Δεν συνηθίζω να ασχολούμαι με αθλιότητες – προσπαθώ να μην αναλώνομαι.

Είπαμε: αμα είσαι μελισσα δεν κανει να μπερδεύεσαι με τις μύγες.

Ελα όμως που προσφατως μια μυια ―μη σου πω και δυό―, βάλθηκε να δηλητηριασει τις σχέσεις μου με αλλους ανθρωπους.

Για να τελειώνουμε λοιπόν:

δεν έχω ουδεμία σχέση με οποιοδήποτε ανυπόγραφο ή και ενυπόγραφο κείμενο αναφέρεται στον Α984,  πλην αυτών που βρίσκονται στο σάιτ μου (1, 2).

Δεν είπα τίποτε πίσω απο πλάτες – ό,τι ήθελα να πω το είπα στις συνελεύσεις – απλά και τσεκουράτα.

Γι’ αυτό άλλωστε οι ίδιοι ή ίδιας συνoμοταξίας σάλιαγκες εκτόξευαν απειλές για απόλυσή μου. (Δε μασάω, καθότι το εργο το έχω ξαναδεί).

Δεν απέκρυψα τίποτε από το αμεσοδημοκρατικό σώμα των συναδέλφων μου και είπα πάντα ανοικτά αυτά που είχα να πω. Η πολιτική μου στάση και θέση δε θα μου επέτρεπε αλλιώς.

Παρακαλούνται λοιπόν οι παρασκηνιακοί και οι μουλωχτοί να μη κρίνουν εξ ιδίων τ’ αλλότρια.

ΛΧΘ,
aka Μάγια η μέλισσα

Εκεί λοιπόν, αφού περιγράψει τις σκοτεινές μέρες που οδήγησαν στην απαξίωση τον Α984 και αναφερθεί στις κινήσεις εξυγίανσης του, ζητάει

«την πρωτοβουλία για τη διοργάνωση μιας ευρείας συζήτησης με στόχο ένα πραγματικά ιδρυτικό συνέδριο μιας Ένωσης που δεν μπορεί να σκέπτεται μονίμως την κατάληψη των ανακτόρων αλλά και πως ήρθε η ώρα να μαζέψει κι αυτή τα δικά της (μας;) σκουπίδια».

Δυστυχώς,  ξεχνάει ορισμένα πράγματα. Κι επειδή εγώ είμαι εδώ να του θυμίζω τις μέρες τις παλιές, ιδού:

1) H κατάσταση στον Α984 δεν ήταν ευθύνη ούτε της ΕΣΗΕΑ, ούτε των εργαζομένων ―και σίγουρα όχι των δεκάδων εργαζομένων με το βασικό, με μπλοκάκι, υπό αίρεση. Η (κακο)διαχείριση και το όποιο φαγοπότι υπήρξε έργο των διοικήσεων και των εκλεκτών τους.

2) H ΕΣΗΕΑ όχι μόνο δεν σκέπτεται μονίμως την «κατάληψη των ανακτόρων», αλλά στάθηκε διακριτικά αρωγός στην προσπάθεια «μαζέματος των σκουπιδιών» στον Α984. Οι 170 απολύσεις/ διακοπές συνεργασίας, επί παραδείγματι, έγιναν χωρίς να ανοίξει μύτη. Όπως ακριβώς έγινε και με το νέο, αυξημένο κατά 15%, ωράριο, με την ίδια ακριβώς (ή και μικρότερη) αμοιβή.

3) Tόσο το εγχείρημα ανανέωσης του Α984 όσο και ο ίδιος ως πρόσωπο έτυχαν της αποδοχής και της ΕΣΗΕΑ και, το κυριότερο, των εργαζομένων. Γι αυτό και ακόμα και μετά την υποβολή παραίτησης του ιδίου ως αντίδραση στην ανακοίνωση της απεργίας, η συνέλευση ζήτησε, και ψήφισε, αίτημα επιστροφής του.

4) H ανανέωση του σταθμού δεν αποτέλει αποκλειστικό εγχείρημα ενός ατόμου ή μιας μικρής μόνο ομάδας.

Όπως αναφέρει και ο ίδιος άλλωστε, όλοι οι εργαζόμενοι εμπνεύστηκαν από την προσπάθεια αναδιοργάνωσης του σταθμού και εργάστηκαν σκληρά γι’ αυτήν. Γράφει συγκεκριμένα: «Οι άνθρωποι του σταθμού το αγκάλιασαν (κανείς δεν μπορεί να το διαψεύσει αυτό) το πίστεψαν και το έφεραν σε πέρας. Αρχίσαμε να έχουμε τα πρώτα δειλά σημάδια της ανάκαμψης. Ο σταθμός ποτέ δεν είχε δουλέψει έτσι (ούτε αυτό μπορεί κανείς να το διαψεύσει) και ποτέ δεν είχε υπάρξει μια τόσο στενή δημιουργική και καθημερινή συνεργασία διοίκησης και εργαζομένων».

Σωστά, σωστότατα. Πως λοιπόν, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι του Α984 που συνεργάστηκαν «δημιουργικά και στενά» για το νέο πρόγραμμα καταγγέλονται σήμερα από εκείνον ως περίπου σαμποτέρ της επιτυχίας του σταθμού;

Το μόνo επιχείρημά που παρουσιάζεται είναι το αν και πόσο θα βλάψουν το σταθμό σε επίπεδο ακροαματικότητας οι όποιες ημέρες απεργίας, αφού:

«ο σταθμός θα μείνει κλειστός για έξι μέρες και οι ανταγωνιστές ελεύθεροι να πάρουν και τα τελευταία μερίδια ακροαματικότητας του 9,84».

