Ας πει καποιος στην Ευρωπη των αποικιοκρατων και δουλοκτητων επιτελους αυτό που σκεφτόμαστε, πάει να πει: Βρε αϊ σιχτίρ και σεις και το δήθεν καλό σας!  Την Ελλάδα, τη λευτεριά μας κι ας τρώγωμεν και πέτρες.

απο σενα αδελφε μου – Δόξα τω Θεω, απο σενα περνω δυναμη, εσυ με κρατας να μη ξεχναω.

Εκεί λοιπόν, αφού περιγράψει τις σκοτεινές μέρες που οδήγησαν στην απαξίωση τον Α984 και αναφερθεί στις κινήσεις εξυγίανσης του, ζητάει

«την πρωτοβουλία για τη διοργάνωση μιας ευρείας συζήτησης με στόχο ένα πραγματικά ιδρυτικό συνέδριο μιας Ένωσης που δεν μπορεί να σκέπτεται μονίμως την κατάληψη των ανακτόρων αλλά και πως ήρθε η ώρα να μαζέψει κι αυτή τα δικά της (μας;) σκουπίδια».

Δυστυχώς,  ξεχνάει ορισμένα πράγματα. Κι επειδή εγώ είμαι εδώ να του θυμίζω τις μέρες τις παλιές, ιδού:

1) H κατάσταση στον Α984 δεν ήταν ευθύνη ούτε της ΕΣΗΕΑ, ούτε των εργαζομένων ―και σίγουρα όχι των δεκάδων εργαζομένων με το βασικό, με μπλοκάκι, υπό αίρεση. Η (κακο)διαχείριση και το όποιο φαγοπότι υπήρξε έργο των διοικήσεων και των εκλεκτών τους.

2) H ΕΣΗΕΑ όχι μόνο δεν σκέπτεται μονίμως την «κατάληψη των ανακτόρων», αλλά στάθηκε διακριτικά αρωγός στην προσπάθεια «μαζέματος των σκουπιδιών» στον Α984. Οι 170 απολύσεις/ διακοπές συνεργασίας, επί παραδείγματι, έγιναν χωρίς να ανοίξει μύτη. Όπως ακριβώς έγινε και με το νέο, αυξημένο κατά 15%, ωράριο, με την ίδια ακριβώς (ή και μικρότερη) αμοιβή.

3) Tόσο το εγχείρημα ανανέωσης του Α984 όσο και ο ίδιος ως πρόσωπο έτυχαν της αποδοχής και της ΕΣΗΕΑ και, το κυριότερο, των εργαζομένων. Γι αυτό και ακόμα και μετά την υποβολή παραίτησης του ιδίου ως αντίδραση στην ανακοίνωση της απεργίας, η συνέλευση ζήτησε, και ψήφισε, αίτημα επιστροφής του.

4) H ανανέωση του σταθμού δεν αποτέλει αποκλειστικό εγχείρημα ενός ατόμου ή μιας μικρής μόνο ομάδας.

Όπως αναφέρει και ο ίδιος άλλωστε, όλοι οι εργαζόμενοι εμπνεύστηκαν από την προσπάθεια αναδιοργάνωσης του σταθμού και εργάστηκαν σκληρά γι’ αυτήν. Γράφει συγκεκριμένα: «Οι άνθρωποι του σταθμού το αγκάλιασαν (κανείς δεν μπορεί να το διαψεύσει αυτό) το πίστεψαν και το έφεραν σε πέρας. Αρχίσαμε να έχουμε τα πρώτα δειλά σημάδια της ανάκαμψης. Ο σταθμός ποτέ δεν είχε δουλέψει έτσι (ούτε αυτό μπορεί κανείς να το διαψεύσει) και ποτέ δεν είχε υπάρξει μια τόσο στενή δημιουργική και καθημερινή συνεργασία διοίκησης και εργαζομένων».

