Καλά Χριστούγεννα, Χρόνια πολλά! Γεροί, δυνατοί, με δυσανεξία στο άδικο!

Μπράβο για το πρώτο βραβείο στον πανελλήνιο διαγωνισμό του ΘΚ Αβέρωφ, μπράβο για τη σημαία που έβαλες εκεί ολόρθη, κι ας την κοντράρουν οι άνεμοι, και πιο πολύ μπράβο καρδια μου για το υπέροχο παιδί που είσαι, το υπέροχο κορίτσι που γίνεσαι. Δεν υπάρχει πιο περήφανη θεία στον κόσμο, να ξέρεις!

Δεν συνηθίζω να ασχολούμαι με αθλιότητες – προσπαθώ να μην αναλώνομαι.

Είπαμε: αμα είσαι μελισσα δεν κανει να μπερδεύεσαι με τις μύγες.

Ελα όμως που προσφατως μια μυια ―μη σου πω και δυό―, βάλθηκε να δηλητηριασει τις σχέσεις μου με αλλους ανθρωπους.

Για να τελειώνουμε λοιπόν:

δεν έχω ουδεμία σχέση με οποιοδήποτε ανυπόγραφο ή και ενυπόγραφο κείμενο αναφέρεται στον Α984,  πλην αυτών που βρίσκονται στο σάιτ μου (1, 2).

Δεν είπα τίποτε πίσω απο πλάτες – ό,τι ήθελα να πω το είπα στις συνελεύσεις – απλά και τσεκουράτα.

Γι’ αυτό άλλωστε οι ίδιοι ή ίδιας συνoμοταξίας σάλιαγκες εκτόξευαν απειλές για απόλυσή μου. (Δε μασάω, καθότι το εργο το έχω ξαναδεί).

Δεν απέκρυψα τίποτε από το αμεσοδημοκρατικό σώμα των συναδέλφων μου και είπα πάντα ανοικτά αυτά που είχα να πω. Η πολιτική μου στάση και θέση δε θα μου επέτρεπε αλλιώς.

Παρακαλούνται λοιπόν οι παρασκηνιακοί και οι μουλωχτοί να μη κρίνουν εξ ιδίων τ’ αλλότρια.

ΛΧΘ,
aka Μάγια η μέλισσα

Με τον διευθυντή του 9.84, Τάκη Καμπύλη, μας χωρίζουν ορισμένες ιδεολογικές διαφορές – αυτό, αν παραβλέψουμε το γεγονός ότι είναι, αυτή τη στιγμή, η εργοδοσία.

Αν δεν κάνω λάθος, δηλαδή, ο Τάκης Καμπύλης δεν ανήκει στον αριστερό «πατριωτικό χώρο» ούτε υπέγραψε ενάντια στο διαβόητο βιβλίο ιστορίας – μεταξύ μας, ούτε για ΠΑΟΚ δεν τον κόβω.

Παρόλα αυτά, θεωρώ ότι, σε προσωπικό επίπεδο, είναι ένας έντιμος και παθιασμένος άνθρωπος ―είμαι απ αυτούς που τους αρέσουν οι παθιασμένοι άνθρωποι (καλα, όχι κι ο Πρέκας). Με αυτό το πάθος αγκάλιασε το σταθμό μας, τον Α984, και αυτό το πάθος κατάφερε να μεταδώσει σε πολλούς από μας.

Στήριξα, και θα συνεχίσω με όλες μου τις δυνάμεις να στηρίζω, το εγχείρημα της ανανέωσης του Α984, την προσπάθεια δηλαδή για ένα καλύτερο, πιο ελεύθερο, δημοτικό ραδιόφωνο (από το καινούργιο πρόγραμμα έως την πάταξη των κραυγαλέων οικονομικών χειρισμών του παρελθόντος). Όπως το στηρίξαμε όλοι στο σταθμό, γιατί είδαμε καθαρές προθέσεις και ειλικρινή διάθεση αλλαγής.

Αγάπη που ΄γινες δίκοπο μαχαίρι

Από εκεί και πέρα, όμως, η αναβίωση τακτικών εργασιακής τρομοκρατίας, δεν μπορεί παρά να με βρίσκει αντίθετη. Ειδικά όταν, η απόφαση των σωματείων μας για απεργία στα δημόσια μέσα αντιμετωπίζεται ως καταστροφή του κοινού μας έργου στο σταθμό, με στόχο να εκβιαστεί το σπάσιμό της.