Μπακ του δη μπέησικς, που λέμε και στο χωριό μου: ένας σταθμός κρίνεται από το πρόγραμμα και την ποιότητα του ή από τη σκέτη παρουσία του στα ερτζιανά;

Προφανής απάντησις: βεβαίως και από το πρώτο. Γιατί, αδιάλειπτη παρουσία στα ερτζιανά ο σταθμός είχε και τις ημέρες του 0,4%, χωρίς αυτό να εμποδίσει τον κόσμο να στραφεί αλλού.

Αν το πρόγραμμα αξίζει, ο κόσμος θα προτιμήσει το σταθμό, ανεξάρτητα από διακοπές και απεργίες. Όπως ο κόσμος άλλαξε συχνότητα και χάρισε 50% αύξηση στο Ρηαλ γιατί έδωσε στεγη στην Ελληνοφρένεια. Οι πολίτες γνωρίζουν, αναγνωρίζουν και ανταμείβουν. Χρειάζεται χρόνος ― η ακροαματικότητα δύσκολα κερδίζεται, αλλά η δουλειά πάντα ανταμείβεται.

Στο θέμα μας, όμως. Μια ακόμη διευθυντική ρήση να ξεχωρίσω:

«Το συμφέρον του σταθμού με αναγκάζει να έρθω απέναντι από την κινητοποίηση του σωματείου μου. Και για λόγους αρχής: Δεν αντιλαμβάνομαι τι κοινό έχει η ΕΡΤ και το ΑΠΕ με τον 9,84. Εμείς εδώ βάλαμε μόνοι μας το μαχαίρι στο κόκαλο και μάλιστα το σύνθημά μας ήταν ακριβώς αυτό: “Δεν θα ξαναγίνουμε αυτό που ήμασταν: Η δημοτική (παλαιά) ΕΡΤ”. Μόνο οι κοντόφθαλμοι ή οι πάσης φύσεως φανατικοί δεν αντιλαμβάνονται ότι τα ψέματα τέλειωσαν. Ότι σήμερα δεν υπάρχει χώρος για εργασιακές καβάντζες.»

Το ότι δεν υπάρχει χώρος για «εργασιακές καβάντζες» σημαίνει ότι θα πρέπει να παραδώσουμε τα εργασιακά μας δικαιώματα αμαχητί; Ότι οι δημοσιογράφοι θα πρέπει να συνυπογράψουν την μετατροπή τους σε δημοσίους υπαλλήλους, οιωνεί μετατάξιμους, την μείωση των μισθών τους κατά 20 και 40% και τον ευτελισμό του κλάδου;

Όσο για το την δήλωση ότι «το συμφέρον του σταθμού με αναγκάζει να έρθω απέναντι από την κινητοποίηση του σωματείου μου» ―εδώ μοιάζει να ξεχνάει ότι ως διευθυντικό στέλεχος, τελεί υπό αναστολή της ιδιότητας του μέλους, αλλά ας κάνουμε ότι το αγνοούμε―, δεν είναι καταφανές ότι έρχεται σε άμεση αντίθεση με την προηγούμενη διαβεβαίωση ότι «δεν υπάρχει χώρος για εργασιακές καβάντζες»;

Αν δεν υπάρχουν «καβάντζες», αν σήμερα είσαι και αύριο δεν είσαι στον Α984 ή σε οποιοδήποτε μέσο, τότε πρώτο μέλημά ενός εργαζόμενου δημοσιογράφου πρέπει να είναι ο κλάδος και το σωματείο του, όχι το «μαγαζί» του.

Ποιός αφελής άλλωστε πιστεύει ότι ένα μαγαζί θα πάει μπροστά μόνο του αν καταρρεύσει ο κλάδος; Με το ίδιο ψευτοδίλλημα δεν έρχονται αντιμέτωποι οι εργαζόμενοι στα ιδιωτικά μέσα: «Υπογράψτε μαζικές απολύσεις/μειώσεις 40% κλπ ή το κλείνω το μαγαζί»;

Ένας παλαιότερος Πρώτος Πολίτης της Αθήνας έχει να θυμίσει στον Τάκη Καμπύλη ότι «όσο κι αν ευτυχεί ένας πολίτης στις ιδιωτικές του υποθέσεις, αν καταστρέφεται η πατρίδα του, χάνεται μαζί της». Το ίδιο ισχύει για το συμφέρον του Α984 σε σχέση με το συμφέρον των δημοσιογράφων. Ακόμα περισσότερο, το ίδιο ισχύει για το συμφέρον των δημοσιογράφων σε σχέση με το συμφέρον των εργαζομένων γενικά.

Πιστεύει κανείς ότι οι στιγμές που ζούμε και η εργασιακή -φορολογική – κοινωνική επίθεση που υφιστάμεθα δικαιολογούν στο ελάχιστο την ολιγωρία μας;

Ένας Α984 που συνεχίζει με την κανονική ροή του εν μέσω ιστορικής σημασίας κοινωνικών αναταραχών και γενικής απεργίας είναι το ισοδύναμο της ορχήστρας του Τιτανικού που έπαιζε βαλσάκια ενώ το πλοίο βούλιαζε.