Σωστά, σωστότατα. Πως λοιπόν, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι του Α984 που συνεργάστηκαν «δημιουργικά και στενά» για το νέο πρόγραμμα καταγγέλονται σήμερα από εκείνον ως περίπου σαμποτέρ της επιτυχίας του σταθμού;

Το μόνo επιχείρημά που παρουσιάζεται είναι το αν και πόσο θα βλάψουν το σταθμό σε επίπεδο ακροαματικότητας οι όποιες ημέρες απεργίας, αφού:

«ο σταθμός θα μείνει κλειστός για έξι μέρες και οι ανταγωνιστές ελεύθεροι να πάρουν και τα τελευταία μερίδια ακροαματικότητας του 9,84».

Μπακ του δη μπέησικς, που λέμε και στο χωριό μου: ένας σταθμός κρίνεται από το πρόγραμμα και την ποιότητα του ή από τη σκέτη παρουσία του στα ερτζιανά;

Προφανής απάντησις: βεβαίως και από το πρώτο. Γιατί, αδιάλειπτη παρουσία στα ερτζιανά ο σταθμός είχε και τις ημέρες του 0,4%, χωρίς αυτό να εμποδίσει τον κόσμο να στραφεί αλλού.

Αν το πρόγραμμα αξίζει, ο κόσμος θα προτιμήσει το σταθμό, ανεξάρτητα από διακοπές και απεργίες. Όπως ο κόσμος άλλαξε συχνότητα και χάρισε 50% αύξηση στο Ρηαλ γιατί έδωσε στεγη στην Ελληνοφρένεια. Οι πολίτες γνωρίζουν, αναγνωρίζουν και ανταμείβουν. Χρειάζεται χρόνος ― η ακροαματικότητα δύσκολα κερδίζεται, αλλά η δουλειά πάντα ανταμείβεται.

Στο θέμα μας, όμως. Μια ακόμη διευθυντική ρήση να ξεχωρίσω:

«Το συμφέρον του σταθμού με αναγκάζει να έρθω απέναντι από την κινητοποίηση του σωματείου μου. Και για λόγους αρχής: Δεν αντιλαμβάνομαι τι κοινό έχει η ΕΡΤ και το ΑΠΕ με τον 9,84. Εμείς εδώ βάλαμε μόνοι μας το μαχαίρι στο κόκαλο και μάλιστα το σύνθημά μας ήταν ακριβώς αυτό: “Δεν θα ξαναγίνουμε αυτό που ήμασταν: Η δημοτική (παλαιά) ΕΡΤ”. Μόνο οι κοντόφθαλμοι ή οι πάσης φύσεως φανατικοί δεν αντιλαμβάνονται ότι τα ψέματα τέλειωσαν. Ότι σήμερα δεν υπάρχει χώρος για εργασιακές καβάντζες.»

Το ότι δεν υπάρχει χώρος για «εργασιακές καβάντζες» σημαίνει ότι θα πρέπει να παραδώσουμε τα εργασιακά μας δικαιώματα αμαχητί; Ότι οι δημοσιογράφοι θα πρέπει να συνυπογράψουν την μετατροπή τους σε δημοσίους υπαλλήλους, οιωνεί μετατάξιμους, την μείωση των μισθών τους κατά 20 και 40% και τον ευτελισμό του κλάδου;

Όσο για το την δήλωση ότι «το συμφέρον του σταθμού με αναγκάζει να έρθω απέναντι από την κινητοποίηση του σωματείου μου» ―εδώ μοιάζει να ξεχνάει ότι ως διευθυντικό στέλεχος, τελεί υπό αναστολή της ιδιότητας του μέλους, αλλά ας κάνουμε ότι το αγνοούμε―, δεν είναι καταφανές ότι έρχεται σε άμεση αντίθεση με την προηγούμενη διαβεβαίωση ότι «δεν υπάρχει χώρος για εργασιακές καβάντζες»;

Αν δεν υπάρχουν «καβάντζες», αν σήμερα είσαι και αύριο δεν είσαι στον Α984 ή σε οποιοδήποτε μέσο, τότε πρώτο μέλημά ενός εργαζόμενου δημοσιογράφου πρέπει να είναι ο κλάδος και το σωματείο του, όχι το «μαγαζί» του.