Η ανανέωση του Α984 δεν απειλείται από την απεργία.

Η ανανέωση, και η ίδια η ύπαρξη, του Α984 θα απειλούνταν από τη σιωπή μας, από δημοσιογράφους δημοσίους υπαλλήλους ―όπως προβλέπει το άθλιο τροϊκανοβενιζελικό νομοσχέδιο―, έρμαια των διαθέσεων της εκάστοτε κυβέρνησης, υποψήφιους για μετάταξη σε άσχετα «οργανικά κενά».

Τον Α984 πάνω και πρώτα από όλα απειλεί η καταστρατήγηση της ελευθερίας του Τύπου στην Ελλάδα μέσω του νομοσχεδίου, όπως μας προειδοποιούν και οι Ευρωπαϊκές και παγκόσμιες δημοσιογραφικές συνομοσπονδίες.

Η θέση του διευθυντή του 984 δεν είναι να απειλεί με παραίτηση σε περίπτωση απεργιακών κινητοποιήσεων. Η θέση του είναι στο πλάϊ των δημοσιογράφων. Γιατί γνωρίζει, όπως όλοι μας, ότι ο Α984 δεν είναι ούτε ιδιωτικό, ούτε κυβερνητικό μαγαζάκι. Είναι ένας σταθμός που χτίστηκε ενάντια στο κρατικό μονοπώλιο της ενημέρωσης ακριβώς για να υπηρετήσει τις σημαντικότερες αρχές της δημοσιογραφικής δεοντολογίας (και να παίζει και καμμιά μουσική της προκοπής, μιας και εμάς δε μας στραγγαλίζουν οι πλέη λιστ). Από τη θέση της απεργοσπασίας, όμως, ο διευθυντης μας θα μας βρει απέναντι.

Άλλο 114, άλλο 9 και 84

Ξεκινάω τις εκπομπές μου καθημερινά θυμίζοντας ότι ο Α984 είναι ο πρώτος ελεύθερος ραδιοσταθμός της Αθήνας. Είμαι περήφανη που μιλάω σε αυτό το μικρόφωνο, δουλεύω σκληρά, όπως και οι συνάδελφοί μου, για να προσφέρω το καλύτερο δυνατόν στον ακροατή μου.

Το ραδιόφωνό μας μπορεί κάποτε να χρησιμοποιήθηκε και ως φερέφωνο της πλατείας Κοτζιά. Πιστέψαμε ότι η νέα διεύθυνση έφερε καθαρό αέρα, στήριξε τη δεοντολογία, επιμένοντας σε ένα καλύτερο προϊόν. Πιστέψαμε ότι για πρώτη φορά εδώ και χρόνια δόθηκε τέλος στα παζαρια. Η επίθεση κατά του απεργιακού μας δικαιώματος είναι μια σοβαρή ένδειξη ότι βιαστήκαμε.

Γίνεται δε ύποπτη, όταν αυτή ειδικά την εβδομάδα όλοι είμαστε στους δρόμους και οι απεργίες μας απειλούν το οικοδόμημα της υποτέλειας που με τόση προσοχή έχτισε η κυβέρνηση. Την εβδομάδα «κατά τη διάρκεια της οποίας κρίνονται πολλά, ίσως όλα», κατα τον Βενιζέλο.

Πάρτο απόφαση βρε Στράτο, να γραφτείς στο συνδικάτο

Η χώρα είναι υπο επιτήρηση (θα ήθελα να πω υπό κατοχή, αλλά αποφάσισα να σταθώ μετριοπαθής). Η κυβερνηση εχει αποτύχει ακόμη και ως κατοχική (ναι, δεν τα κατάφερα). Οι οικονομικοί δείκτες πάνε από το κακό στο χειρότερο. Η ανεργία είναι στο 20%. Ενας στους πεντε. Στο δημοσιογραφικο χώρο, οι εκβιασμοί δεν έχουν προηγουμενο. Τα μισά εργασιακά δικαιώματα έχουν καταπατηθεί και τα υπόλοιπα είναι επί ξύλου (ΜΑΤ) κρεμάμενα, με διαδικασίες fast-track και νόμους αντισυνταγματικούς. Η κυβέρνηση αυτή – το λένε οι δημοσκοπήσεις, οι δικηγορικοί σύλλογοι, οι συνταγματολόγοι, οι κούκοι στα βουνά κι οι πέρδικες στα πλάγια (όχι τα παπαγαλάκια, μόνο οι κούκοι κι οι πέρδικες)- είναι μια απονομιμοποιημένη κυβέρνηση.