Όσο για την άλλη πρόταση, μια ειδική απεργιακή ροή, με σχετική ενημέρωση, αντι-πληροφόρηση κλπ, θα είχε ασφαλώς το νόημα της και θα δικαίωνε και την πάλαι ποτέ αντιστασιακή αφετηρία του σταθμού. Αλλά μια τέτοια ακριβώς προσπάθεια δεν είναι που διακόπηκε «στον αέρα»; Πως εξηγείται λοιπόν η απόφαση για το κλείσιμο των μικροφώνων την Παρασκευή, η οποία αγνόησε ακόμη και την προαναγγελία της απεργιακής εκπομπής σαν να περιφρονούσε τους ακροατές;

Όσο, τέλος, για την «ευρεία συζήτηση με στόχο ένα πραγματικά ιδρυτικό συνέδριο μιας Ένωσης», την εποχή που η κυβέρνηση ετοιμάζει «ενώσεις προσώπων» για να καταλύσει την ισχύ των κλαδικών συμβάσεων, μια τέτοια πρόταση είναι όχι μόνο άκαιρη αλλά μπορεί να αποδειχθεί και ολέθρια. Ειδικά αν στηρίζεται σε μια προκείμενη ―αυτή μιας ΕΣΗΕΑ που μονίμως σκέπτεται «την κατάληψη των ανακτόρων»― η οποία δεν ισχύει, τα είπαμε και να μη τα ξαναλέμε.

Με τον διευθυντή του 9.84, Τάκη Καμπύλη, μας χωρίζουν ορισμένες ιδεολογικές διαφορές – αυτό, αν παραβλέψουμε το γεγονός ότι είναι, αυτή τη στιγμή, η εργοδοσία.

Αν δεν κάνω λάθος, δηλαδή, ο Τάκης Καμπύλης δεν ανήκει στον αριστερό «πατριωτικό χώρο» ούτε υπέγραψε ενάντια στο διαβόητο βιβλίο ιστορίας – μεταξύ μας, ούτε για ΠΑΟΚ δεν τον κόβω.

Παρόλα αυτά, θεωρώ ότι, σε προσωπικό επίπεδο, είναι ένας έντιμος και παθιασμένος άνθρωπος ―είμαι απ αυτούς που τους αρέσουν οι παθιασμένοι άνθρωποι (καλα, όχι κι ο Πρέκας). Με αυτό το πάθος αγκάλιασε το σταθμό μας, τον Α984, και αυτό το πάθος κατάφερε να μεταδώσει σε πολλούς από μας.

Στήριξα, και θα συνεχίσω με όλες μου τις δυνάμεις να στηρίζω, το εγχείρημα της ανανέωσης του Α984, την προσπάθεια δηλαδή για ένα καλύτερο, πιο ελεύθερο, δημοτικό ραδιόφωνο (από το καινούργιο πρόγραμμα έως την πάταξη των κραυγαλέων οικονομικών χειρισμών του παρελθόντος). Όπως το στηρίξαμε όλοι στο σταθμό, γιατί είδαμε καθαρές προθέσεις και ειλικρινή διάθεση αλλαγής.

Αγάπη που ΄γινες δίκοπο μαχαίρι

Από εκεί και πέρα, όμως, η αναβίωση τακτικών εργασιακής τρομοκρατίας, δεν μπορεί παρά να με βρίσκει αντίθετη. Ειδικά όταν, η απόφαση των σωματείων μας για απεργία στα δημόσια μέσα αντιμετωπίζεται ως καταστροφή του κοινού μας έργου στο σταθμό, με στόχο να εκβιαστεί το σπάσιμό της.

Η ανανέωση του Α984 δεν απειλείται από την απεργία.

Η ανανέωση, και η ίδια η ύπαρξη, του Α984 θα απειλούνταν από τη σιωπή μας, από δημοσιογράφους δημοσίους υπαλλήλους ―όπως προβλέπει το άθλιο τροϊκανοβενιζελικό νομοσχέδιο―, έρμαια των διαθέσεων της εκάστοτε κυβέρνησης, υποψήφιους για μετάταξη σε άσχετα «οργανικά κενά».

Τον Α984 πάνω και πρώτα από όλα απειλεί η καταστρατήγηση της ελευθερίας του Τύπου στην Ελλάδα μέσω του νομοσχεδίου, όπως μας προειδοποιούν και οι Ευρωπαϊκές και παγκόσμιες δημοσιογραφικές συνομοσπονδίες.

Η θέση του διευθυντή του 984 δεν είναι να απειλεί με παραίτηση σε περίπτωση απεργιακών κινητοποιήσεων. Η θέση του είναι στο πλάϊ των δημοσιογράφων. Γιατί γνωρίζει, όπως όλοι μας, ότι ο Α984 δεν είναι ούτε ιδιωτικό, ούτε κυβερνητικό μαγαζάκι. Είναι ένας σταθμός που χτίστηκε ενάντια στο κρατικό μονοπώλιο της ενημέρωσης ακριβώς για να υπηρετήσει τις σημαντικότερες αρχές της δημοσιογραφικής δεοντολογίας (και να παίζει και καμμιά μουσική της προκοπής, μιας και εμάς δε μας στραγγαλίζουν οι πλέη λιστ). Από τη θέση της απεργοσπασίας, όμως, ο διευθυντης μας θα μας βρει απέναντι.

Άλλο 114, άλλο 9 και 84

Ξεκινάω τις εκπομπές μου καθημερινά θυμίζοντας ότι ο Α984 είναι ο πρώτος ελεύθερος ραδιοσταθμός της Αθήνας. Είμαι περήφανη που μιλάω σε αυτό το μικρόφωνο, δουλεύω σκληρά, όπως και οι συνάδελφοί μου, για να προσφέρω το καλύτερο δυνατόν στον ακροατή μου.

