Social Waste – Πολύ τους αγαπάω. Πολύ. Με δυναμώνουν, με τον τρόπο που με δυναμώνει ο γιός μου. Τραγουδάς ψυχή μου; Έτσι, τραγούδα και Πάμε στον Πόλεμο. Πόλεμο μας κήρυξαν, τι νόμιζες;

Οι απόγονοι αυτών που εξόντωσαν μια γενιά στην πείνα του ’41, στα σκοπευτήρια και τα μπλόκα, στα καμένα χωριά, αυτοί που λεηλάτησαν για τρία χρόνια την χώρα μας. Αυτοί που έχτισαν την οικονομία τους με τον ιδρώτα των πατεράδων μας στα χυτήρια και τις φάμπρικες τους. Αυτοί που μας πουλάν υποβρύχια που γέρνουν, τανκς που ραγίζουν, C4I που δεν δουλεύουν, κι όταν διαμαρτυρόμαστε κλείνουν τα Ναυπηγεία Ελευσίνας και πετούν χιλιάδες εργαζόμενους στο δρόμο. Αυτοί μας αποκαλούν διεφθαρμένους όταν πίσω από κάθε σκάνδαλο (όπως αυτό της ΖΙΜΕΝΣ) θα βρεις μια γερμανική φίρμα, πίσω από κάθε αποικιακή σύμβαση (αεροδρόμια, διόδια κ.λπ.) κάποιο γερμανικό όνομα θα παίζει, όταν στις γερμανικές αλυσίδες λιανικής οι τιμές είναι διπλάσιες απ’ ότι για τα ίδια προϊόντα στη Γερμανία.

Το περιοδικό Άρδην και η εφημερίδα Ρήξη πραγματοποιούν παράσταση διαμαρτυρίας έξω από τη Γερμανική Πρεσβεία (Καραολή & Δημητρίου 3, πίσω από τη βρετανική πρεσβεία), τηνΠαρασκευή 27/02/10, στις 6:30 μ.μ. ως ελάχιστη απάντηση στο κύμα της συκοφαντίας που έχουν εξαπολύσει τα αφεντικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

• ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΜΟΝΕΥΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΥΡΩΚΡΑΤΟΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΟΥΣ

• ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

• ΝΑ ΔΙΑΔΗΛΩΣΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

Με χίλιους πεντακόσιους υπαλλήλους να λαμβάνουν αφορολόγητους 15ο και 16ο μισθό και υπερωρίες χαρισμα, με πεντακόσιους πενήντα διπλοπληρωμένους αστυνομικούς, με αυξήσεις επί αυξήσεων για τους βουλευτές, και με την Προεδρία της Δημοκρατίας να έχει δώσει το καλό παράδειγμα, ο μουσιού Πετσάλνικος βγήκε να μας δουλέψει μαζικώς ότι δήθεν τάχαμου συμμετέχουν στη λιτότητα. Ρε ουστ! Αλλά τι να περιμένεις από την κυβέρνηση που έδωσε γην και ύδωρ παραδεχόμενη εμμέσως ότι είναι ανίκανη να κυβερνήσει.

Ω, ναι. Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα.

Δεν είναι η στημένη πόζα και ο τρόπος που τη νικά ο σεβασμός.  Δεν είναι καν η σεμνότητα του Δανιήλ Ορτέγα, που κατόρθωσε τις φωτογραφίες,  ο πρώτος λόγος της συγκίνησης. Δεν είναι καν που πάλι το θυμήθηκα πως, ο πατριώτης μου Φιδέλ, το γιό του με τη Ντάλια τον ονομάτισε Αλέξανδρο. Είναι που από όταν είδα το σαλονάκι του, χαμογελάω στον κόσμο με μωβ πλεκτό χαμόγελο, σαν το φόρεμα της κουνιστής του πολυθρόνας.