Οι πιέσεις για τη μεταναστευτική πολιτική δεν προέρχονται από τον ΛΑ.Ο.Σ. αλλά από το λαό

Η καραμέλα των ημερών θέλει Καραμανλή και τους συν αυτώ να αντιδρούν στην «πίεση του ΛΑ.Ο.Σ.» ή του Καρατζαφέρη προσωπικώς. Εφημερίδες παρουσιάζουν τα μέτρα που εξέτασε η κυβέρνηση ως ληφθέντα «υπό το κράτος των κυνικών πιέσεων που δέχεται από τον ΛΑ.Ο.Σ. για θέματα δημόσιας ασφάλειας και λαθρομετανάστευσης» (1). Μόνο που, η εκδοχή αυτή απλώς βολεύει τα στερεότυπα συγκεκριμένου χώρου. Πολιτικά δεν βγάζει κανένα απολύτως νόημα: για ποιό λόγο θα εμφανίζονταν το κυβερνών κόμμα να υιοθετεί τις προτάσεις ενός αντιπάλου; Κανένα κόμμα δεν θέλει να παρουσιαστεί ως ουραγός ενός άλλου κόμματος, ούτε να δείξει ότι έχει απωλέσει την πρωτοβουλία κινήσεων. Ακόμη και η ακηδεία της κυβέρνησης ΝΔ δεν την έχει καταντήσει εκεί.

Αν η κυβέρνηση σκλήρυνε την στάση της στο μεταναστευτικό ―ή, σωστότερα, πήρε επιτέλους μια οποιαδήποτε στάση στο θέμα―, ο λόγος δεν είναι οι «κυνικές πιέσεις» του κόμματος του Καρατζαφέρη. Είναι πως, ο κόσμος, ο οποίος βλέπει στο μεταναστευτικό ένα σοβαρό πρόβλημα, ενίσχυσε το ΛΑ.Ο.Σ.. Είναι η πίεση του κόσμου στην οποία αντιδρά η κυβέρνηση και όχι, προφανώς, η πίεση του Καρατζαφέρη, ο οποίος μπορεί μεν με τον σοβαρό πολιτικό λόγο να έχει πάρει διαζύγιο, αλλά ξέρει να εκμεταλλεύεται τα αληθινά προβλήματα και επιμένει να μιλά γι αυτά όταν οι άλλοι δε γυρνούν καν να τα δουν, φοβούμενοι ότι θα μετατραπούν σε στήλη άλατος.

Χρόνια κάτω από το χαλάκι υπό δεξιές και σοσιαλιστικές (ο Θεός να τις κάνει) κυβερνήσεις, θέμα ταμπού για την (ο Θεός να την κάνει) προοδευτική αριστερά, το μεταναστευτικό αποτέλεσε ένα από τα μαγικά διαβατήρια του ΛΑ.Ο.Σ. για το τρανταχτό ποσοστό των ευρωεκλογών. Το ποσοστό το οποίο βοήθησε τους υπόλοιπους, που τυφλοί ήταν, να αναβλέψουν, εν έτει 2009.

Η κυβέρνηση ανακοινώνει κάποια κακοσχεδιασμένα και βεβιασμένα μέτρα ―πέραν του τσίρκου της επαναπροώθησης των 55 πακιστανών―, ενώ ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος πριν ένα χρόνο, στην ομιλία του στο συνέδριο του κόμματος δεν έβρισκε τίποτα να πει για την λαθρομετανάστευση παρά μόνο δήλωνε: «Μαζί μας είναι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, που και αυτοί αγωνίζονται για μια καλύτερη πατρίδα από την οποία ήρθαν, αλλά και μια καλύτερη πατρίδα την οποία θέλουν να φτιάξουν με την οικογένειά τους στην Ελλάδα» σήμερα το γυρίζει και αυτός σε: «Μηδενική ανοχή στην παράνομη μετανάστευση. Στόχος 0% λαθρομετανάστες.». Ακόμα και ο ΣΥΡΙΖΑ, σταθερά πρώτος στην καταγγελία της «ξενοφοβίας» και του «ρατσισμού» όσων αντιδρούσαν στην έξαρση της εγκληματικότητας, αναγκάζεται να παραδεχτεί ότι «το πρόβλημα της εγκληματικότητας είναι υπαρκτό. Το πρόβλημα της παραβατικότητας είναι υπαρκτό» (2). Ας μη τους αδικούμε όμως: εδώ ίσως δε μιλά μόνο το ποσοστό του ΛΑ.Ο.Σ..