Το ραδιόφωνό μας μπορεί κάποτε να χρησιμοποιήθηκε και ως φερέφωνο της πλατείας Κοτζιά. Πιστέψαμε ότι η νέα διεύθυνση έφερε καθαρό αέρα, στήριξε τη δεοντολογία, επιμένοντας σε ένα καλύτερο προϊόν. Πιστέψαμε ότι για πρώτη φορά εδώ και χρόνια δόθηκε τέλος στα παζαρια. Η επίθεση κατά του απεργιακού μας δικαιώματος είναι μια σοβαρή ένδειξη ότι βιαστήκαμε.

Γίνεται δε ύποπτη, όταν αυτή ειδικά την εβδομάδα όλοι είμαστε στους δρόμους και οι απεργίες μας απειλούν το οικοδόμημα της υποτέλειας που με τόση προσοχή έχτισε η κυβέρνηση. Την εβδομάδα «κατά τη διάρκεια της οποίας κρίνονται πολλά, ίσως όλα», κατα τον Βενιζέλο.

Πάρτο απόφαση βρε Στράτο, να γραφτείς στο συνδικάτο

Η χώρα είναι υπο επιτήρηση (θα ήθελα να πω υπό κατοχή, αλλά αποφάσισα να σταθώ μετριοπαθής). Η κυβερνηση εχει αποτύχει ακόμη και ως κατοχική (ναι, δεν τα κατάφερα). Οι οικονομικοί δείκτες πάνε από το κακό στο χειρότερο. Η ανεργία είναι στο 20%. Ενας στους πεντε. Στο δημοσιογραφικο χώρο, οι εκβιασμοί δεν έχουν προηγουμενο. Τα μισά εργασιακά δικαιώματα έχουν καταπατηθεί και τα υπόλοιπα είναι επί ξύλου (ΜΑΤ) κρεμάμενα, με διαδικασίες fast-track και νόμους αντισυνταγματικούς. Η κυβέρνηση αυτή – το λένε οι δημοσκοπήσεις, οι δικηγορικοί σύλλογοι, οι συνταγματολόγοι, οι κούκοι στα βουνά κι οι πέρδικες στα πλάγια (όχι τα παπαγαλάκια, μόνο οι κούκοι κι οι πέρδικες)- είναι μια απονομιμοποιημένη κυβέρνηση.

Σε αυτό το εκρηκτικό πλαίσιο, η συζήτηση για το αν θα γίνει απεργία ή όχι στον 9.84, φέρνει στο νου την αρχαία κινέζικη παροιμία «εδώ ο κόσμος καίγεται, και ο μύσταξ του μανδαρίνου χτενίζεται».

Στην περίπτωσή μας, δε, όχι μόνο χτενίζεται, αλλά προσπάθησε να αναιρέσει την απόφαση της ΕΣΗΕΑ για απεργία. Ξεχνώντας και το ρόλο των σωματείων και το ρόλο των απεργιών και αυτή καθ’ αυτή τη συναδελφοσύνη.

Στα βασικά λοιπόν:

Η εργοδοσία χτίζει πάνω στη δουλειά των εργαζομένων. Είναι η δική μας εργασία που εξασφαλίζει την επιτυχία του Α984. Αυτό το γεγονός θα το χρησιμοποιήσουμε ως όπλο κατά της κατοχικής κυβέρνησης, κατά όποιου απειλεί όσα κέρδισαν για μας οι σύντροφοί μας, οι προγονοί μας, οι αδελφοί μας. Το όπλο μας λέγεται Απεργία ―δεν λέγεται «κανονική ροή, και να κουτσοπούμε και κάνα συντεχνιακό παράπονο» διότι τάχαμου η ισχύς μας είναι το ματσούκι μπρος στο στόμα μας. Ο κόσμος δε χρειάζεται ενημέρωση την ώρα της απεργίας -τι να μάθει; ότι έπεσε ξύλο; τι’χες Γιάννη, τι’χα πάντα― συμπαράσταση χρειάζεται. Το μεγαλύτερο όπλο μας ήταν και είναι η Αλληλεγγύη.

Τα σωματεία μας έχουν θεμελιωθεί με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα ―για να θυμηθούμε τα λόγια του Σάκη Ρουβά Ουίνστον Τσόρτσιλ. Καμμιά διοίκηση δεν μπορεί να τα απαξιώσει. Ειδικά σε τέτοιους καιρούς, τα χρειαζομαστε και οφείλουμε να συσπειρωθούμε σε αυτά.

 ”Είμαστε μεις που χτίσαμε τον κόσμο. Και μεις μπορούμε να τον ξαναχτίσουμε καλύτερο- δε μας τρομάζουν τα ερείπια γιατί έχουμε τον καινούριο κόσμο εδώ, μες στις καρδιές μας”. Μπ. Ντουρούτι

ΛΧΘ

υγ Συγγνώμη ειλικρινά από όσους στενοχώρησα λινκάροντας Γιώργο Νταλάρα. Ας παρηγορηθούν με αυτό.

Να τοι. Στήνουν τηλεοπτικά αποσπάσματα για όποιον δεν χειροκροτεί το Γιωργακη. Και να ειχαν κι επίπεδο…

Το κείμενό σου εκείνης της φοράς, αντί για αντίο.