Ποιός αφελής άλλωστε πιστεύει ότι ένα μαγαζί θα πάει μπροστά μόνο του αν καταρρεύσει ο κλάδος; Με το ίδιο ψευτοδίλλημα δεν έρχονται αντιμέτωποι οι εργαζόμενοι στα ιδιωτικά μέσα: «Υπογράψτε μαζικές απολύσεις/μειώσεις 40% κλπ ή το κλείνω το μαγαζί»;

Ένας παλαιότερος Πρώτος Πολίτης της Αθήνας έχει να θυμίσει στον Τάκη Καμπύλη ότι «όσο κι αν ευτυχεί ένας πολίτης στις ιδιωτικές του υποθέσεις, αν καταστρέφεται η πατρίδα του, χάνεται μαζί της». Το ίδιο ισχύει για το συμφέρον του Α984 σε σχέση με το συμφέρον των δημοσιογράφων. Ακόμα περισσότερο, το ίδιο ισχύει για το συμφέρον των δημοσιογράφων σε σχέση με το συμφέρον των εργαζομένων γενικά.

Πιστεύει κανείς ότι οι στιγμές που ζούμε και η εργασιακή -φορολογική – κοινωνική επίθεση που υφιστάμεθα δικαιολογούν στο ελάχιστο την ολιγωρία μας;

Ένας Α984 που συνεχίζει με την κανονική ροή του εν μέσω ιστορικής σημασίας κοινωνικών αναταραχών και γενικής απεργίας είναι το ισοδύναμο της ορχήστρας του Τιτανικού που έπαιζε βαλσάκια ενώ το πλοίο βούλιαζε.

Όσο για την άλλη πρόταση, μια ειδική απεργιακή ροή, με σχετική ενημέρωση, αντι-πληροφόρηση κλπ, θα είχε ασφαλώς το νόημα της και θα δικαίωνε και την πάλαι ποτέ αντιστασιακή αφετηρία του σταθμού. Αλλά μια τέτοια ακριβώς προσπάθεια δεν είναι που διακόπηκε «στον αέρα»; Πως εξηγείται λοιπόν η απόφαση για το κλείσιμο των μικροφώνων την Παρασκευή, η οποία αγνόησε ακόμη και την προαναγγελία της απεργιακής εκπομπής σαν να περιφρονούσε τους ακροατές;

Όσο, τέλος, για την «ευρεία συζήτηση με στόχο ένα πραγματικά ιδρυτικό συνέδριο μιας Ένωσης», την εποχή που η κυβέρνηση ετοιμάζει «ενώσεις προσώπων» για να καταλύσει την ισχύ των κλαδικών συμβάσεων, μια τέτοια πρόταση είναι όχι μόνο άκαιρη αλλά μπορεί να αποδειχθεί και ολέθρια. Ειδικά αν στηρίζεται σε μια προκείμενη ―αυτή μιας ΕΣΗΕΑ που μονίμως σκέπτεται «την κατάληψη των ανακτόρων»― η οποία δεν ισχύει, τα είπαμε και να μη τα ξαναλέμε.

Με τον διευθυντή του 9.84, Τάκη Καμπύλη, μας χωρίζουν ορισμένες ιδεολογικές διαφορές – αυτό, αν παραβλέψουμε το γεγονός ότι είναι, αυτή τη στιγμή, η εργοδοσία.

Αν δεν κάνω λάθος, δηλαδή, ο Τάκης Καμπύλης δεν ανήκει στον αριστερό «πατριωτικό χώρο» ούτε υπέγραψε ενάντια στο διαβόητο βιβλίο ιστορίας – μεταξύ μας, ούτε για ΠΑΟΚ δεν τον κόβω.