Σε αυτό το εκρηκτικό πλαίσιο, η συζήτηση για το αν θα γίνει απεργία ή όχι στον 9.84, φέρνει στο νου την αρχαία κινέζικη παροιμία «εδώ ο κόσμος καίγεται, και ο μύσταξ του μανδαρίνου χτενίζεται».

Στην περίπτωσή μας, δε, όχι μόνο χτενίζεται, αλλά προσπάθησε να αναιρέσει την απόφαση της ΕΣΗΕΑ για απεργία. Ξεχνώντας και το ρόλο των σωματείων και το ρόλο των απεργιών και αυτή καθ’ αυτή τη συναδελφοσύνη.

Στα βασικά λοιπόν:

Η εργοδοσία χτίζει πάνω στη δουλειά των εργαζομένων. Είναι η δική μας εργασία που εξασφαλίζει την επιτυχία του Α984. Αυτό το γεγονός θα το χρησιμοποιήσουμε ως όπλο κατά της κατοχικής κυβέρνησης, κατά όποιου απειλεί όσα κέρδισαν για μας οι σύντροφοί μας, οι προγονοί μας, οι αδελφοί μας. Το όπλο μας λέγεται Απεργία ―δεν λέγεται «κανονική ροή, και να κουτσοπούμε και κάνα συντεχνιακό παράπονο» διότι τάχαμου η ισχύς μας είναι το ματσούκι μπρος στο στόμα μας. Ο κόσμος δε χρειάζεται ενημέρωση την ώρα της απεργίας -τι να μάθει; ότι έπεσε ξύλο; τι’χες Γιάννη, τι’χα πάντα― συμπαράσταση χρειάζεται. Το μεγαλύτερο όπλο μας ήταν και είναι η Αλληλεγγύη.

Τα σωματεία μας έχουν θεμελιωθεί με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα ―για να θυμηθούμε τα λόγια του Σάκη Ρουβά Ουίνστον Τσόρτσιλ. Καμμιά διοίκηση δεν μπορεί να τα απαξιώσει. Ειδικά σε τέτοιους καιρούς, τα χρειαζομαστε και οφείλουμε να συσπειρωθούμε σε αυτά.

 ”Είμαστε μεις που χτίσαμε τον κόσμο. Και μεις μπορούμε να τον ξαναχτίσουμε καλύτερο- δε μας τρομάζουν τα ερείπια γιατί έχουμε τον καινούριο κόσμο εδώ, μες στις καρδιές μας”. Μπ. Ντουρούτι

ΛΧΘ

υγ Συγγνώμη ειλικρινά από όσους στενοχώρησα λινκάροντας Γιώργο Νταλάρα. Ας παρηγορηθούν με αυτό.

μου το έδωσε οταν ημουν στο δευτερο ετος, το ζητησα και το πηρα, παραπεταμένο στην ντουλάπα. Μαζί και τρία ταγιέρ σανελ, 60ς, το ενα ροζ – το μονο ροζ που  φορεσα ποτε-, το αλλο ασπρο μαυρο, το τριτο τυρκουαζ.

όλα τα φόρεσα λίγο- το μαντώ το έλιωσα. το πεταξε η μαμα σε μια εξορμηση στη ντουλαπα μου, γιατι ηταν τριμμενο και παλιο, λεει – ηταν υπεροχο. υπεροχο.- και θα φτιαχναμε αλλο.

δεν υπαρχει αλλο. δε φτιαχνεται αλλο. το υφασμα, το αγγιγμα, το χρωμα απο κεινες τις παλιες ανοικτοχρωμες καραμελες βουτυρου – κόκος. πανω απο εκεινα τα αθλια έιτυζ κολάν και τα λουλουδατα ντοκ μαρτενς ή τα μαυρα ορειβατικα μποτακια ενα μαντώ τρυφερό σαν τα κορίτσια του ροκ εν ρολ που μεγαλωσαν κι αποφασισαν να παίξουν τη τζάκυ-ο.

το νοσταλγησα παλι το μαντω μου. το μαντω της μαμας.