ΣΥΝΑΘΡΩΠΟΙ ΜΑΣ ΓΕΜΑΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΙΑ!
Ουάσιγκτων, του Λάμπρου Παπαντωνίου, 3.11.08

«Τις νύχτες που κλαίν των ανθρώπων τα βάσανα! Τις νύχτες που λεν των
ερώτων τα θαύματα!» Στο στίχο αυτό του Οδυσσέα Ελύτη, στο «Άξιον
Εστί», περικλύονται οι Μαύροι της Αμερικής, οι γνωστοί και ως
Αφρικοαμερικανοί, στις τρείς δεκαετίες, που τους έζησε και τους ζεί ο
γράφων, στα κοινώς μαυράδικα. Από αυτά που αναδύθηκε και ο Barack
Obama! Θα χρειαζόνταν τόμοι, για να καταγράψει κανείς την οδύσσεια
αυτών των ανθρώπων, διαφορετικοί από τους μαύρους της Αφρικής. Ο
καπιταλισμός, με τον οποίο ζυμώθηκαν και πάλαιψαν, στάθηκε αδύνατο να
τους αλλοιώσει. Η σκλαβιά 400 χρόνων με τα σκλαβοπάζαρα, η
φτώχεια,…η μιζέρια, και η κοινωνική εξαθλίωση, δεν τους αφάνισε,
γιατί τα ζούνε στο πετσί τους. Απεναντίας, τους διατήρησε πάντοτε
ενωμένους. Το μεγάλο Μωλ της Ουάσιγκτων, που συνδέει το Καπιτώλειο με
το Λευκό Οίκο, υπήρξε και αυτό ένα απέραντο σκλαβοπάζαρο! Τα βάσανά
τους δεν έχουν τελειωμό, αλλά και οι έρωτες τους στον ίδιο
παρανομαστή. Οι δυό αυτές ανθρώπινες εκφάνσεις έχουν φτιάξει ένα
πλούσιο εσωτερικό κόσμο, που ειλικρινά, δεν τον έχουμε γνωρίσει σε
άλλη φυλή. Τί να πρωτοπαρουσιάσει κανείς από τα βάσανά τους. ΄Ετσι,
στα πεταχτά, θα αναφερθώ, σ’ ένα από τα πάμπολλα, που έχω βιώσει,
στους δρόμους της αμερικανικής πρωτεύουσας. Σε στάση λεωφορείου, νωρίς
το απόγευμα, την περασμένη εβδομάδα, μαύρος τυφλός, με σκυλί ανά
χείρας, προσπαθούσε να ανεβάσει στο λεωφορείο έναν άλλο μαύρο
συνομίληκό του, με κομμένα τα δυό του πόδια! Και οι δυό πανευτυχείς!
Γιατί το λέμε; Όταν κατέβηκαν, δεν βάσταξα, κατέβηκα και τους ρώτησα
πως ζούνε. Με μια φωνή μου είπαν. «Μιά χαρά! Είμαστε πολύ ευτυχείς!».
Βλέποντας τον άμοιρο με κομμένα πόδια, θυμήθηκα τα λόγια του Λουντέμη:
«Κάποτε διαμαρτυρόμουνα, που δεν είχα να φορέσω παπούτσια, ώσπου
συνάντησα κάποιον που δεν είχε πόδια!».

Στη γειτονιά μου, τον περασμένο χειμώνα, ένα παγερό πρωινό, 8/χρονο
μαυράκι, μπροστά σ΄ενα κινέζικο μπακάλικο, από αυτά της σειράς που
τους κατακλέβουν άγρια, είχε τρελλαθεί στον εμετό, σκουπίζοντα το στό
στόμα του , με τα μανίκι του και τουρτουρίζοντας. Το ρώτησα τί έπαθε.
Μου είπε: «Δεν ήλθαν οι γονείς μου, όλοι την νύχτα στο σπίτι! Ήμουνα
νυστικός και έτρεξα, με το που άνοιξε το μαγαζί, να φάω αυτή την
κονσέρβα από κρέας!». Έκλαιγε απαρηγόρητα.

Κάποια βραδιά, ένας μαύρος, ντοπαρισμένος από τα ναρκωτικά,
προσπαθούσε μπροστά στη πόρτα του σπιτιού, κρατώντας ανάποδα ένα
μπουκάλι γάλα, να ταΐσει το μωράκι του, που τσίριζε από το κλάμα. Δεν
μπορούσε. Σηκώνει το χέρι του και μου λέει, «άνθρωπέ μου, βοήθησέ με!»
Ανταποκρίθηκα μετά χαράς.

Όλα αυτά τα χρόνια, έχω κρατήσει βίβλο με τέτοιες ιστορίες, που
απεικονίζουν, ανάγλυφα, τα βάσανά τους, με συγκεριμένα περιστατικά,
που δεν μπορεί να συλλάβει νους ανθρώπινος. Μπούχτισα από τις κηδείες
τους. Τους θερίζουν σαν τα κοτόπουλα οι πιο θανατηφόρες ασθένειες,
εμφράγματα, καρκίνοι και τώρα το AIDS, που το προκαλούν τα τοξικά
φάρμακα. To 57% των μάυρων της Ουάσιγκτων έχει διαγνωσθεί με τον
αποκαλούμενο ιό HIV. Έχουν γεμίσει τα νεκροταφεία από τους θανάτους.
Δεν τους χωράνε πιά. Στη πλειονότητα νέοι και νέες. Θρήνος και κοπετός
στις κηδείες.

Εκεί βλέπει κανείς το μεγαλείο του εσωτερικού τους κόσμου, από αυτά
που λένε και τραγουδάνε.΄Αλλωστε, αν παρακολουθήσει κανείς προσκετικά
τι λένε οι ράπερς στα τραγούδια τους, θα διαπιστώσει πως εκφράζονται
τα όσα ζουν στα γκέτο. Ραγίζουν καρδιές. Και μέσα από τους θρήνους,
ακούγονται οι μελωδικές τους φωνές με τα spiritual songs, όπως το «Let
my people go!», «We have Come a Long way, Lord!» Δεν έχω συναντήσει
πιο πιστούς στη ζωή μου. Και τα προγράμματα των κηδειών να γράφουν
«Celebration of Life!».