Παρόλα αυτά, θεωρώ ότι, σε προσωπικό επίπεδο, είναι ένας έντιμος και παθιασμένος άνθρωπος ―είμαι απ αυτούς που τους αρέσουν οι παθιασμένοι άνθρωποι (καλα, όχι κι ο Πρέκας). Με αυτό το πάθος αγκάλιασε το σταθμό μας, τον Α984, και αυτό το πάθος κατάφερε να μεταδώσει σε πολλούς από μας.

Στήριξα, και θα συνεχίσω με όλες μου τις δυνάμεις να στηρίζω, το εγχείρημα της ανανέωσης του Α984, την προσπάθεια δηλαδή για ένα καλύτερο, πιο ελεύθερο, δημοτικό ραδιόφωνο (από το καινούργιο πρόγραμμα έως την πάταξη των κραυγαλέων οικονομικών χειρισμών του παρελθόντος). Όπως το στηρίξαμε όλοι στο σταθμό, γιατί είδαμε καθαρές προθέσεις και ειλικρινή διάθεση αλλαγής.

Αγάπη που ΄γινες δίκοπο μαχαίρι

Από εκεί και πέρα, όμως, η αναβίωση τακτικών εργασιακής τρομοκρατίας, δεν μπορεί παρά να με βρίσκει αντίθετη. Ειδικά όταν, η απόφαση των σωματείων μας για απεργία στα δημόσια μέσα αντιμετωπίζεται ως καταστροφή του κοινού μας έργου στο σταθμό, με στόχο να εκβιαστεί το σπάσιμό της.

Η ανανέωση του Α984 δεν απειλείται από την απεργία.

Η ανανέωση, και η ίδια η ύπαρξη, του Α984 θα απειλούνταν από τη σιωπή μας, από δημοσιογράφους δημοσίους υπαλλήλους ―όπως προβλέπει το άθλιο τροϊκανοβενιζελικό νομοσχέδιο―, έρμαια των διαθέσεων της εκάστοτε κυβέρνησης, υποψήφιους για μετάταξη σε άσχετα «οργανικά κενά».

Τον Α984 πάνω και πρώτα από όλα απειλεί η καταστρατήγηση της ελευθερίας του Τύπου στην Ελλάδα μέσω του νομοσχεδίου, όπως μας προειδοποιούν και οι Ευρωπαϊκές και παγκόσμιες δημοσιογραφικές συνομοσπονδίες.

Η θέση του διευθυντή του 984 δεν είναι να απειλεί με παραίτηση σε περίπτωση απεργιακών κινητοποιήσεων. Η θέση του είναι στο πλάϊ των δημοσιογράφων. Γιατί γνωρίζει, όπως όλοι μας, ότι ο Α984 δεν είναι ούτε ιδιωτικό, ούτε κυβερνητικό μαγαζάκι. Είναι ένας σταθμός που χτίστηκε ενάντια στο κρατικό μονοπώλιο της ενημέρωσης ακριβώς για να υπηρετήσει τις σημαντικότερες αρχές της δημοσιογραφικής δεοντολογίας (και να παίζει και καμμιά μουσική της προκοπής, μιας και εμάς δε μας στραγγαλίζουν οι πλέη λιστ). Από τη θέση της απεργοσπασίας, όμως, ο διευθυντης μας θα μας βρει απέναντι.

Άλλο 114, άλλο 9 και 84

Ξεκινάω τις εκπομπές μου καθημερινά θυμίζοντας ότι ο Α984 είναι ο πρώτος ελεύθερος ραδιοσταθμός της Αθήνας. Είμαι περήφανη που μιλάω σε αυτό το μικρόφωνο, δουλεύω σκληρά, όπως και οι συνάδελφοί μου, για να προσφέρω το καλύτερο δυνατόν στον ακροατή μου.

Το ραδιόφωνό μας μπορεί κάποτε να χρησιμοποιήθηκε και ως φερέφωνο της πλατείας Κοτζιά. Πιστέψαμε ότι η νέα διεύθυνση έφερε καθαρό αέρα, στήριξε τη δεοντολογία, επιμένοντας σε ένα καλύτερο προϊόν. Πιστέψαμε ότι για πρώτη φορά εδώ και χρόνια δόθηκε τέλος στα παζαρια. Η επίθεση κατά του απεργιακού μας δικαιώματος είναι μια σοβαρή ένδειξη ότι βιαστήκαμε.