Δεν είναι η στημένη πόζα και ο τρόπος που τη νικά ο σεβασμός.  Δεν είναι καν η σεμνότητα του Δανιήλ Ορτέγα, που κατόρθωσε τις φωτογραφίες,  ο πρώτος λόγος της συγκίνησης. Δεν είναι καν που πάλι το θυμήθηκα πως, ο πατριώτης μου Φιδέλ, το γιό του με τη Ντάλια τον ονομάτισε Αλέξανδρο. Είναι που από όταν είδα το σαλονάκι του, χαμογελάω στον κόσμο με μωβ πλεκτό χαμόγελο, σαν το φόρεμα της κουνιστής του πολυθρόνας.

Το κείμενό σου εκείνης της φοράς, αντί για αντίο.

ΣΥΝΑΘΡΩΠΟΙ ΜΑΣ ΓΕΜΑΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΙΑ!
Ουάσιγκτων, του Λάμπρου Παπαντωνίου, 3.11.08

«Τις νύχτες που κλαίν των ανθρώπων τα βάσανα! Τις νύχτες που λεν των
ερώτων τα θαύματα!» Στο στίχο αυτό του Οδυσσέα Ελύτη, στο «Άξιον
Εστί», περικλύονται οι Μαύροι της Αμερικής, οι γνωστοί και ως
Αφρικοαμερικανοί, στις τρείς δεκαετίες, που τους έζησε και τους ζεί ο
γράφων, στα κοινώς μαυράδικα. Από αυτά που αναδύθηκε και ο Barack
Obama! Θα χρειαζόνταν τόμοι, για να καταγράψει κανείς την οδύσσεια
αυτών των ανθρώπων, διαφορετικοί από τους μαύρους της Αφρικής. Ο
καπιταλισμός, με τον οποίο ζυμώθηκαν και πάλαιψαν, στάθηκε αδύνατο να
τους αλλοιώσει. Η σκλαβιά 400 χρόνων με τα σκλαβοπάζαρα, η
φτώχεια,…η μιζέρια, και η κοινωνική εξαθλίωση, δεν τους αφάνισε,
γιατί τα ζούνε στο πετσί τους. Απεναντίας, τους διατήρησε πάντοτε
ενωμένους. Το μεγάλο Μωλ της Ουάσιγκτων, που συνδέει το Καπιτώλειο με
το Λευκό Οίκο, υπήρξε και αυτό ένα απέραντο σκλαβοπάζαρο! Τα βάσανά
τους δεν έχουν τελειωμό, αλλά και οι έρωτες τους στον ίδιο
παρανομαστή. Οι δυό αυτές ανθρώπινες εκφάνσεις έχουν φτιάξει ένα
πλούσιο εσωτερικό κόσμο, που ειλικρινά, δεν τον έχουμε γνωρίσει σε
άλλη φυλή. Τί να πρωτοπαρουσιάσει κανείς από τα βάσανά τους. ΄Ετσι,
στα πεταχτά, θα αναφερθώ, σ’ ένα από τα πάμπολλα, που έχω βιώσει,
στους δρόμους της αμερικανικής πρωτεύουσας. Σε στάση λεωφορείου, νωρίς
το απόγευμα, την περασμένη εβδομάδα, μαύρος τυφλός, με σκυλί ανά
χείρας, προσπαθούσε να ανεβάσει στο λεωφορείο έναν άλλο μαύρο
συνομίληκό του, με κομμένα τα δυό του πόδια! Και οι δυό πανευτυχείς!
Γιατί το λέμε; Όταν κατέβηκαν, δεν βάσταξα, κατέβηκα και τους ρώτησα
πως ζούνε. Με μια φωνή μου είπαν. «Μιά χαρά! Είμαστε πολύ ευτυχείς!».
Βλέποντας τον άμοιρο με κομμένα πόδια, θυμήθηκα τα λόγια του Λουντέμη:
«Κάποτε διαμαρτυρόμουνα, που δεν είχα να φορέσω παπούτσια, ώσπου
συνάντησα κάποιον που δεν είχε πόδια!».