Ζω, τόσο χρόνια μαζί τους, και δεν άκουσα ούτε έναν αναστεναγμό ή
κλάμα δημόσια. Αντιμετωπίζουν τα βάσανά τους, με μια απίστευτη
καρτερία και αξιοπρέπεια, έτσι στιβαγμένοι όπως ζουν, στις μεγάλες
πατριαρχικές οικογένειες. Φτώχεια, αρρώστειες, βάσανα, πολυμελείς
οικογένειες, παπούδες, γιαγιάδες, παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα, όλοι
μαζί σαν ένας άνθρωπος.

Αλλά και για τους έρωτές τους, δεν υπάρχει άλλη ράτσα που να
συγκριθεί. Εφαρμόζουν την πολυγαμία, ως κανένας άλλος λαός. Είναι
αδηφάγα σεξουαλικά όντα, για όλων των ειδών τις προτιμήσεις. Το single
mother και single father είναι τόσο κοινό, σαν να μην συμβαίνει
τίποτε. Η πάμφτωχη γειτόνισά μου, μόλις μετακόμισε σε άλλο σπίτι, που
την βοήθησε να το αγοράσει η αποκαλούμενη «Κυβέρνηση» της Κομητείας
Κολούμπια, είχε 6 παιδιά από διαφορετικούς άνδρες. Σπάνια θυμάμαι να
μην την έχω δεί στο κατώφλι του σπιτιού της, με τα χαριτωμένα παιδάκια
δίπλα, και να πιάνει ατέλειωτες ερωτοκουβέντες με τους περαστικούς
νεαρούς. Σε χρόνο μηδέν, το deal έχει κλείσει. Ζευγαρώνουν ακόμη και
μέσα στα λεωφορεία. Οι άνδρες κολλάνε ακόμη και έγκυες, με τα πιο
απίστευτα ερωτόλογα και ανταλάσσουν τα χαρτάκια επικοινωνίας, με τα
τηλέφωνά τους. Που τα βρίσκουν αυτά τα πλούσια συναισθηματικά λόγια;
Εκείνοι οι γάμοι τους είναι φανταστικοί. Γλεντζέδες όσο κανένας άλλος.
Δεν έχω δει ποτέ μαύρο να σηκώσει χέρι σε γυναίκα, ή σε παιδί.
Σέβονται τις γυναίκες πάρα πολύ. Όταν είχε διαπραχθεί το στυγερό
έγκλημα της λευκής, που έβαλε τα τρία της παιδάκια μέσα στο
αυτοκίνητο, άναψε τη μηχανή, και έπεσε μέσα σε λίμνη και τα σκότωσε,
βγήκε η άθλια και έκλαιγε γοερώς, λέγοντας ότι το έκανε μαύρος!!
Ρωτήθηκα σε εκπομπή να εκφέρω γνώμη, πριν ομολογήσει. Το απέκλεισα
κατηγορηματικά, λέγοντας πως το έγκλημα είναι λευκού. Είπα, πως ο
μαύρος μπορεί να κλέψει από ανάγκη, αλλά να σκοτώσει παιδί
αποκλείεται. Θα αρπάξει αυτό που θέλει και, στη συνέχεια, θα πάει το
παιδί στο πιο ορατό σημείο, δηλαδή μπροστά σ΄ένα κατάστημα, για να το
δουν οι περαστικοί, και θα φύγει. Και όπως έγινε. Ομολόγησε η λευκή
δολοφόνος μητέρα την πράξη της. Παρόμοιο ήταν και το προ ημερών
περιστατικό, όταν ξυλοκοπημένη εθελόντρια της ομάδας Μακέιν-Πέιλιν,
κάτασπρη νέα, είπε ψέμματα πως την χτύπησε μαύρος. Σε χρόνο μηδέν,
ομολόγησε στις Αρχές, ότι δεν ήταν αλήθεια. Λόγω της φτώχειας που τους
μαστίζει, μετέρχονται ένα σωρό μεθόδους για να επιζήσουν στις
γειτονιές τους, όπου κυριαρχούν τα ναρκωτικά, το πιστολίδι, η πορνεία
και τα πιοτά. Είναι φοβερό το θέαμα. Τους εκμετάλλευονται οι πάντες,
πρωτίστως οι έμποροι ναρκωτικών.

Είναι τέτοια η φτώχεια, που αναγκάσθηκαν πολλοί να γίνουν
μουσουλμάνοι. Με ασυνήθη ταχύτητα. Η Ουάσιγκτων και τα περίχωρα ,έχουν
σήμερα 26 τζαμιά. Σου το λένε κατάμουτρα, ότι αποδέχονται το Ισλάμ,
γιατί ο Χριστιανισμός των λευκών τους ξεπούλησε. Δεν πάει καιρός που
έμφανίσθηκαν στη γειτονιά μου λευκοί Μορμόνοι από την Γιούτα, για
προσυλητισμό. ΄Ενας μαύρος μουσουλμάνος, έχοντας δίπλα το 10/χρονο
παιδάκι του, κύριος καθώς πρέπει, τους ζήτησε το λόγο και, εν ολίγοις,
τους είπε να τσακισθούν να φύγουν, με όλων των ειδών τα επίθετα για το
superiority των λευκών.΄Εντρομο το παιδί του ρώτησε:”What about, Mr.
Lambros, dady?”-έτσι είμαι γνωστός στη γειτονιά. Και εκείνος απάντησε
με σοβαροφάνεια: “Mr, Lambros is a different story. He is not white!
He is Greek!!” Δεν μπορούσα να το πιστέψω.