Γίνεται δε ύποπτη, όταν αυτή ειδικά την εβδομάδα όλοι είμαστε στους δρόμους και οι απεργίες μας απειλούν το οικοδόμημα της υποτέλειας που με τόση προσοχή έχτισε η κυβέρνηση. Την εβδομάδα «κατά τη διάρκεια της οποίας κρίνονται πολλά, ίσως όλα», κατα τον Βενιζέλο.

Πάρτο απόφαση βρε Στράτο, να γραφτείς στο συνδικάτο

Η χώρα είναι υπο επιτήρηση (θα ήθελα να πω υπό κατοχή, αλλά αποφάσισα να σταθώ μετριοπαθής). Η κυβερνηση εχει αποτύχει ακόμη και ως κατοχική (ναι, δεν τα κατάφερα). Οι οικονομικοί δείκτες πάνε από το κακό στο χειρότερο. Η ανεργία είναι στο 20%. Ενας στους πεντε. Στο δημοσιογραφικο χώρο, οι εκβιασμοί δεν έχουν προηγουμενο. Τα μισά εργασιακά δικαιώματα έχουν καταπατηθεί και τα υπόλοιπα είναι επί ξύλου (ΜΑΤ) κρεμάμενα, με διαδικασίες fast-track και νόμους αντισυνταγματικούς. Η κυβέρνηση αυτή – το λένε οι δημοσκοπήσεις, οι δικηγορικοί σύλλογοι, οι συνταγματολόγοι, οι κούκοι στα βουνά κι οι πέρδικες στα πλάγια (όχι τα παπαγαλάκια, μόνο οι κούκοι κι οι πέρδικες)- είναι μια απονομιμοποιημένη κυβέρνηση.

Σε αυτό το εκρηκτικό πλαίσιο, η συζήτηση για το αν θα γίνει απεργία ή όχι στον 9.84, φέρνει στο νου την αρχαία κινέζικη παροιμία «εδώ ο κόσμος καίγεται, και ο μύσταξ του μανδαρίνου χτενίζεται».

Στην περίπτωσή μας, δε, όχι μόνο χτενίζεται, αλλά προσπάθησε να αναιρέσει την απόφαση της ΕΣΗΕΑ για απεργία. Ξεχνώντας και το ρόλο των σωματείων και το ρόλο των απεργιών και αυτή καθ’ αυτή τη συναδελφοσύνη.

Στα βασικά λοιπόν:

Η εργοδοσία χτίζει πάνω στη δουλειά των εργαζομένων. Είναι η δική μας εργασία που εξασφαλίζει την επιτυχία του Α984. Αυτό το γεγονός θα το χρησιμοποιήσουμε ως όπλο κατά της κατοχικής κυβέρνησης, κατά όποιου απειλεί όσα κέρδισαν για μας οι σύντροφοί μας, οι προγονοί μας, οι αδελφοί μας. Το όπλο μας λέγεται Απεργία ―δεν λέγεται «κανονική ροή, και να κουτσοπούμε και κάνα συντεχνιακό παράπονο» διότι τάχαμου η ισχύς μας είναι το ματσούκι μπρος στο στόμα μας. Ο κόσμος δε χρειάζεται ενημέρωση την ώρα της απεργίας -τι να μάθει; ότι έπεσε ξύλο; τι’χες Γιάννη, τι’χα πάντα― συμπαράσταση χρειάζεται. Το μεγαλύτερο όπλο μας ήταν και είναι η Αλληλεγγύη.

Τα σωματεία μας έχουν θεμελιωθεί με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα ―για να θυμηθούμε τα λόγια του Σάκη Ρουβά Ουίνστον Τσόρτσιλ. Καμμιά διοίκηση δεν μπορεί να τα απαξιώσει. Ειδικά σε τέτοιους καιρούς, τα χρειαζομαστε και οφείλουμε να συσπειρωθούμε σε αυτά.