Στη γειτονιά μου, τον περασμένο χειμώνα, ένα παγερό πρωινό, 8/χρονο
μαυράκι, μπροστά σ΄ενα κινέζικο μπακάλικο, από αυτά της σειράς που
τους κατακλέβουν άγρια, είχε τρελλαθεί στον εμετό, σκουπίζοντα το στό
στόμα του , με τα μανίκι του και τουρτουρίζοντας. Το ρώτησα τί έπαθε.
Μου είπε: «Δεν ήλθαν οι γονείς μου, όλοι την νύχτα στο σπίτι! Ήμουνα
νυστικός και έτρεξα, με το που άνοιξε το μαγαζί, να φάω αυτή την
κονσέρβα από κρέας!». Έκλαιγε απαρηγόρητα.

Κάποια βραδιά, ένας μαύρος, ντοπαρισμένος από τα ναρκωτικά,
προσπαθούσε μπροστά στη πόρτα του σπιτιού, κρατώντας ανάποδα ένα
μπουκάλι γάλα, να ταΐσει το μωράκι του, που τσίριζε από το κλάμα. Δεν
μπορούσε. Σηκώνει το χέρι του και μου λέει, «άνθρωπέ μου, βοήθησέ με!»
Ανταποκρίθηκα μετά χαράς.

Όλα αυτά τα χρόνια, έχω κρατήσει βίβλο με τέτοιες ιστορίες, που
απεικονίζουν, ανάγλυφα, τα βάσανά τους, με συγκεριμένα περιστατικά,
που δεν μπορεί να συλλάβει νους ανθρώπινος. Μπούχτισα από τις κηδείες
τους. Τους θερίζουν σαν τα κοτόπουλα οι πιο θανατηφόρες ασθένειες,
εμφράγματα, καρκίνοι και τώρα το AIDS, που το προκαλούν τα τοξικά
φάρμακα. To 57% των μάυρων της Ουάσιγκτων έχει διαγνωσθεί με τον
αποκαλούμενο ιό HIV. Έχουν γεμίσει τα νεκροταφεία από τους θανάτους.
Δεν τους χωράνε πιά. Στη πλειονότητα νέοι και νέες. Θρήνος και κοπετός
στις κηδείες.

Εκεί βλέπει κανείς το μεγαλείο του εσωτερικού τους κόσμου, από αυτά
που λένε και τραγουδάνε.΄Αλλωστε, αν παρακολουθήσει κανείς προσκετικά
τι λένε οι ράπερς στα τραγούδια τους, θα διαπιστώσει πως εκφράζονται
τα όσα ζουν στα γκέτο. Ραγίζουν καρδιές. Και μέσα από τους θρήνους,
ακούγονται οι μελωδικές τους φωνές με τα spiritual songs, όπως το «Let
my people go!», «We have Come a Long way, Lord!» Δεν έχω συναντήσει
πιο πιστούς στη ζωή μου. Και τα προγράμματα των κηδειών να γράφουν
«Celebration of Life!».

Ζω, τόσο χρόνια μαζί τους, και δεν άκουσα ούτε έναν αναστεναγμό ή
κλάμα δημόσια. Αντιμετωπίζουν τα βάσανά τους, με μια απίστευτη
καρτερία και αξιοπρέπεια, έτσι στιβαγμένοι όπως ζουν, στις μεγάλες
πατριαρχικές οικογένειες. Φτώχεια, αρρώστειες, βάσανα, πολυμελείς
οικογένειες, παπούδες, γιαγιάδες, παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα, όλοι
μαζί σαν ένας άνθρωπος.