Όταν έφθασα στην Ουάσιγκτων, επειδή δεν είχα χρήματα, ζήτησα κάποιον
από την Πρεσβεία μας να μου βρεί σπίτι στα μαύρικα. Μου είπε «θα είσαι
τρελός! Πηγαίνεις σε εμπόλεμη ζώνη!» Του απάντησα «Δεν πειράζει. Θα
πάω εκεί». Με πήγε με το αυτοκίνητό του και έγινε άφαντος από το φόβο.
Μέχρι σήμερα, δεν με πείραξε κανένας. Ο πρώτος που με επισκέφθηκε ήταν
ένας 40/ρης γείτονάς μου, οικογενειάρχης, και μου απαρίθμησε τι πρέπει
να κάνω, για να περάσω καλά, χωρίς προβλήματα. Συγκεκριμένα: «Δεν θα
ασχολείσαι με τα ναρκωτικά. Δεν θα πειράζεις τις γυναίκες μας. Δεν θα
κουβαλάς την Αστυνομία για ψύλου πήδημα». Τα τήρησα απόλυτα μέχρι τώρα
και διακηρύσσω προς κάθε κατεύθυνση, ότι δεν έχω ούτε ένα παράπονο από
τους άνθρωπους αυτούς.

Όταν η πόλη της Ουάσιγκτων, πριν δυό χρόνια, με προσήγαγε στο
Δικαστήριο γιατί δεν είχα κόψει το χόρτο της αυλής μου, κουβαλήθηκε
όλη η γειτονιά να με υπερασπισθεί, για να μην πληρώσω πρόστιμο 2
χιλιάδες δολλάρια. Ο δικαστής που ήταν μαύρος τάχασε! Η γειτονισά μου
ήλθε με τα τρία της παιδιά και ένα βυζανιάρικο στην αγκαλιά της.
Ανοιξε ένα τέτοιο στόμα και έκανε μια τέτοια επίθεση στην εναγόμενη,
που εκπροσωπούσε την πόλη, τύφλα να έχουν οι συνήγοροι υπερασπίσεως.
Δεν πρόλαβα να πω τίποτε και ο δικαστής είπε: «Λύεται η συνεδρίαση.
Αθώος ο κατηγορούμενος!» Αυτοί είναι μαύροι! Ο χώρος δεν επαρκεί για
περισσότερα. Ο Barack Obama είναι ίνδαλμά τους. Απίστευτο το υλικό που
συγκέντρωσα, στους 21 μήνες προεκλογικής εκστρατείας.

Και η δική μου φτώχεια με οδήγησε στα γκέτο τους. Και έκτοτε
παρέμεινα. Γι΄ αυτό και λέω πάντα «Πάει ζωή μου άδικα, βουλιάζω στα
μαυράδικα!», όταν με ρωτάνε πως τα περνάω. Ενώ άλλοι συμπατριώτες μου
, βουλιάζουν στα ουζάδικα, που λέει η λαική μας μούσα. Το ήξερε αυτό
πολύ καλά και ο αείμνηστος, φίλος, Πρωθυπουργός, Ανδρέας Παπανδρεόυ,
οπότε, κατά την μοναδική επίσκεψή, εδώ στην ουάσιγκτων, με ρώτησε, στο
ξενοδοχείο Hays Adams, δίπλα από το Λευκό Οίκο, όπου διέμενε:«Λάμπρο,
παιδί μου, ζεις ακόμη εκεί στα μαυράδικα;» Του είπα: «Μάλιστα, κ.
Πρόεδρε!» Και απάντησε χαριτωλογώντας: «Θα έχω να το διηγούμαι! Ποιός
ζεί στην Ουάσιγκτων; Oι μαύροι, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών και
ο Λάμπρος!»

1. Στους χώρους των υπό κατάληψη ΜΜΕ, οι άνθρωποι εκεί είναι εργαζόμενοι και συνήθως δεν έχουν καμμία όρεξη για τσαμπουκάδες. Ακους τρομαγμένο μου μικρό, που φωνάζεις για να πιστέψεις και το ίδιο την υπέροχη αποκοτιά σου; Ε, δώστους βρε μια ευκαιρία συνεργασίας πριν τα “αν φωνάξετε τους μπάτσους θα τα σπασουμε όλα” κι άλλα συναφή.

2. λέξη κλειδί: “Αλληλεγγύη” Οποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει που τραβά και που πηγαίνει. Ηγουν, αγαπημένο μου, όταν έρχεσαι στο δημοτικό ραδιόφωνο να μας καταλάβεις και μου λες ότι ξέρεις την κατασταση με τα δημοτικά ραδιόφωνα (λιγο πριν σου δείξω που είναι οι τουαλέτες – ναι, εγώ ήμουν βρε!), καλό είναι να προσθέτεις δυό γραμμές και γι αυτό στην συγκινητική μα γενικόλογη ανακοίνωσή σου. Εκεί δεν πας για να συγκρουστείς, χαζό, εκεί πας για να κερδίσεις καρδιές καθαρες σαν τη δική σου. Μαζί σου είμαι – δώσμου χρόνο να σου κλείσω το μάτι κι έλα κι εσύ μαζί μου.