 ”Είμαστε μεις που χτίσαμε τον κόσμο. Και μεις μπορούμε να τον ξαναχτίσουμε καλύτερο- δε μας τρομάζουν τα ερείπια γιατί έχουμε τον καινούριο κόσμο εδώ, μες στις καρδιές μας”. Μπ. Ντουρούτι

ΛΧΘ

υγ Συγγνώμη ειλικρινά από όσους στενοχώρησα λινκάροντας Γιώργο Νταλάρα. Ας παρηγορηθούν με αυτό.

Τέτοιο μίσος εναντίον των εργαζομένων δεν είχαν δείξει ούτε οι φασίστες δικτάτορες που κατά καιρούς κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία στη χώρα.

Οι αλλεπάλληλοι αντεργατικοί νόμοι που προωθεί ο Γ. Παπανδρέου του εξασφαλίζουν αβίαστα την πρώτη θέση στη λίστα των πιο μισητών υπηρετών του κεφαλαίου σε όλη την ελληνική ιστορία.

Πρόκειται για τόσο αχαλίνωτο αντεργατικό όργιο που ακόμη και το ΔΝΤ θεωρεί πως… είναι …δυσφήμιση για την απάνθρωπη εικόνα του παγκοσμίως να εμφανίζεται ότι ταυτίζεται με την πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου!!!

Όπου βρεθεί κι όπου σταθεί το τελευταίο διάστημα, ο γκαουλάιτερ του ΔΝΤ στην Αθήνα Πολ Τόμσεν διακηρύσσει δημοσίως, σε κάθε ομιλία του, ότι το ΔΝΤ δεν ζήτησε ποτέ από την κυβέρνηση Παπανδρέου να μειώσει τους μισθούς των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα!

Δεν έχει ξαναγίνει αυτό πουθενά στον κόσμο: Να βγαίνει το ΔΝΤ από …αριστερά(!!!) σε κάποια κυβέρνηση – και μάλιστα η κυβέρνηση αυτή να είναι του λεχρίτη του… προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς!

Είναι όντως εξαιρετικά δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου έφτασε μέχρι του σημείου να δώσει το δικαίωμα στον κάθε ιδιώτη εργοδότη να μειώνει όσο θέλει (!) τους μισθούς των εργαζομένων του, με προσωρινό κατώτατο φράγμα μόνο τα 740 ευρώ μεικτά του ελάχιστου μισθού, που καθορίζει η εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας.

Αυτό σημαίνει δηλαδή ότι η κάθε μεγάλη επιχείρηση που απασχολεί στη χώρα μας π.χ. μηχανικούς ή γιατρούς με 30 ή και περισσότερα χρόνια προϋπηρεσίας και τους αμείβει με 2.300 ή 3.000 ευρώ ή και περισσότερα, έχει το δικαίωμα από τον Γ. Παπανδρέου να τους μειώσει το μισθό και να τους ρίξει ακόμη και στα… 740 ευρώ!

Εννοείται ότι η τεράστια μάζα των εργαζομένων που δουλεύει με 1.000 ή 1.500 ή 2.000 ευρώ μεικτά ταχύτατα θα βουλιάξει προς τα 740 ευρώ! Μεικτά, για να μην ξεχνιόμαστε. Στην περίπτωση του ιδιωτικού τομέα, όπως είναι ευνόητο, δεν υπάρχει ούτε καν το πρόσχημα ότι τα κέρδη από τη μείωση των μισθών πάνε στα κρατικά ταμεία και από εκεί στους ξένους τοκογλύφους που δανείζουν την κυβέρνηση.

