν με τους γονείς τους στα τριάντα τους, να καταγράφουν σε πι-ντι-έι τα «μητινγκ» τους —ως άλλοι Μάικλ Ντάγκλας στην Γουώλ Στρητ; Που σου δίνει τη δυνατότητα να λύσεις το κουίζ του ΣΚΑΙ στο Σύνταγμα βλέποντας παράλληλα πως πάει η μετοχή της Ζήμενς;

Αν όλα αυτά δεν είναι άχρηστα, ανέτως μπορούν να χαρακτηριστούν «ουχί παραδεδεγμένης χρησιμότητος». Εξαιρείται μία (χρησιμότης): η ροή του άτιμου του χρήματος προς βιομηχανίες ηλεκτρονικών, τηλεπικοινωνιακές εταιρίες, αλυσίδες λιανικής πωλήσεως, γραμμές υποστήριξης και λοιπούς Καππαδόκες.

Ο δρόμος προς τον γκατζετοπαράδεισο είναι στρωμένος με διαφημίσεις. Ο έχων το γκατζετάκι είναι ο κούλ, ο σούπερουάου, ο τρέντης, ο των “καυτών μπέιμπυζ” συνοδός. Πατάει το «ον» της συσκευής ο νερντ της γειτονιάς σας και αμέσως μεταφέρεται σε ένα κόσμο όπου κυριαρχούν γρήγορα αμάξια, σινιέ ρούχα, τρελά πάρτυ, τέλειοι κοιλιακοί, ρέουν ποταμοί αλκοόλ, και όλα τα τρυφερά ενσταντανέ χρειάζονται μια ψηφιακή κάμερα, ώστε να μπορούν να αποσταλούν στον κολλητό για να ζηλέψει. Το ανέκδοτο με το ναυαγό και το διάσημο μοντέλο το θυμάστε; Ε, μετά από όλα αυτά, μπορείς τώρα να μην το αγοράσεις; Δεν μπορείς —και ας οδηγήσει τα “μωρά” στα πιο βαθιά χασμουρητά. Τα “μωρά” της πραγματικής ζωής, που δεν πληρώνονται για να δείχνουν ενθουσιασμένα.

(Δημοσιεύτηκε στο SKAI.gr, 10/06/2008)