3. Μη σε ξαναδω με συνθετικό μπουφάν, θα φας της χρονιάς σου, μ ακούς; κι εγώ δεν είμαι μπάτσος να στις βρέχω αδικαιολόγητα! πάντα βαμβακερό, πάντα. γιατί αν γίνει η στραβή – και πολλές φορές έχει γίνει, άκου με- και πάρεις φωτιά, το συνθετικό θα καεί μαζί με το δέρμα σου, θα γίνει ένα και θα σου αφήσει φρικτά εγκαύματα, ενώ το οργανικό που αναπνέει καίγεται δυσκολότερα και δε θα σε σημαδέψει για πάντα (αν γίνει η στραβή λέμεεεεεεεε)

4. Μην παρασύρεσαι. Στάσου και σκέψου, Κάθε φορά, ακόμη και εκεί που μοιάζει πολυτέλεια. Στάσου και σκέψου. αυτός που ετοιμάζεσαι να βρίσεις ως “πουλημένο” ή “μαλακα” (από βρισιές πάσχεις, στο λεω – χρειαζεται λίγη έμπνευση), ας μην είναι η καθαρίστρια, η τηλεφωνήτρια, ο θυρωρός – άνθρωποι των μεροκάματων της πείνας, που φοβούνται ότι θα χάσουν τη δουλειά τους και γι αυτό σε σταματούν ή σε κοιτάνε με φόβο, γιατί σε αυτούς θα ξεσπάσει η μπόρα αν κάτι πάει στραβά. Σιγά μη την πληρώσουν τα αφεντικά και τα τσιράκια τους.

5. Όταν αντιπροσωπεύεις ένα κίνημα, μια κοινή προσπάθεια, μια ιδεολογική γκρούπα, οφείλεις να είσαι ο καλύτερος εαυτός σου. Από κάθε άποψη. Οφείλεις να γίνεσαι ο καλύτερος εαυτός σου. Το ήθος είναι ίδιον του επαναστάτη. 

6. Έχε τα μάτια σου ανοιχτά βράδυ πρωί. Σε βλέπω να διαλύεις συγκεντρώσεις γιατί είναι εκεί αυτός ο καραγκιοζμπερντές ο Αδωνις, και δε σε στενοχωρεί που στις ίδιες συγκεντρώσεις είναι εκεί ο υφυπουργός οικονομίας της ΝΔ ή ένας πρώην υπουργος παιδείας του ΠΑΣΟΚ – λες και αυτοί είναι κάτι καλύτερο από τον Άδωνι, λες και αυτοί δεν φταίνε για την παρούσα κατάσταση περισσότερο από τον όποιο Άδωνι. Σκέψου. Το κωλοΠΑΣΟΚ με άφθονα λεφτά σε δηθενιές ΜΚΟ έχει από καιρό απλώσει βρωμερά πλοκάμια στο χώρο, είναι πολλοί σύντροφοι που έχουν πέσει θύματα αυτής της πασοκοευκολίας. Σκέψου, όμως, σκέψου: είσαι αναρχικός. Απο που ως που ο ένας διαχειριστής της διαφθοράς, ο κάθε απολογητής της αποτρόπαιης εξουσίας είναι πιο “δικός σου” από τον όμοιό του;

7. Ναι, βρε, σκέφτομαι κι εγώ. Και ανησυχώ για σένα – να προσέχεις, μ’ ακούς;

Οι εργαζόμενοι στον Α984 οπως και οι εργαζόμενοι σε όλα τα δημοτικά ΜΜΕ, χρειάζονται την υποστήριξη πολιτών και συναδέλφων.

Η ΓΣΕΒΕΕ καλεί βιοτέχνες, εμπόρους και ελεύθερους επαγγελματίες – όλους όσοι είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν ΟΑΕΕ (πρώην ΤΕΒΕ), να μην εργαστούν τη Δευτέρα 13 Οκτωβρίου, σε ένδειξη διαμαρτυρίας «για την κατάρρευση του ΟΑΕΕ και τη φοροεπιδρομή». Χάρη σε αυτή την κινητοποίηση, για πρώτη φορά δίνεται η ευκαιρία ώστε, οι δημοσιογράφοι που πληρώνονται με δελτίο παροχής, ως εργολάβοι, να προχωρήσουν σε μια συντονισμένη μορφή διαμαρτυρίας. Όσοι ανήκουμε σε αυτή την κατηγορία, και ζούμε τη διπλή εκμετάλλευση τόσο από τους εργοδότες όσο και από το κράτος, οφείλουμε και πρέπει να συμμετάσχουμε. Όσο για τις Ενώσεις Συντακτών, μας ζήτησαν δεκάδες φορές να απεργήσουμε όσο είμασταν «απ’ έξω». Τώρα, εμείς οι «απ’ έξω» – νυν ή πρωην- ζητάμε την κάλυψή τους για πρώτη φορά. Είτε την έχουμε είτε όχι, όμως…

Τη Δευτέρα 13 Οκτωβρίου 2008,

κανένα «μπλοκάκι» στη Δουλειά!

Την Τετάρτη 1η Οκτωβρίου, η ΕΣΗΕΜΘ, της οποίας έχω την τιμή να είμαι μέλος, καθώς και μια σειρά άλλα σωματεία, απεργούμε επιδιώκοντας το αυτονόητο: να υπερασπιστούμε τις κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, των συναδέλφων μας εργατών/ εργαζομένων. Η σχετική ανακοίνωση έχει εκδοθεί, ζητήσαμε απεργία, αποφασίσαμε απεργία, εκλήθημεν σε απεργία και θα δώσουμε το παρών.

Η μόνη απούσα από όλα αυτά είναι η μεγάλη απούσα: η ΕΣΗΕΑ. Είναι κατάντια για τη μεγαλύτερη των ενώσεων να κωφεύει, να υπνοβατεί και να αρνείται να επιδιώξει τα αυτονόητα. Αν ένα σωματείο δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς της ίδρυσής του, ε, ας διαλύεται και ας αναζητούν αλλού στέγη όσοι το χάλκεον χέρι του φόβου δεν αισθάνονται βαρύ.

Νομίζω ότι με χαρά της η ΕΣΗΕΜΘ θα υποδεχθεί τους πρόσφυγες των Αθηνών.