Αλλά και για τους έρωτές τους, δεν υπάρχει άλλη ράτσα που να
συγκριθεί. Εφαρμόζουν την πολυγαμία, ως κανένας άλλος λαός. Είναι
αδηφάγα σεξουαλικά όντα, για όλων των ειδών τις προτιμήσεις. Το single
mother και single father είναι τόσο κοινό, σαν να μην συμβαίνει
τίποτε. Η πάμφτωχη γειτόνισά μου, μόλις μετακόμισε σε άλλο σπίτι, που
την βοήθησε να το αγοράσει η αποκαλούμενη «Κυβέρνηση» της Κομητείας
Κολούμπια, είχε 6 παιδιά από διαφορετικούς άνδρες. Σπάνια θυμάμαι να
μην την έχω δεί στο κατώφλι του σπιτιού της, με τα χαριτωμένα παιδάκια
δίπλα, και να πιάνει ατέλειωτες ερωτοκουβέντες με τους περαστικούς
νεαρούς. Σε χρόνο μηδέν, το deal έχει κλείσει. Ζευγαρώνουν ακόμη και
μέσα στα λεωφορεία. Οι άνδρες κολλάνε ακόμη και έγκυες, με τα πιο
απίστευτα ερωτόλογα και ανταλάσσουν τα χαρτάκια επικοινωνίας, με τα
τηλέφωνά τους. Που τα βρίσκουν αυτά τα πλούσια συναισθηματικά λόγια;
Εκείνοι οι γάμοι τους είναι φανταστικοί. Γλεντζέδες όσο κανένας άλλος.
Δεν έχω δει ποτέ μαύρο να σηκώσει χέρι σε γυναίκα, ή σε παιδί.
Σέβονται τις γυναίκες πάρα πολύ. Όταν είχε διαπραχθεί το στυγερό
έγκλημα της λευκής, που έβαλε τα τρία της παιδάκια μέσα στο
αυτοκίνητο, άναψε τη μηχανή, και έπεσε μέσα σε λίμνη και τα σκότωσε,
βγήκε η άθλια και έκλαιγε γοερώς, λέγοντας ότι το έκανε μαύρος!!
Ρωτήθηκα σε εκπομπή να εκφέρω γνώμη, πριν ομολογήσει. Το απέκλεισα
κατηγορηματικά, λέγοντας πως το έγκλημα είναι λευκού. Είπα, πως ο
μαύρος μπορεί να κλέψει από ανάγκη, αλλά να σκοτώσει παιδί
αποκλείεται. Θα αρπάξει αυτό που θέλει και, στη συνέχεια, θα πάει το
παιδί στο πιο ορατό σημείο, δηλαδή μπροστά σ΄ένα κατάστημα, για να το
δουν οι περαστικοί, και θα φύγει. Και όπως έγινε. Ομολόγησε η λευκή
δολοφόνος μητέρα την πράξη της. Παρόμοιο ήταν και το προ ημερών
περιστατικό, όταν ξυλοκοπημένη εθελόντρια της ομάδας Μακέιν-Πέιλιν,
κάτασπρη νέα, είπε ψέμματα πως την χτύπησε μαύρος. Σε χρόνο μηδέν,
ομολόγησε στις Αρχές, ότι δεν ήταν αλήθεια. Λόγω της φτώχειας που τους
μαστίζει, μετέρχονται ένα σωρό μεθόδους για να επιζήσουν στις
γειτονιές τους, όπου κυριαρχούν τα ναρκωτικά, το πιστολίδι, η πορνεία
και τα πιοτά. Είναι φοβερό το θέαμα. Τους εκμετάλλευονται οι πάντες,
πρωτίστως οι έμποροι ναρκωτικών.

Είναι τέτοια η φτώχεια, που αναγκάσθηκαν πολλοί να γίνουν
μουσουλμάνοι. Με ασυνήθη ταχύτητα. Η Ουάσιγκτων και τα περίχωρα ,έχουν
σήμερα 26 τζαμιά. Σου το λένε κατάμουτρα, ότι αποδέχονται το Ισλάμ,
γιατί ο Χριστιανισμός των λευκών τους ξεπούλησε. Δεν πάει καιρός που
έμφανίσθηκαν στη γειτονιά μου λευκοί Μορμόνοι από την Γιούτα, για
προσυλητισμό. ΄Ενας μαύρος μουσουλμάνος, έχοντας δίπλα το 10/χρονο
παιδάκι του, κύριος καθώς πρέπει, τους ζήτησε το λόγο και, εν ολίγοις,
τους είπε να τσακισθούν να φύγουν, με όλων των ειδών τα επίθετα για το
superiority των λευκών.΄Εντρομο το παιδί του ρώτησε:”What about, Mr.
Lambros, dady?”-έτσι είμαι γνωστός στη γειτονιά. Και εκείνος απάντησε
με σοβαροφάνεια: “Mr, Lambros is a different story. He is not white!
He is Greek!!” Δεν μπορούσα να το πιστέψω.