Ένα πρόβλημα που όλοι εμφάνιζαν βεβιασμένα ως ανύπαρκτο προκύπτει, εξίσου βεβιασμένα, ως το θέμα της ημέρας. Όλα δείχνουν ότι τελειώνουμε με το παραμύθι που θέλει όσους αντιδρούν με το θέμα «ρατσιστές», «φασίστες» και «ακροδεξιούς». Ο μόνος λόγος που οι κάτοικοι του Αγίου Παντελεήμονα, της Κυψέλης, του κέντρου αντιδρούν και οι κάτοικοι της Εκάλης όχι δεν είναι ο ελλιπής προοδευτισμός των πρώτων, αλλά το γεγονός ότι ζουν μαζί με τους μετανάστες και γνωρίζουν τα όποια προβλήματα από πρώτο χέρι. Όποιος είναι έξω από το χορό πολλά πολυπολιτισμικά τραγούδια ξέρει. Οι υπόλοιποι ας θυμηθούμε τις καταγγελίες γνωστών αριστερών, ευαίσθητων πολιτών που με παρρησία κατέγραψαν την αλήθεια που βίωναν, όπως η Άννα Βαγενά, την οποία διάφορα υπόλοιπα υφάσματος της δημοσιογραφίας και της πολιτικής είχαν βιαστεί να χαρακτηρίσουν ρατσίστρια, μπας και τους χαλάσει την πολυπολιτισμική σούπα που μαγειρεύει η φαντασία τους ρεμβάζοντας στο Ψυχικό.

Ο βιασμένος πολυπολιτισμός της πραγματικότητάς μας δυστυχώς δεν προκύπτει ως η χαρούμενη συνάντηση πολιτισμών που φαντάζονταν μερικοί. Από την μαντίλα μέχρι τον ξυλοδαρμό των γυναικών και τα «εγκλήματα τιμής», και από το αίτημα εισαγωγής της «νεκρικής πυράς» των Ινδουιστών στην Βρετανία (ευτυχώς στις περισσότερες περιπτώσεις η γυναίκα δεν καίγεται μαζί με το νεκρό ως περιουσιακό στοιχείο, πια) μέχρι τις απειλές ή και τις δολοφονίες όσων προσέβαλαν τα πιστεύω ορισμένης ομάδας μεταναστών, οι «πολυπολιτισμικές» επιδράσεις δεν είναι πάντα τόσο ανώδυνες όσο ένα έθνικ μενού στο εστιατόριο.

Ας σταματήσουν οι αυτόκλητες Κασσάνδρες της αριστεράς που έχασαν την μπάλα και καταφεύγουν σε ανόητα στερεότυπα, ας σταματήσει η βολική ιδεολογική πιπίλα περί όσων «υποκύπτουν» στις πιέσεις Καρατζαφέρη, λοιπόν. Το ξαφνικό ενδιαφέρον γύρω από το μεταναστευτικό δεν είναι έργο του ΛΑ.Ο.Σ.. Είναι έργο της προσγείωσης στην πραγματικότητα που προκάλεσαν οι κάλπες. Είναι το μόνο ολοφάνερο λαϊκό μήνυμα που δε χρειάζεται αναλύσεις και αφορά την καθημερινότητα όσο κανένα παρατηρητήριο τιμών.

(1) Ελευθεροτυπία, 12/6 2, (2) Ανακοίνωση ΣΥΝ, 14/6

(Δημοσιεύτηκε στο SKAI.gr, 14/06/2009)