Στην περίπτωση των ιδιωτών όλα τα λεφτά που εξοικονομούνται από τη μείωση των μισθών πάνε ολόκληρα στην τσέπη του εργοδότη – και χάνονται κι από πάνω τεράστια ποσά που αντιστοιχούν στις ασφαλιστικές εισφορές των ποσών που περικόπτονται από τους μισθούς και θα πήγαιναν στα ασφαλιστικά ταμεία, ενώ χάνει και απευθείας το κράτος φορολογικά έσοδα εξαιτίας των μισθών που περικόπτονται και που είναι τα μόνα σίγουρα φορολογικά έσοδα, αφού κόβονται απευθείας από την πηγή χωρίς να ερωτηθούν οι εργαζόμενοι.

Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με αδίστακτους υπηρέτες των συμφερόντων του κεφαλαίου. Αυτή είναι η πραγματική φύση της κυβέρνησης Παπανδρέου, ο οποίος άλλωστε έχει έτοιμες τις βαλίτσες του να την κοπανήσει από την Ελλάδα μόλις δυσκολέψουν τα πράγματα.

Ξέρει ότι αποκλείεται να εκλεγεί για δεύτερη τετραετία και ως εκ τούτου είναι εξαιρετικά επικίνδυνος πολιτικά. Ξεπουλάει τα πάντα στο κεφάλαιο, στους Αμερικάνους και στην ΕΕ με την πρώτη ευκαιρία, ελπίζοντας να τον ανταμείψουν με τη θέση του ΓΓ του ΟΗΕ για τις υπηρεσίες του.

Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι κανένας δεν έχει βάλει ακόμη θέμα στη Σοσιαλιστική Διεθνή να τον καθαιρέσουν από πρόεδρο, αφού έχει αποδειχθεί με τη διακυβέρνησή του… ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού, ώστε να πάψει τουλάχιστον για τα μάτια του κόσμου να αποτελεί «κινητό διασυρμό» της υποτιθέμενης σοσιαλδημοκρατίας.

Έχει πλάτες ο Γιωργάκης – Τσολάκογλου που αποδεικνύεται «Ντίλινγκερ του κεφαλαίου»! Δεν είναι τυχαίο φυσικά που για την εκπλήρωση της αποστολής του τον έχουν πλαισιώσει με ένα οικονομικό επιτελείο οργάνων του διεθνούς κεφαλαίου.

Ο Γ. Παπακωνσταντίνου ήταν υπάλληλος του ΟΟΣΑ στο Παρίσι επί εφτά χρόνια.

Η Παναρίτη, αυτή η παντελώς άγνωστη και εξτρεμιστικά νεοφιλελεύθερη οικονομική σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου που την τοποθέτησε βουλευτή επικρατείας χωρίς καν να γνωρίζονται(!), ήταν υπάλληλος του ΔΝΤ πριν μας την φέρουν.

Ο Χριστοδούλου, ο υπεύθυνος του δημόσιου χρέους, ήταν υπάλληλος της Γκόλντμαν Ζαξ.

Καταλαβαίνουμε δηλαδή στα χέρια ποιών ανθρώπων βρίσκεται η ελληνική οικονομία!

Αυτοί όμως την αποστολή τους εκπληρώνουν. Εμείς θα ξυπνήσουμε να τους διώξουμε με κλωτσιές και τις πέτρες ή θα τους αφήσουμε να μας γδάρουν ζωντανούς;

Αυτό είναι το ζήτημα. Τα άλλα περιττεύουν. Αυτό πρέπει να το αποδείξουμε με τη συμμετοχή μας στις απεργιακές κινητοποιήσεις όλης αυτής της εβδομάδας και πάνω από όλα στη γενική απεργία της Τετάρτης. Εκεί θα κριθεί εμπράκτως αν η οργή που αισθάνεται ο κόσμος της εργασίας θα μετατραπεί σε λάβα που κάψει την κυβέρνηση ή θα εκφυλιστεί σε κατάθλιψη αδράνειας. Ελπίζουμε, ευχόμαστε και εργαζόμαστε για να συμβεί το πρώτο. Διαφορετικά, το μέλλον μας προβλέπεται πολύ ζοφερό. Αυτοί δεν έχουν έλεος. ”

Του Γιώργου Δελαστίκ
–