Όταν έφθασα στην Ουάσιγκτων, επειδή δεν είχα χρήματα, ζήτησα κάποιον
από την Πρεσβεία μας να μου βρεί σπίτι στα μαύρικα. Μου είπε «θα είσαι
τρελός! Πηγαίνεις σε εμπόλεμη ζώνη!» Του απάντησα «Δεν πειράζει. Θα
πάω εκεί». Με πήγε με το αυτοκίνητό του και έγινε άφαντος από το φόβο.
Μέχρι σήμερα, δεν με πείραξε κανένας. Ο πρώτος που με επισκέφθηκε ήταν
ένας 40/ρης γείτονάς μου, οικογενειάρχης, και μου απαρίθμησε τι πρέπει
να κάνω, για να περάσω καλά, χωρίς προβλήματα. Συγκεκριμένα: «Δεν θα
ασχολείσαι με τα ναρκωτικά. Δεν θα πειράζεις τις γυναίκες μας. Δεν θα
κουβαλάς την Αστυνομία για ψύλου πήδημα». Τα τήρησα απόλυτα μέχρι τώρα
και διακηρύσσω προς κάθε κατεύθυνση, ότι δεν έχω ούτε ένα παράπονο από
τους άνθρωπους αυτούς.

Όταν η πόλη της Ουάσιγκτων, πριν δυό χρόνια, με προσήγαγε στο
Δικαστήριο γιατί δεν είχα κόψει το χόρτο της αυλής μου, κουβαλήθηκε
όλη η γειτονιά να με υπερασπισθεί, για να μην πληρώσω πρόστιμο 2
χιλιάδες δολλάρια. Ο δικαστής που ήταν μαύρος τάχασε! Η γειτονισά μου
ήλθε με τα τρία της παιδιά και ένα βυζανιάρικο στην αγκαλιά της.
Ανοιξε ένα τέτοιο στόμα και έκανε μια τέτοια επίθεση στην εναγόμενη,
που εκπροσωπούσε την πόλη, τύφλα να έχουν οι συνήγοροι υπερασπίσεως.
Δεν πρόλαβα να πω τίποτε και ο δικαστής είπε: «Λύεται η συνεδρίαση.
Αθώος ο κατηγορούμενος!» Αυτοί είναι μαύροι! Ο χώρος δεν επαρκεί για
περισσότερα. Ο Barack Obama είναι ίνδαλμά τους. Απίστευτο το υλικό που
συγκέντρωσα, στους 21 μήνες προεκλογικής εκστρατείας.

Και η δική μου φτώχεια με οδήγησε στα γκέτο τους. Και έκτοτε
παρέμεινα. Γι΄ αυτό και λέω πάντα «Πάει ζωή μου άδικα, βουλιάζω στα
μαυράδικα!», όταν με ρωτάνε πως τα περνάω. Ενώ άλλοι συμπατριώτες μου
, βουλιάζουν στα ουζάδικα, που λέει η λαική μας μούσα. Το ήξερε αυτό
πολύ καλά και ο αείμνηστος, φίλος, Πρωθυπουργός, Ανδρέας Παπανδρεόυ,
οπότε, κατά την μοναδική επίσκεψή, εδώ στην ουάσιγκτων, με ρώτησε, στο
ξενοδοχείο Hays Adams, δίπλα από το Λευκό Οίκο, όπου διέμενε:«Λάμπρο,
παιδί μου, ζεις ακόμη εκεί στα μαυράδικα;» Του είπα: «Μάλιστα, κ.
Πρόεδρε!» Και απάντησε χαριτωλογώντας: «Θα έχω να το διηγούμαι! Ποιός
ζεί στην Ουάσιγκτων; Oι μαύροι, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών και
ο Λάμπρος!»

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Οι εκδόσεις ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ και το βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ

σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου

του Μανόλη Ξεξάκη

Ποιήματα 1972-2004

το Σάββατο 23 Μαΐου στις 12:30 το μεσημέρι

στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ, Σταδίου 24, Αθήνα

Στην εκδήλωση ο Μανόλης Ξεξάκης μιλά για το εργαστήρι της ποίησης του και συνομιλεί με τον κριτικό λογοτεχνίας και μεταφραστή Αλέξη Ζήρα.

Η πριγκίπισσά μας έκλεισε τα εννιά.  Η φωτό είναι κλεμμένη από το Δεσποινάκι μας, η χαρά η κουτσοδόντικη και γι αυτό πολλαπλάσσια είναι ολονών μας.

Χρόνια πολλά όμορφο κορίτσι! Είμαι η πιο τυχερή θεία του κόσμου (όπως και η πιο τυχερή μαμά – το ξέρετε και οι δυό σας, ε;)